CRIANÇAS...

Crianças com  alegria

Igual um bando de andorinhas

Viram de Jesus que dizia

Vinde a mim as criancinhas

Hoje no céu, um aceno

Os Anjos dizem amém

Porque Jesus Nazareno

Foi criancinha também...

(Rogério Cauchioli)

Qual a maior riqueza da humanidade? Não é ouro, nem prata... petróleo ou qualquer outro tipo de ostentação social. A maior riqueza que temos, de verdade, é a vida. Que tanto maltratamos, correndo atrás de quimeras que nada são além de miragens, cujo único intuito é nos desviar do caminho da Luz...

A vida é renovada dia a dia, trazendo aos nossos corações a esperança que insiste em se agarrar em nosso coração, apesar das mazelas que enfrentamos em nossa caminhada. E essa esperança vem estampada no sorriso das crianças, inocentes e puras... pequenos receptáculos que tanto poderão seguir o caminho das virtudes como poderão ser desencaminhadas, dependendo de como as orientarmos...

A criança nada cobra de nós, adultos, além de Amor. É esse Amor Puro e Verdadeiro que percebemos em seu olhar confiante de que a acalentaremos quando a hora pedir... a criança confia que nós jamais a abandonaremos. E muitas vezes, por motivos mesquinhos, acabamos por dar-lhes as costas...

Muitas vezes, até por traumas que trazemos da infância, não conseguimos perceber naquele anjo enviado por Deus a redenção que tanto necessitamos. Pois estamos cegas, desejosas de amealhar bens materiais que nada nos trarão de benefícios no futuro...  mas que nos dão "status" no presente...

Quantos Anjinhos acabam perdidos neste plano, rejeitados que são por aqueles que deveriam zelar por seu bem estar? E quando falo "rejeitados", não estou me referindo àqueles sem lar... estou falando das crianças que estão em um seio familiar, mas não tem, da parte daqueles que estão ao seu lado, nenhuma manifestação de Amor... de Carinho...

A vida é dura, bem sei. Mas a única coisa que um pequenino deseja é se aninhar nos braços de seus pais... sentir-se amado. O problema é que, na maioria das vezes, seus genitores estão mais preocupados com outros assuntos... não só precisam pagar os boletos da vida, mas também querem "curtir o momento"... e a criança é, de certa forma, um entrave para seguir a vida que o adulto deseja...

Cuidar de uma criança não é tão simples quanto parece a primeira vista. A criança precisa de abrigo. Mas, mais do que isso, precisa sentir-se amada por aqueles que estão ao seu lado. Crianças que não recebem Amor na forma mais pura tendem a não conseguir doar esse sentimento a outros, quando se tornam adultas. Não é que elas não consigam amar. Não conseguem expressar esse Amor de uma forma mais direta...

Ainda assim, enquanto pequeninos, esses Anjinhos se divertem, sonhando com o beijo da mãe, o colo do pai... o carinho, as palavras de conforto de todos aqueles que estão ao seu lado. Não percebem as nuances em sua volta. Continuam a ver o mundo lindo e maravilhoso que Deus lhes entregou... e qual nosso maior pecado para com esses anjinhos? Não cuidar deles como realmente merecem, nos esquecendo que as crianças são a Esperança de um futuro auspicioso...

Criança tratada com Amor saberá distribuir Amor quando na fase adulta. Aquela que teve tal sentimento negado por aqueles que a acompanharam em sua jornada inicial não saberá como amar, pois jamais a ensinaram a demonstrar tal sentimento. E com certeza, sofrerá muito em seu futuro, pois se sentirá renegada pelo mundo à sua volta...

As crianças são um presente divino. Cabe a nós, que um dia já fomos crianças, segurar suas mãozinha e conduzi-las pelas veredas iluminadas do Amor e da Justiça, levando-as em segurança por esse plano, evitando que sejam tragadas pela Escuridão que está de tocaia em cada esquina... somos responsáveis pelo bem estar desses pequenos tesouros que nos foram confiados, assim como nos confiaram a outros que nos permitiram crescer e nos tornar quem somos hoje...

Tania Miranda   -     Brasil   -    11/01/2026

===========================================================

CHILDREN...

Children with joy

Like a flock of swallows

They saw Jesus saying

“Let the little children come to me”

Today in heaven, a wave

The Angels say amen

Because Jesus of Nazareth

Was a child too...

(Rogério Cauchioli)


What is the greatest wealth of humanity? It is not gold, nor silver... oil or any other type of social ostentation. The greatest wealth we truly have is life. Which we mistreat so much, chasing after chimeras that are nothing more than mirages, whose only purpose is to lead us astray from the path of Light...

Life is renewed day by day, bringing to our hearts the hope that insists on clinging to our hearts, despite the hardships we face on our journey. And this hope is imprinted in the smiles of children, innocent and pure... little vessels that can either follow the path of virtue or be led astray, depending on how we guide them...

Children ask nothing of us adults, except Love. It is this Pure and True Love that we perceive in their confident gaze, knowing that we will comfort them when the time comes... the child trusts that we will never abandon them. And often, for petty reasons, we end up turning our backs on them...

Many times, even because of traumas we carry from childhood, we fail to perceive in that angel sent by God the redemption we so desperately need. For we are blind, eager to amass material possessions that will bring us no benefit in the future... but that give us "status" in the present...

How many little angels end up lost on this plane, rejected by those who should be watching over their well-being? And when I say "rejected," I'm not referring to those without a home... I'm talking about children who are in a family environment but receive no expression of love or affection from those around them.

Life is hard, I know. But the only thing a little one wants is to nestle in their parents' arms... to feel loved. The problem is that, most of the time, their parents are more concerned with other matters... not only do they need to pay life's bills, but they also want to "enjoy the moment"... and the child is, in a way, an obstacle to the life the adult desires...

Caring for a child is not as simple as it seems at first glance. The child needs shelter. But, more than that, they need to feel loved by those around them. Children who do not receive love in its purest form tend not to be able to give that feeling to others when they become adults. It's not that they can't love. They can't express this Love in a more direct way...

Even so, while they are little, these little angels have fun, dreaming of their mother's kiss, their father's embrace... the affection, the comforting words of all those around them. They don't perceive the nuances around them. They continue to see the beautiful and wonderful world that God has given them... and what is our greatest sin against these little angels? Not caring for them as they truly deserve, forgetting that children are the Hope of a promising future...

A child treated with Love will know how to give Love in adulthood. One who has had this feeling denied by those who accompanied them on their initial journey will not know how to love, because they were never taught to demonstrate such a feeling. And surely, they will suffer greatly in their future, because they will feel rejected by the world around them...

Children are a divine gift. It is up to us, who were once children ourselves, to hold their little hands and guide them along the illuminated paths of Love and Justice, leading them safely through this plane, preventing them from being swallowed by the Darkness that lurks around every corner... we are responsible for the well-being of these little treasures entrusted to us, just as others were entrusted to us, allowing us to grow and become who we are today...

Tania Miranda - Brazil - 11/01/2026

===========================================================

NIÑOS...

Niños con alegría

Como una bandada de golondrinas

Vieron a Jesús decir:

“Dejad que los niños vengan a mí”.

Hoy en el cielo, una ola

Los ángeles dicen amén.

Porque Jesús de Nazaret

también era un niño...

(Rogério Cauchioli)


¿Cuál es la mayor riqueza de la humanidad? No es el oro, ni la plata... ni el petróleo ni ningún otro tipo de ostentación social. La mayor riqueza que realmente tenemos es la vida. La cual maltratamos tanto, persiguiendo quimeras que no son más que espejismos, cuyo único propósito es desviarnos del camino de la Luz...

La vida se renueva día a día, trayendo a nuestros corazones la esperanza que insiste en aferrarse a ellos, a pesar de las dificultades que enfrentamos en nuestro camino. Y esta esperanza está impresa en las sonrisas de los niños, inocentes y puros... pequeños recipientes que pueden seguir el camino de la virtud o extraviarse, según cómo los guiemos...

Los niños no nos piden nada a los adultos, excepto Amor. Es este Amor Puro y Verdadero el que percibimos en su mirada confiada, sabiendo que los consolaremos cuando llegue el momento... el niño confía en que nunca lo abandonaremos. Y a menudo, por nimiedades, terminamos dándoles la espalda...

Muchas veces, incluso por traumas que arrastramos desde la infancia, no percibimos en ese ángel enviado por Dios la redención que tanto necesitamos. Porque estamos ciegos, ansiosos por acumular posesiones materiales que no nos traerán ningún beneficio en el futuro... pero que nos dan "estatus" en el presente...

¿Cuántos angelitos terminan perdidos en este plano, rechazados por quienes deberían velar por su bienestar? Y cuando digo "rechazados", no me refiero a quienes no tienen hogar... Hablo de niños que están en un entorno familiar, pero no reciben ninguna muestra de amor ni afecto de quienes los rodean.

La vida es dura, lo sé. Pero lo único que un pequeño desea es acurrucarse en los brazos de sus padres... sentirse querido. El problema es que, la mayoría de las veces, sus padres están más preocupados por otros asuntos... no solo necesitan pagar las cuentas de la vida, sino que también quieren "disfrutar del momento"... y el niño es, en cierto modo, un obstáculo para la vida que el adulto desea...

Cuidar a un niño no es tan sencillo como parece a primera vista. El niño necesita refugio. Pero, más que eso, necesita sentirse querido por quienes lo rodean. Los niños que no reciben amor puro tienden a no poder transmitir ese sentimiento a los demás cuando se convierten en adultos. No es que no sepan amar. No pueden expresar este Amor de una manera más directa...

Aun así, de pequeños, estos angelitos se divierten, soñando con el beso de su madre, el abrazo de su padre... el cariño, las palabras de consuelo de quienes los rodean. No perciben los matices que los rodean. Siguen viendo el mundo hermoso y maravilloso que Dios les ha dado... ¿Y cuál es nuestro mayor pecado contra estos angelitos? No cuidarlos como realmente merecen, olvidando que los niños son la esperanza de un futuro prometedor...

Un niño tratado con Amor sabrá dar Amor en la edad adulta. Quien haya sentido este sentimiento negado por quienes lo acompañaron en su camino inicial no sabrá amar, porque nunca se le enseñó a demostrarlo. Y seguramente, sufrirán mucho en el futuro, porque se sentirán rechazados por el mundo que los rodea...

Los niños son un regalo divino. Nos corresponde a nosotros, que fuimos niños, tomar sus manitas y guiarlos por los caminos iluminados del Amor y la Justicia, guiándolos con seguridad por este mundo, impidiendo que sean absorbidos por la Oscuridad que acecha en cada rincón... Somos responsables del bienestar de estos pequeños tesoros que nos fueron confiados, al igual que a otros, permitiéndonos crecer y convertirnos en quienes somos hoy...

Tania Miranda - Brasil - 11/01/2026

==========================================================

LAPSET...

Iloiset lapset

Kuin pääskyparvi

He näkivät Jeesuksen sanovan

"Sallikaa lasten tulla minun luokseni"

Tänään taivaassa aalto

Enkelit sanovat aamen

Koska Jeesus Nasaretilainen

Oli myös lapsi...

(Rogério Cauchioli)


Mikä on ihmiskunnan suurin rikkaus? Se ei ole kulta eikä hopea... öljy tai mikään muu sosiaalinen pröystäily. Suurin rikkaus, joka meillä todella on, on elämä. Sitä kohtelemme niin paljon huonosti, jahdaten harhakuvitelmia, jotka ovat vain kangastuksia, joiden ainoa tarkoitus on johtaa meidät harhaan valon polulta...

Elämä uudistuu päivä päivältä tuoden sydämiimme toivon, joka pysyy kiinni sydämessämme huolimatta matkallamme kohtaamistamme vaikeuksista. Ja tämä toivo on painettu lasten hymyihin, viattomiin ja puhtaisiin... pieniin astioihin, jotka voivat joko seurata hyveen polkua tai eksyä, riippuen siitä, miten ohjaamme heitä...

Lapset eivät pyydä meiltä aikuisilta mitään, paitsi rakkautta. Juuri tätä puhdasta ja todellista rakkautta näemme heidän luottavaisessa katseessaan, tietäen, että lohdutamme heitä, kun aika koittaa... lapsi luottaa siihen, ettemme koskaan hylkää häntä. Ja usein, mitättömistä syistä, päädymme kääntämään heille selkämme...

Usein, jopa lapsuudesta kantamiemme traumojen vuoksi, emme näe Jumalan lähettämässä enkelissä sitä lunastusta, jota niin epätoivoisesti tarvitsemme. Sillä olemme sokeita, innokkaita keräämään aineellista omaisuutta, joka ei tuo meille mitään hyötyä tulevaisuudessa... mutta joka antaa meille "aseman" nykyhetkessä...

Kuinka monta pientä enkeliä päätyy eksymään tällä tasolla, hylättyinä niiden toimesta, joiden pitäisi valvoa heidän hyvinvointiaan? Ja kun sanon "hylätty", en viittaa niihin, joilla ei ole kotia... Puhun lapsista, jotka ovat perheympäristössä, mutta eivät saa mitään rakkauden tai kiintymyksen ilmaisua ympärillään olevilta ihmisiltä.

Elämä on kovaa, tiedän. Mutta ainoa asia, mitä pieni haluaa, on köllötellä vanhempiensa sylissä... tuntea itsensä rakastetuksi. Ongelmana on, että useimmiten heidän vanhempansa ovat enemmän kiinnostuneita muista asioista... heidän ei tarvitse vain maksaa elämän laskuja, vaan he haluavat myös "nauttia hetkestä"... ja lapsi on tavallaan este aikuisen haluamalle elämälle...

Lapsen hoitaminen ei ole niin yksinkertaista kuin ensi silmäyksellä näyttää. Lapsi tarvitsee suojaa. Mutta ennen kaikkea hän tarvitsee tuntea itsensä rakastetuksi ympärillään olevilta ihmisiltä. Lapset, jotka eivät saa rakkautta sen puhtaimmassa muodossa, eivät yleensä pysty antamaan tätä tunnetta muille aikuisina. Ei ole niin, etteivätkö he voisi rakastaa. He eivät voi ilmaista tätä rakkautta suoremmin...

Silti, pieninä ollessaan nämä pienet enkelit pitävät hauskaa, unelmoivat äitinsä suudelmasta, isänsä syleilystä... kaikkien ympärillään olevien hellyydestä, lohduttavista sanoista. He eivät havaitse ympärillään olevia vivahteita. He näkevät edelleen kauniin ja ihmeellisen maailman, jonka Jumala on heille antanut... ja mikä on suurin syntimme näitä pieniä enkeleitä vastaan? Ei välitetä heistä niin kuin he todella ansaitsevat, unohtaen, että lapset ovat lupaavan tulevaisuuden toivo...

Rakkaudella kohdeltu lapsi osaa antaa rakkautta aikuisena. Se, jolta tämän tunteen ovat kieltäneet hänen alkumatkansa seuranneet, ei osaa rakastaa, koska häntä ei ole koskaan opetettu osoittamaan tällaista tunnetta. Ja varmasti he kärsivät suuresti tulevaisuudessaan, koska he tuntevat itsensä hylätyiksi ympäröivän maailman toimesta...

Lapset ovat jumalallinen lahja. Meidän, jotka olimme itsekin kerran lapsia, on pidettävä heidän pienistä käsistään kiinni ja ohjattava heitä rakkauden ja oikeudenmukaisuuden valaistuilla poluilla, johdattaen heidät turvallisesti tämän tason läpi estäen heitä joutumasta joka nurkan takana vaanivan pimeyden nielemäksi... olemme vastuussa näiden meille uskottujen pienten aarteiden hyvinvoinnista, aivan kuten meille on uskottu muitakin, antaen meille mahdollisuuden kasvaa ja tulla sellaisiksi kuin olemme tänään...

Tania Miranda - Brasilia - 11.1.2026

==========================================================

BAMBINI...

Bambini con gioia

Come uno stormo di rondini

Videro Gesù che diceva

"Lasciate che i bambini vengano a me"

Oggi in cielo, un'onda

Gli angeli dicono amen

Perché anche Gesù di Nazareth

era un bambino...

(Rogério Cauchioli)


Qual è la più grande ricchezza dell'umanità? Non è l'oro, né l'argento... il petrolio o qualsiasi altro tipo di ostentazione sociale. La più grande ricchezza che possediamo veramente è la vita. Che maltrattiamo tanto, inseguendo chimere che non sono altro che miraggi, il cui unico scopo è sviarci dal cammino della Luce...

La vita si rinnova giorno dopo giorno, portando nei nostri cuori la speranza che insiste ad aggrapparsi ai nostri cuori, nonostante le difficoltà che affrontiamo nel nostro cammino. E questa speranza è impressa nei sorrisi dei bambini, innocenti e puri... piccoli vasi che possono seguire la via della virtù o essere sviati, a seconda di come li guidiamo...

I bambini non chiedono nulla a noi adulti, se non Amore. È questo Amore Puro e Vero che percepiamo nel loro sguardo fiducioso, sapendo che li consoleremo quando arriverà il momento... il bambino confida che non lo abbandoneremo mai. E spesso, per futili motivi, finiamo per voltargli le spalle...

Molte volte, anche a causa dei traumi che portiamo con noi dall'infanzia, non riusciamo a percepire in quell'angelo mandato da Dio la redenzione di cui abbiamo così disperatamente bisogno. Perché siamo ciechi, desiderosi di accumulare beni materiali che non ci porteranno alcun beneficio in futuro... ma che ci danno "status" nel presente...

Quanti piccoli angeli finiscono per perdersi su questo piano, rifiutati da coloro che dovrebbero vegliare sul loro benessere? E quando dico "rifiutati", non mi riferisco a chi non ha una casa... parlo di bambini che vivono in un ambiente familiare ma non ricevono alcuna espressione di amore o affetto da chi li circonda.

La vita è dura, lo so. Ma l'unica cosa che un bambino desidera è rannicchiarsi tra le braccia dei genitori... sentirsi amato. Il problema è che, il più delle volte, i genitori sono più preoccupati di altre cose... non solo devono pagare le bollette della vita, ma vogliono anche "godersi il momento"... e il bambino è, in un certo senso, un ostacolo alla vita che l'adulto desidera...

Prendersi cura di un bambino non è così semplice come sembra a prima vista. Il bambino ha bisogno di un riparo. Ma, più di questo, ha bisogno di sentirsi amato da chi lo circonda. I bambini che non ricevono amore nella sua forma più pura tendono a non essere in grado di trasmettere questa sensazione agli altri quando diventano adulti. Non è che non sappiano amare. Non possono esprimere questo Amore in modo più diretto...

Eppure, fin da piccoli, questi angioletti si divertono, sognando il bacio della mamma, l'abbraccio del papà... l'affetto, le parole di conforto di tutti coloro che li circondano. Non percepiscono le sfumature che li circondano. Continuano a vedere il mondo bello e meraviglioso che Dio ha donato loro... e qual è il nostro peccato più grande contro questi angioletti? Non prenderci cura di loro come meritano veramente, dimenticando che i bambini sono la Speranza di un futuro promettente...

Un bambino trattato con Amore saprà dare Amore da adulto. Chi ha visto questo sentimento negato da chi lo ha accompagnato nel suo percorso iniziale non saprà amare, perché non gli è mai stato insegnato a dimostrare tale sentimento. E sicuramente soffrirà molto in futuro, perché si sentirà rifiutato dal mondo che lo circonda...

I bambini sono un dono divino. Sta a noi, che un tempo eravamo bambini, tenere le loro piccole mani e guidarle lungo i sentieri illuminati dell'Amore e della Giustizia, conducendole in sicurezza attraverso questo piano, impedendo loro di essere inghiottite dall'Oscurità che si nasconde dietro ogni angolo... siamo responsabili del benessere di questi piccoli tesori affidati a noi, proprio come altri ci sono stati affidati, permettendoci di crescere e diventare ciò che siamo oggi...

Tania Miranda - Brasile - 11/01/2026

==========================================================

ENFANTS…

Des enfants joyeux

Comme une volée d’hirondelles

Ils virent Jésus dire

« Laissez venir à moi les petits enfants »

Aujourd’hui, au ciel, un signe de la main

Les anges disent amen

Car Jésus de Nazareth

était lui aussi un enfant…

(Rogério Cauchioli)


Quelle est la plus grande richesse de l’humanité ? Ce n’est ni l’or, ni l’argent… ni le pétrole, ni aucune autre forme d’ostentation sociale. La plus grande richesse que nous possédions vraiment, c’est la vie. Que nous maltraitons tant, courant après des chimères qui ne sont que des mirages, dont le seul but est de nous égarer du chemin de la Lumière…

La vie se renouvelle jour après jour, apportant à nos cœurs l’espérance qui s’accroche à eux, malgré les épreuves que nous rencontrons sur notre chemin. Et cet espoir se lit dans les sourires des enfants, innocents et purs… petits êtres qui peuvent choisir le chemin de la vertu ou s’égarer, selon la façon dont nous les guidons…

Les enfants ne demandent rien aux adultes, si ce n’est l’Amour. C’est cet Amour pur et véritable que nous percevons dans leur regard confiant, sachant que nous les réconforterons le moment venu… l’enfant a confiance que nous ne l’abandonnerons jamais. Et pourtant, souvent, pour des raisons futiles, nous finissons par leur tourner le dos…

Bien souvent, même à cause des traumatismes de l’enfance, nous ne parvenons pas à reconnaître en cet ange envoyé par Dieu la rédemption dont nous avons si désespérément besoin. Car nous sommes aveugles, avides d’amasser des biens matériels qui ne nous apporteront aucun bénéfice à l’avenir… mais qui nous confèrent un certain « statut » au présent…

Combien de petits anges finissent par se perdre sur cette terre, rejetés par ceux qui devraient veiller sur eux ? Et quand je dis « rejetés », je ne parle pas des enfants sans abri… Je parle des enfants qui vivent en famille mais ne reçoivent aucune marque d’amour ni d’affection de la part de leur entourage.

La vie est dure, je le sais. Mais la seule chose qu’un enfant désire, c’est se blottir dans les bras de ses parents… se sentir aimé. Le problème, c’est que, la plupart du temps, ses parents sont préoccupés par d’autres choses… non seulement ils doivent payer les factures, mais ils veulent aussi « profiter du moment présent »… et l’enfant est, d’une certaine manière, un obstacle à la vie que l’adulte souhaite mener…

S’occuper d’un enfant n’est pas aussi simple qu’il n’y paraît. L’enfant a besoin d’un toit. Mais, plus que cela, il a besoin de se sentir aimé par ceux qui l’entourent. Les enfants qui ne reçoivent pas d’amour à l’état pur ont souvent du mal à offrir ce sentiment aux autres une fois adultes. Ce n’est pas qu’ils soient incapables d’aimer. Ils ne peuvent exprimer cet Amour de façon plus directe…

Pourtant, dans leur enfance, ces petits anges s’amusent, rêvant du baiser de leur mère, de l’étreinte de leur père… de l’affection, des paroles réconfortantes de tous ceux qui les entourent. Ils ne perçoivent pas les nuances qui les entourent. Ils continuent de contempler le monde magnifique que Dieu leur a donné… et quel est notre plus grand péché envers ces petits anges ? Ne pas prendre soin d’eux comme ils le méritent, oublier que les enfants sont l’Espoir d’un avenir prometteur…

Un enfant traité avec Amour saura donner de l’Amour à l’âge adulte. Celui à qui ce sentiment a été refusé par ceux qui l’ont accompagné dans son premier voyage ne saura pas aimer, car on ne lui a jamais appris à manifester un tel sentiment. Et assurément, il souffrira beaucoup plus tard, car il se sentira rejeté par le monde qui l’entoure…

Les enfants sont un don divin. Il nous incombe, à nous qui avons été enfants nous aussi, de tenir leurs petites mains et de les guider sur les chemins éclairés de l'Amour et de la Justice, de les conduire en toute sécurité à travers ce monde, de les empêcher d'être engloutis par les Ténèbres qui rôdent à chaque tournant… Nous sommes responsables du bien-être de ces petits trésors qui nous sont confiés, tout comme d'autres nous ont été confiés, nous permettant de grandir et de devenir ce que nous sommes aujourd'hui…

Tania Miranda - Brésil - 11/01/2026

===========================================================

KINDER...

Kinder voller Freude

Wie ein Schwarm Schwalben

Sie sahen Jesus sagen:

„Lasst die Kinder zu mir kommen.“

Heute im Himmel eine Welle

Die Engel sagen Amen

Denn Jesus von Nazareth

war auch ein Kind...

(Rogério Cauchioli)


Was ist der größte Reichtum der Menschheit? Nicht Gold, nicht Silber, nicht Öl, nicht irgendein anderer gesellschaftlicher Prunk. Der größte Reichtum, den wir wirklich besitzen, ist das Leben. Das wir so sehr missachten, indem wir Trugbildern nachjagen, die nichts weiter als Fata Morganen sind und uns nur vom Weg des Lichts abbringen wollen...

Das Leben erneuert sich Tag für Tag und bringt unseren Herzen die Hoffnung, die sich trotz aller Schwierigkeiten auf unserem Lebensweg hartnäckig an sie klammert. Und diese Hoffnung spiegelt sich im Lächeln unschuldiger, reiner Kinder wider … kleiner Wesen, die, je nachdem, wie wir sie führen, den Pfad der Tugend beschreiten oder in die Irre geführt werden können …

Kinder verlangen von uns Erwachsenen nichts außer Liebe. Es ist diese reine und wahre Liebe, die wir in ihrem vertrauensvollen Blick erkennen, wissend, dass wir sie trösten werden, wenn die Zeit gekommen ist … das Kind vertraut darauf, dass wir es niemals verlassen werden. Und oft wenden wir uns aus nichtigen Gründen von ihnen ab …

Oftmals, selbst aufgrund von Traumata aus unserer Kindheit, erkennen wir in diesem von Gott gesandten Engel nicht die Erlösung, die wir so dringend brauchen. Denn wir sind blind, begierig darauf, materielle Güter anzuhäufen, die uns in Zukunft keinen Nutzen bringen … die uns aber in der Gegenwart „Status“ verleihen …

Wie viele kleine Engel verirren sich auf dieser Erde, verstoßen von denen, die über ihr Wohl wachen sollten? Und wenn ich „zurückgewiesen“ sage, meine ich nicht Kinder ohne Zuhause … Ich spreche von Kindern, die zwar in einer Familie leben, aber keine Liebe oder Zuneigung von ihren Mitmenschen erfahren.

Das Leben ist hart, ich weiß. Aber das Einzige, was sich ein kleines Kind wünscht, ist, sich in die Arme seiner Eltern zu kuscheln … geliebt zu werden. Das Problem ist, dass die Eltern meist mit anderen Dingen beschäftigt sind … Sie müssen nicht nur ihren Lebensunterhalt verdienen, sondern wollen auch den Moment genießen … und das Kind ist gewissermaßen ein Hindernis für das Leben, das sie sich wünschen …

Ein Kind zu erziehen ist nicht so einfach, wie es auf den ersten Blick scheint. Das Kind braucht ein Dach über dem Kopf. Aber mehr noch: Es braucht die Liebe seiner Mitmenschen. Kinder, die keine Liebe in ihrer reinsten Form erfahren, können diese Liebe später als Erwachsene oft nicht weitergeben. Nicht, dass sie nicht lieben könnten. Sie können diese Liebe nicht direkter ausdrücken…

Dennoch haben diese kleinen Engel, solange sie klein sind, Freude daran, vom Kuss ihrer Mutter, der Umarmung ihres Vaters zu träumen… von der Zuneigung, den tröstenden Worten all derer, die sie umgeben. Sie nehmen die Feinheiten ihrer Umgebung noch nicht wahr. Sie sehen weiterhin die Schönheit und das Wunder der Welt, die Gott ihnen geschenkt hat… und was ist unsere größte Sünde gegenüber diesen kleinen Engeln? Sie nicht so zu lieben, wie sie es wirklich verdienen, und zu vergessen, dass Kinder die Hoffnung auf eine vielversprechende Zukunft sind…

Ein Kind, das mit Liebe aufwächst, wird als Erwachsener lernen, Liebe zu geben. Einem Kind, dem dieses Gefühl von denen, die es auf seinem Lebensweg begleitet haben, verwehrt wurde, wird es nicht lieben können, weil es nie gelernt hat, ein solches Gefühl zu zeigen. Und gewiss wird es in seiner Zukunft sehr leiden, weil es sich von der Welt um sich herum abgelehnt fühlen wird…

Kinder sind ein göttliches Geschenk. Es liegt an uns, die wir selbst einmal Kinder waren, ihre kleinen Hände zu halten und sie auf den erleuchteten Pfaden der Liebe und Gerechtigkeit zu führen, sie sicher durch diese Welt zu geleiten und sie davor zu bewahren, von der Dunkelheit verschlungen zu werden, die überall lauert. Wir tragen die Verantwortung für das Wohlergehen dieser kleinen Schätze, die uns anvertraut wurden, so wie uns auch andere anvertraut wurden, die uns ermöglichten zu wachsen und zu dem zu werden, was wir heute sind.

Tania Miranda – Brasilien – 11.01.2026

Comentários

Postagens mais visitadas deste blog

THE CRYSTAL CUP - Chapter Six

A MÚSICA É A LINGUAGEM DOS ANJOS

IDENTIDADE