SAUDADE, NÃO TRISTEZA...
SAUDADE, NÃO TRISTEZA...
As vezes a gente fica meio perdida, a pensar como seria o outro lado da vida. Sim, o Mundo do Além nos fascina. Afinal, o que acontece de fato conosco ao findar nosso tempo nesse plano? Claro, cada um tem sua visão sobre o que ocorre quando finalmente a areia que marca nosso tempo termina sua caminhada e o ultimo grão escorre pela ampulheta... então, para aqueles que aqui permanecem, fica a tristeza, a dor da perda de seus entes queridos, que não mais retornarão ao seu lado...
Essa é uma dor que não passa. Por mais que tentemos, continua presa em nosso peito. Claro, com o tempo ela amaina, mas está sempre ali, presa em nosso pensamento. E, no entanto, muitas vezes não damos o devido valor às pessoas à nossa volta, nos esquecendo o quanto estas são importantes para nossa vida...
Não importa qual a ligação entre as pessoas... pai, mãe, irmão, amigo... todos... absolutamente todos, são importantes em sua vida. De uma forma ou de outra, impactam em sua formação, em sua maneira de perceber o mundo. Você irá ama-los, odiá-los, sentirá sua falta, desejará ficar distante destes... não importa. Tudo na vida é momento. E no momento final, sentirá a falta daquela pessoa...
Todas as desavenças, todas as picuinhas serão esquecidas nesse momento. E então sentirá remorso por não ter dado todo o amor que a pessoa merecia... é o momento em que pensamos o famoso "e se"... "e se eu tivesse dado mais atenção"... "e se eu não tivesse perdido a paciência"... "e se eu..."
Triste, não é? Aquela pessoa, tão importante para nossa vida, se foi... e nós ficamos aqui, sentindo a perda irreparável para nossa vida. Sabemos que ela voltou para os braços do Pai, e que será confortada por Ele. Mas a dor em nosso coração não passa... simplesmente continua, dia após dia...
Bem... aqueles que professam uma religião... qualquer que seja... tem a esperança de que seus entes queridos alcancem a Paz Verdadeira após seu passamento. Acreditam piamente que estes serão acolhidos na Terra onde a Fome e a tristeza não tem morada. E a única Lei que ali impera é aquela que não conseguimos seguir nesse plano... o Amor Verdadeiro...
Sim... nossa esperança reside no fato de acreditarmos em um outro plano de existência além deste. Um mundo perfeito, para onde iremos após cumprir nosso tempo aqui... para onde nos recolheremos após cumprir a missão que nos foi designada. Sim, porque cada um de nós tem um papel importante a desempenhar enquanto cá estamos...
Não fiquemos tristes por aqueles que partiram. Sei que é mais fácil falar que realmente fazer. Mas devemos sempre nos lembrar que aqueles que se foram, foram chamados de volta para Nosso Lar Eterno porque cumpriram sua missão, ajudando aqueles que aqui permaneceram a encontrar seu caminho... e não importa qual tenha sido a direção tomada... porque, no final, tudo aquilo que passamos em nossa jornada nos foi designado para ajudar-nos a evoluir...
Então, vamos nos regozijar por aqueles que partiram... sofrer por eles é egoísmo de nossa parte e, com tal atitude, acabamos por prender sua essência nesse plano, impedindo-os de seguirem sua viagem rumo ao Descanso Eterno...
Tania Miranda - Brasil - 29/12/2025
=========================================================== LONGING, NOT SADNESS...
Sometimes we get a little lost, wondering what the other side of life would be like. Yes, the Afterlife fascinates us. After all, what actually happens to us when our time on this plane ends? Of course, everyone has their own vision of what happens when the sand that marks our time finally finishes its journey and the last grain runs through the hourglass... then, for those who remain here, there is sadness, the pain of losing their loved ones, who will never return to their side...
This is a pain that doesn't go away. No matter how hard we try, it remains trapped in our hearts. Of course, it lessens with time, but it's always there, trapped in our thoughts. And yet, many times we don't give due value to the people around us, forgetting how important they are to our lives...
It doesn't matter what the connection is between people... father, mother, brother, friend... everyone... absolutely everyone, is important in your life. In one way or another, they impact your development, your way of perceiving the world. You will love them, hate them, miss them, wish you could stay away from them... it doesn't matter. Everything in life is a moment. And in the final moment, you will miss that person...
All the disagreements, all the petty squabbles will be forgotten at that moment. And then you will feel remorse for not having given all the love that person deserved... it's the moment when we think the famous "what if"... "what if I had paid more attention"... "what if I hadn't lost my patience"... "what if I..."
Sad, isn't it? That person, so important to our lives, is gone... and we remain here, feeling the irreparable loss in our lives. We know that they have returned to the Father's arms, and that they will be comforted by Him. But the pain in our hearts doesn't go away... it simply continues, day after day...
Well... those who profess a religion... whatever it may be... have the hope that their loved ones will achieve True Peace after their passing. They firmly believe that these souls will be welcomed on Earth, where hunger and sadness have no place. And the only law that prevails there is the one we cannot follow on this plane... True Love...
Yes... our hope lies in believing in another plane of existence beyond this one. A perfect world, where we will go after fulfilling our time here... where we will return after completing the mission assigned to us. Yes, because each of us has an important role to play while we are here...
Let us not be sad for those who have departed. I know it's easier said than done. But we must always remember that those who have gone were called back to Our Eternal Home because they fulfilled their mission, helping those who remained here to find their way... and it doesn't matter which direction they took... because, in the end, everything we went through on our journey was designed to help us evolve...
So, let us rejoice for those who have departed... suffering for them is selfishness on our part and, with such an attitude, we end up trapping their essence on this plane, preventing them from continuing their journey towards Eternal Rest...
Tania Miranda - Brazil - 12/29/2025
======================================================
ANHELO, NO TRISTEZA...
A veces nos perdemos un poco, preguntándonos cómo sería el otro lado de la vida. Sí, el Más Allá nos fascina. Después de todo, ¿qué nos sucede realmente cuando termina nuestro tiempo en este plano? Claro que cada uno tiene su propia visión de lo que sucede cuando la arena que marca nuestro tiempo finalmente termina su recorrido y el último grano atraviesa el reloj de arena... entonces, para quienes permanecen aquí, queda la tristeza, el dolor de perder a sus seres queridos, que nunca volverán a su lado...
Este es un dolor que no desaparece. Por mucho que lo intentemos, permanece atrapado en nuestros corazones. Claro que disminuye con el tiempo, pero siempre está ahí, atrapado en nuestros pensamientos. Y, sin embargo, muchas veces no valoramos lo que merecen las personas que nos rodean, olvidando lo importantes que son en nuestras vidas...
No importa la conexión que haya entre las personas... padre, madre, hermano, amigo... todos... absolutamente todos, son importantes en tu vida. De una forma u otra, impactan tu desarrollo, tu forma de percibir el mundo. Los amarás, los odiarás, los extrañarás, desearás alejarte de ellos... no importa. Todo en la vida es un momento. Y en el momento final, extrañarás a esa persona...
Todos los desacuerdos, todas las pequeñas disputas, se olvidarán en ese instante. Y entonces sentirás remordimiento por no haberle dado todo el amor que merecía... es el momento en que pensamos en el famoso "¿y si...?"... "¿y si hubiera prestado más atención...?"... "¿y si no hubiera perdido la paciencia...?"... "¿y si..."?
Triste, ¿verdad? Esa persona, tan importante en nuestras vidas, se ha ido... y aquí seguimos, sintiendo la irreparable pérdida. Sabemos que ha regresado a los brazos del Padre y que Él la consolará. Pero el dolor en nuestros corazones no desaparece... simplemente continúa, día tras día...
Bueno... quienes profesan una religión, sea cual sea, tienen la esperanza de que sus seres queridos alcancen la Paz Verdadera tras su fallecimiento. Creen firmemente que estas almas serán bienvenidas en la Tierra, donde el hambre y la tristeza no tienen cabida. Y la única ley que impera allí es la que no podemos seguir en este plano: el Amor Verdadero...
Sí... nuestra esperanza reside en creer en otro plano de existencia más allá de este. Un mundo perfecto, al que iremos tras cumplir nuestro tiempo aquí... al que regresaremos tras completar la misión que se nos asignó. Sí, porque cada uno de nosotros tiene un papel importante que desempeñar mientras estemos aquí...
No nos entristezcamos por los que han partido. Sé que es más fácil decirlo que hacerlo. Pero siempre debemos recordar que quienes se han ido fueron llamados de regreso a Nuestro Hogar Eterno porque cumplieron su misión, ayudando a quienes se quedaron aquí a encontrar su camino... y no importa qué dirección tomaron... porque, al final, todo lo que vivimos en nuestro camino fue diseñado para ayudarnos a evolucionar...
Así que, alegrémonos por quienes han partido... sufrir por ellos es egoísmo de nuestra parte y, con esa actitud, terminamos atrapando su esencia en este plano, impidiéndoles continuar su viaje hacia el Descanso Eterno...
Tania Miranda - Brasil - 29/12/2025
==========================================================
IKÄYS, EI SURMU...
Joskus eksymme hieman miettien, millainen elämän tuolla puolella olisi. Kyllä, tuonpuoleinen elämä kiehtoo meitä. Mitä meille oikeastaan tapahtuu, kun aikamme tällä tasolla päättyy? Tietysti jokaisella on oma näkemyksensä siitä, mitä tapahtuu, kun aikaamme merkitsevä hiekka lopulta päättää matkansa ja viimeinen jyvä valuu tiimalasin läpi... sitten niille, jotka jäävät tänne, on surua, tuskaa rakkaidensa menettämisestä, jotka eivät koskaan palaa heidän rinnalleen...
Tämä on tuska, joka ei katoa. Kuinka kovasti yritämmekään, se jää loukkuun sydämiimme. Tietenkin se vähenee ajan myötä, mutta se on aina läsnä, loukussa ajatuksissamme. Ja silti usein emme anna asianmukaista arvoa ympärillämme oleville ihmisille, unohtaen, kuinka tärkeitä he ovat elämällemme...
Ei ole väliä, millainen yhteys ihmisten välillä on... isä, äiti, veli, ystävä... kaikki... aivan kaikki, ovat tärkeitä elämässäsi. Tavalla tai toisella he vaikuttavat kehitykseesi, tapaasi hahmottaa maailmaa. Tulet rakastamaan heitä, vihaamaan heitä, kaipaamaan heitä, toivomaan, että voisit pysyä heistä erossa... sillä ei ole väliä. Kaikki elämässä on hetki. Ja viimeisellä hetkellä tulet kaipaamaan sitä ihmistä...
Kaikki erimielisyydet, kaikki pienet riidat unohtuvat sillä hetkellä. Ja sitten tunnet katumusta siitä, ettet ole antanut kaikkea sitä rakkautta, jonka tuo ihminen ansaitsi... se on hetki, jolloin ajattelemme kuuluisaa "mitä jos"... "mitä jos olisin kiinnittänyt enemmän huomiota"... "mitä jos en olisi menettänyt kärsivällisyyttäni"... "mitä jos..."
Surullista, eikö olekin? Tuo ihminen, niin tärkeä elämällemme, on poissa... ja me jäämme tänne tuntemaan korjaamattoman menetyksen elämässämme. Tiedämme, että he ovat palanneet Isän käsivarsiin ja että Hän lohduttaa heitä. Mutta sydämemme kipu ei katoa... se vain jatkuu päivästä toiseen...
No... niillä, jotka tunnustavat uskontoa... olipa se mikä tahansa... on toivo, että heidän rakkaansa saavuttavat todellisen rauhan heidän poismenonsa jälkeen. He uskovat vakaasti, että nämä sielut toivotetaan tervetulleiksi Maahan, jossa nälkä ja suru eivät tunne sijaa. Ja ainoa siellä vallitseva laki on se, jota emme voi noudattaa tällä tasolla... Tosi rakkaus...
Kyllä... toivomme on uskossa toiseen olemassaolon tasoon tämän tuolla puolen. Täydelliseen maailmaan, jonne menemme täytettyämme aikamme täällä... jonne palaamme täytettyämme meille annetun tehtävän. Kyllä, koska jokaisella meistä on tärkeä rooli täällä ollessamme...
Älkäämme olko surullisia niiden puolesta, jotka ovat lähteneet. Tiedän, että se on helpommin sanottu kuin tehty. Mutta meidän on aina muistettava, että ne, jotka ovat lähteneet, kutsuttiin takaisin Ikuiseen Kotiimme, koska he täyttivät tehtävänsä auttaen tänne jääneitä löytämään tiensä... eikä sillä ole väliä, mihin suuntaan he kulkivat... koska lopulta kaikki, mitä koimme matkallamme, oli suunniteltu auttamaan meitä kehittymään...
Joten iloitkaamme niiden puolesta, jotka ovat lähteneet... heidän puolestaan kärsiminen on itsekkyyttä meidän puoleltamme, ja sellaisella asenteella päädymme vangitsemaan heidän olemuksensa tälle tasolle estäen heitä jatkamasta matkaansa kohti Ikuista Lepoa...
Tania Miranda - Brasilia - 29.12.2025
=========================================================

Comentários
Postar um comentário