NENHUM REINO TERRENO É ETERNO... NEM NOSSA VIDA...
NENHUM REINO TERRENO É ETERNO... NEM NOSSA VIDA...
Estranho pensar em como a vida é volátil, não é mesmo? Afinal, se nesse instante aqui estamos, pode ser que no segundo seguinte já tenhamos partido. Viver é uma aventura... não temos garantia de nada. Simplesmente vamos seguindo em frente, sem nos aperceber que cada segundo que desperdiçamos com picuinhas poderia ser melhor aproveitado ao lado das pessoas que importam para nós...
Quanto mais avançamos rumo ao futuro... ao nosso futuro pessoal... mais conhecidos vamos deixando pelo caminho. Pessoas que eram importantes em nossa vida e pessoas não tão importantes assim foram desaparecendo nas brumas do tempo. Naquele instante não nos atentamos a esse fato... a maioria nunca mais iria cruzar nosso caminho, pelo simples fato de terem partido para o outro plano...
Quando um conhecido atravessa o véu que separa as realidades múltiplas do Universo... ao menos eu gosto de pensar assim... e já a muito está distanciado de nós, o impacto de seu passamento não é assim tão marcante. Sentimos, é claro. Mas não é algo que nos machuca tanto quanto se esse estivesse mais próximo de nós... sim, quando a pessoa em questão está mais próxima, o choque é sentido com mais intensidade....
Nosso consolo é pensar que a vida não se resume apenas a essa realidade. Não temos nenhuma garantia de que, ao cerrarmos os olhos pela última vez, estaremos caminhando rumo a um novo Universo. Apenas nossa fé inabalável na vida nos faz acreditar que, contra todas as evidências, nossa caminhada seguirá para um Mundo Desconhecido...
E aí fico pensando... se essa vida é apenas uma passagem por esse plano, se depois de cumprirmos nossa missão por aqui seremos chamados de volta para um mundo que, segundo o que acreditamos, nada tem a ver com as picuinhas de nosso dia a dia, por que insistimos tanto em dar atenção àquilo que realmente nada significará para o momento em que iniciarmos nossa caminhada para o outro lado?...
Nosso maior pecado é, sem dúvida, essa necessidade inexplicável de estarmos em evidência. Quanto maior o status que ocuparmos na escala social, mais desejamos ter em mãos o controle do grupo ao qual participamos. Nos sentimos importantes, maiores que aqueles que gravitam ao nosso redor. E, por esse motivo, essas pobres almas nos devem venerar...
Falando assim parece exagero, não é mesmo? Mas... se pararmos para pensar um pouco... e se repararmos na maioria das lideranças dos vários grupos espalhados por esse plano... o que iremos encontrar, além de líderes carismáticos e seguidores fanáticos? E não importa em qual nicho esses grupos estão inseridos. Isso não é importante. O que importa é que há alguém no comando e há um grupo que o segue incondicionalmente. Por motivos não explicados, essa pessoa está ungida por alguma força espiritual e é a escolhida para guiar seu povo. Que pode ser meia dúzia de almas ou milhares de acólitos prontos a dar a vida para seu líder, se esse lhes pedir...
E, no entanto... toda vitória nessa vida é efêmera... nada dura mais que uma, duas gerações... e o império que tal líder construiu... não importa a dimensão do mesmo... aos poucos vai se desfazendo e a vida retorna ao seu ciclo natural...
Tudo bem, há grupos que já duram a séculos e seus seguidores continuam firmes a cultuar aqueles que estão no topo da pirâmide. Mas isso não é uma exceção à regra, de forma alguma. Simplesmente para o Universo nossa maneira de contabilizar a passagem do tempo nada significa. É como aquela piada onde, depois de muito caminhar, um homem se encontra cara a cara com o Criador e ambos iniciam uma conversa...
" -Senhor, é verdade que o tempo nada significa para ti? Que não te faz diferença entre um segundo e um milênio, que para o Senhor todos tem o mesmo tempo de duração?
-Parece-te estranho, meu filho? Sim, tenho domínio total sobre o Tempo e, para mim, um segundo ou um milênio são a mesma coisa...
Continuaram a conversar por mais algum tempo, até que o homem começou a desfiar suas mazelas econômicas e, para finalizar, resolveu fazer um pedido...
- Senhor, sei que pode parecer muita ousadia de minha parte. Mas o Senhor sabe... estou realmente necessitado de uma ajuda monetária. O senhor se importaria de conceder-me um milhão de reais?
- De forma alguma, meu filho... espera só um segundo..."
Todos os reinos cairão, mais dia, menos dia. Porque tudo nesse plano é finito. E, como na piada acima, pode parecer aos nossos olhos que o domínio de determinado reinado é longevo e jamais cairá.... mas, como eu disse, tudo nesse plano é finito. Tudo que um dia nasceu, um dia fenecerá. E aqueles que pisaram em seus iguais na ânsia de se mostrarem maiores que seus pares, se houver Justiça além dessa vida, deverão prestar contas de seus atos...
Continuemos nossa caminhada rumo ao nosso destino final. Pois desse não há como escapar. Podemos permanecer por um longo tempo ou por apenas alguns átimos de segundos... e tudo que deixaremos para aqueles que aqui permanecerem será a lembrança de nossa vida... que tanto poderá ser uma lembrança doce, cheia de saudades de nossa companhia ou de alívio, porque deixamos de ser um pesadelo em suas vidas... como gostaria de ser lembrado? Viva de acordo com essa visão...
Tania Miranda - Brasil - 29/01/2026
===========================================================
NO EARTHLY KINGDOM IS ETERNAL... NOR IS OUR LIFE...
It's strange to think about how volatile life is, isn't it? After all, if we are here at this moment, we may be gone the next. Living is an adventure... we have no guarantees. We simply keep moving forward, without realizing that every second we waste on petty things could be better spent with the people who matter to us...
The further we advance towards the future... towards our personal future... the more acquaintances we leave behind. People who were important in our lives and people who weren't so important disappeared into the mists of time. At that moment we didn't pay attention to this fact... most would never cross our path again, simply because they had departed for the other plane...
When an acquaintance crosses the veil that separates the multiple realities of the Universe... at least I like to think so... and is already long gone, the impact of their passing isn't so significant. We feel it, of course. But it doesn't hurt us as much as if that person were closer to us... yes, when the person in question is closer, the shock is felt more intensely...
Our consolation is thinking that life isn't just about this reality. We have no guarantee that, when we close our eyes for the last time, we will be walking towards a new Universe. Only our unwavering faith in life makes us believe that, against all odds, our journey will lead to an Unknown World...
And then I wonder... if this life is just a passage through this plane, if after fulfilling our mission here we will be called back to a world that, according to what we believe, has nothing to do with the petty squabbles of our daily lives, why do we insist so much on paying attention to something that will really mean nothing when we begin our journey to the other side?...
Our greatest sin is, without a doubt, this inexplicable need to be in the spotlight. The higher our status on the social scale, the more we desire to control the group we belong to. We feel important, greater than those who gravitate around us. And, for that reason, these poor souls should venerate us...
Speaking like that seems like an exaggeration, doesn't it? But... if we stop to think a little... and if we look at most of the leaders of the various groups scattered across this plane... what will we find, besides charismatic leaders and fanatical followers? And it doesn't matter in which niche these groups are inserted. That's not important. What matters is that there is someone in command and there is a group that follows them unconditionally. For unexplained reasons, this person is anointed by some spiritual force and is chosen to guide their people. It could be half a dozen souls or thousands of acolytes ready to give their lives for their leader, if he asks them to...
And yet... every victory in this life is ephemeral... nothing lasts more than one or two generations... and the empire that such a leader built... no matter its size... gradually crumbles and life returns to its natural cycle...
Okay, there are groups that have lasted for centuries and their followers remain steadfast in worshipping those at the top of the pyramid. But this is not an exception to the rule, not at all. Simply put, to the Universe, our way of accounting for the passage of time means nothing. It's like that joke where, after walking for a long time, a man comes face to face with the Creator and they begin a conversation...
"—Lord, is it true that time means nothing to you? That you make no difference between a second and a millennium, that for you they all have the same duration?
—Does that seem strange to you, my son? Yes, I have total control over Time and, for me, a second or a millennium are the same thing...
They continued to talk for some time, until the man began to unravel his economic woes and, to finish, decided to make a request...
—Lord, I know it may seem very audacious of me. But you know... I am truly in need of monetary help. Would you mind granting me a million reais?
—Not at all, my son... just wait a second..."
All kingdoms will fall, sooner or later. Because everything on this plane is finite. And, as in the joke above, it may seem to our eyes that the dominion of a certain kingdom is long-lasting and will never fall... but, as I said, everything on this plane is finite. Everything that was born will one day perish. And those who trampled on their equals in their eagerness to show themselves greater than their peers, if there is Justice beyond this life, will have to answer for their actions...
Let us continue our journey towards our final destination. For there is no escaping it. We may remain for a long time or for only a few fleeting seconds... and all we will leave for those who remain here will be the memory of our life... which may be a sweet memory, full of longing for our company, or a relief, because we have ceased to be a nightmare in their lives... how would you like to be remembered? Live according to this vision...
Tania Miranda - Brazil - January 29, 2026
===========================================================
NINGÚN REINO TERRENAL ES ETERNO... NI NUESTRA VIDA...
Es extraño pensar en lo volátil que es la vida, ¿verdad? Después de todo, si estamos aquí en este momento, podríamos irnos al siguiente. Vivir es una aventura... no tenemos garantías. Simplemente seguimos adelante, sin darnos cuenta de que cada segundo que desperdiciamos en nimiedades podría aprovecharse mejor con las personas que nos importan...
Cuanto más avanzamos hacia el futuro... hacia nuestro futuro personal... más conocidos dejamos atrás. Personas importantes en nuestras vidas y personas no tan importantes desaparecieron en la noche de los tiempos. En ese momento no prestamos atención a este hecho... la mayoría nunca volvería a cruzarse en nuestro camino, simplemente porque habían partido al otro plano...
Cuando un conocido cruza el velo que separa las múltiples realidades del Universo... al menos a mí me gusta pensarlo... y ya se ha ido, el impacto de su partida no es tan significativo. Lo sentimos, por supuesto. Pero no nos duele tanto como si esa persona estuviera más cerca... sí, cuando la persona en cuestión está más cerca, el impacto se siente con mayor intensidad...
Nuestro consuelo es pensar que la vida no se trata solo de esta realidad. No tenemos garantía de que, cuando cerremos los ojos por última vez, estemos caminando hacia un nuevo Universo. Solo nuestra fe inquebrantable en la vida nos hace creer que, contra todo pronóstico, nuestro viaje nos llevará a un Mundo Desconocido...
Y entonces me pregunto... si esta vida es solo un paso por este plano, si después de cumplir nuestra misión aquí seremos llamados de vuelta a un mundo que, según creemos, no tiene nada que ver con las nimiedades de nuestra vida diaria, ¿por qué insistimos tanto en prestar atención a algo que realmente no significará nada cuando emprendamos nuestro viaje al otro lado?...
Nuestro mayor pecado es, sin duda, esta inexplicable necesidad de ser el centro de atención. Cuanto más alto es nuestro estatus en la escala social, más deseamos controlar el grupo al que pertenecemos. Nos sentimos importantes, superiores a quienes nos rodean. Y, por eso, estas pobres almas deberían venerarnos...
Hablar así parece exagerado, ¿no? Pero... si nos detenemos a pensar un poco... y si observamos a la mayoría de los líderes de los diversos grupos dispersos por este planeta... ¿qué encontraremos, además de líderes carismáticos y seguidores fanáticos? Y no importa en qué nicho se inserten estos grupos. Eso no importa. Lo que importa es que hay alguien al mando y un grupo que lo sigue incondicionalmente. Por razones inexplicables, esta persona es ungida por alguna fuerza espiritual y elegida para guiar a su pueblo. Podrían ser media docena de almas o miles de acólitos dispuestos a dar la vida por su líder, si este se lo pide...
Y, sin embargo... toda victoria en esta vida es efímera... nada dura más de una o dos generaciones... y el imperio que tal líder construyó, sin importar su tamaño, se desmorona gradualmente y la vida vuelve a su ciclo natural...
De acuerdo, hay grupos que han perdurado durante siglos y sus seguidores se mantienen firmes en su adoración a quienes están en la cima de la pirámide. Pero esto no es una excepción a la regla, en absoluto. En resumen, para el Universo, nuestra forma de contabilizar el paso del tiempo no significa nada. Es como ese chiste donde, después de caminar un buen rato, un hombre se encuentra cara a cara con el Creador y comienzan una conversación...
"—Señor, ¿es cierto que el tiempo no significa nada para ti? ¿Que no distingues entre un segundo y un milenio, que para ti todos tienen la misma duración?
—¿Te parece extraño, hijo mío? Sí, tengo control total sobre el Tiempo y, para mí, un segundo o un milenio son lo mismo...
Continuaron hablando un rato, hasta que el hombre empezó a desentrañar sus problemas económicos y, para terminar, decidió hacer una petición...
—Señor, sé que puede parecer muy audaz de mi parte. Pero sabes... realmente necesito ayuda económica. ¿Te importaría concederme un millón de reales?
—Para nada, hijo mío... espera un segundo..."
Todos los reinos caerán, tarde o temprano. Porque todo en este plano es finito. Y, como en el chiste anterior, puede parecernos que el dominio de cierto reino es duradero y nunca caerá... pero, como dije, todo en este plano es finito. Todo lo que nació perecerá algún día. Y quienes pisotearon a sus iguales en su afán por demostrar su superioridad, si existe justicia más allá de esta vida, tendrán que responder por sus actos...
Continuemos nuestro viaje hacia nuestro destino final. Porque no hay escapatoria. Podemos permanecer aquí mucho tiempo o solo unos fugaces segundos... y lo único que dejaremos a quienes se queden aquí será el recuerdo de nuestra vida... que puede ser un dulce recuerdo, lleno de añoranza por nuestra compañía, o un alivio, porque hemos dejado de ser una pesadilla en sus vidas... ¿Cómo te gustaría ser recordado? Vive según esta visión...
Tania Miranda - Brasil - 29 de enero de 2026
===========================================================
MIKÄÄN MAANPAINON VALTAKUNTA EI OLE IKUINEN... EIKÄ MEIDÄN ELÄMÄMME...
On outoa ajatella, kuinka epävakaa elämä on, eikö olekin? Loppujen lopuksi, jos olemme täällä tällä hetkellä, saatamme olla poissa seuraavaksi. Elämä on seikkailu... meillä ei ole takeita. Jatkamme vain eteenpäin tajuamatta, että jokainen sekunti, jonka tuhlaamme pikkuasioihin, voitaisiin käyttää paremmin niiden ihmisten kanssa, jotka ovat meille tärkeitä...
Mitä pidemmälle etenemme kohti tulevaisuutta... kohti henkilökohtaista tulevaisuuttamme... sitä enemmän tuttavia jätämme taaksemme. Ihmiset, jotka olivat tärkeitä elämässämme, ja ihmiset, jotka eivät olleet niin tärkeitä, katosivat ajan sumuun. Sillä hetkellä emme kiinnittäneet tähän tosiasiaan huomiota... useimmat eivät koskaan enää kohtaisi polkuamme, yksinkertaisesti siksi, että he olivat lähteneet toiselle tasolle...
Kun tuttava ylittää verhon, joka erottaa maailmankaikkeuden moninaiset todellisuudet... ainakin haluan ajatella niin... ja on jo kauan sitten poissa, hänen poismenonsa vaikutus ei ole niin merkittävä. Tunnemme sen tietenkin. Mutta se ei satuta meitä niin paljon kuin jos tuo henkilö olisi lähempänä meitä... kyllä, kun kyseinen henkilö on lähempänä, järkytys tuntuu voimakkaammin...
Lohdutuksemme on ajatus siitä, että elämä ei ole vain tätä todellisuutta. Meillä ei ole takeita siitä, että kun suljemme silmämme viimeisen kerran, kävelemme kohti uutta maailmankaikkeutta. Vain horjumaton uskomme elämään saa meidät uskomaan, että kaikista vastoinkäymisistä huolimatta matkamme johtaa Tuntemattomaan maailmaan...
Ja sitten mietin... jos tämä elämä on vain kulku tämän tason läpi, jos täytettyämme tehtävämme täällä meidät kutsutaan takaisin maailmaan, jolla uskomuksemme mukaan ei ole mitään tekemistä arkielämämme pikkumaisten kiistojen kanssa, miksi kiinnitämme niin paljon huomiota johonkin, jolla ei oikeastaan ole mitään merkitystä, kun aloitamme matkamme toiselle puolelle?...
Suurin syntimme on epäilemättä tämä selittämätön tarve olla valokeilassa. Mitä korkeampi asemamme yhteiskunnallisella tasolla on, sitä enemmän haluamme hallita ryhmää, johon kuulumme. Tunnemme itsemme tärkeiksi, suuremmiksi kuin ympärillämme liikkuvat. Ja siksi näiden köyhien sielujen tulisi kunnioittaa meitä...
Tuollainen puhe kuulostaa liioittelulta, eikö niin? Mutta... jos pysähdymme miettimään hieman... ja jos katsomme useimpia eri ryhmien johtajia, jotka ovat hajallaan tällä tasolla... mitä löydämme karismaattisten johtajien ja fanaattisten seuraajien lisäksi? Eikä sillä ole väliä, mille lokerolle nämä ryhmät sijoitetaan. Sillä ei ole väliä. Tärkeää on, että joku johtaa ja että on ryhmä, joka seuraa heitä ehdoitta. Selittämättömistä syistä tämä henkilö on jonkin hengellisen voiman voitelema ja valittu ohjaamaan kansaansa. Se voisi olla puoli tusinaa sielua tai tuhansia akolyyttejä, jotka ovat valmiita antamaan henkensä johtajansa puolesta, jos hän pyytää heitä...
Ja silti... jokainen voitto tässä elämässä on lyhytaikaista... mikään ei kestä kauempaa kuin yhden tai kaksi sukupolvea... ja imperiumi, jonka tällainen johtaja rakensi... koostaan riippumatta... vähitellen murenee ja elämä palaa luonnolliseen kiertokulkuunsa...
Okei, on olemassa ryhmiä, jotka ovat kestäneet vuosisatoja, ja niiden seuraajat pysyvät järkkymättöminä palvoessaan pyramidin huipulla olevia. Mutta tämä ei ole poikkeus säännöstä, ei lainkaan. Yksinkertaisesti sanottuna, maailmankaikkeudelle tapamme selittää ajan kulumista ei merkitse mitään. Se on kuin se vitsi, jossa pitkän kävelyn jälkeen mies kohtaa Luojan kasvotusten ja he aloittavat keskustelun...
"—Herra, onko totta, että aika ei merkitse sinulle mitään? Että et tee eroa sekunnin ja vuosituhannen välillä, että sinulle ne kaikki ovat saman kestoisia?
—Tuntuuko se sinusta oudolta, poikani? Kyllä, minulla on täysi hallinta ajasta ja minulle sekunti tai vuosituhat ovat sama asia...
He jatkoivat keskustelua jonkin aikaa, kunnes mies alkoi selvittää taloudellisia ongelmiaan ja päätti lopuksi esittää pyynnön...
—Herra, tiedän, että se saattaa tuntua minulta hyvin rohkealta. Mutta tiedäthän... Tarvitsen todella taloudellista apua. Voisitko myöntää minulle miljoona realeja?
—Ei ollenkaan, poikani... odota hetki..."
Kaikki valtakunnat kaatuvat, ennemmin tai myöhemmin. Koska kaikki tällä tasolla on rajallista. Ja kuten yllä olevassa vitsissä, meidän silmissämme saattaa näyttää siltä, että tietyn valtakunnan herruus on pitkäaikainen eikä koskaan kaadu... mutta, kuten sanoin, kaikki tällä tasolla on rajallista. Kaikki syntynyt tulee jonain päivänä katoamaan. Ja niiden, jotka tallasivat vertaisiaan innossaan näyttää olevansa suurempia kuin vertaisensa, on vastattava teoistaan, jos oikeudenmukaisuutta on olemassa tämän elämän ulkopuolella...
Jatkakaamme matkaamme kohti lopullista määränpäätämme. Sillä sitä ei voi välttää. Saatamme jäädä tänne pitkäksi aikaa tai vain muutamaksi ohikiitäväksi sekunniksi... ja kaikki mitä jätämme tänne jääville on muisto elämästämme... joka voi olla suloinen muisto, täynnä kaipausta seuraamme kohtaan, tai helpotus, koska olemme lakanneet olemasta painajainen heidän elämässään... miltä haluaisit tulla muistetuksi? Elä tämän vision mukaan...
Tania Miranda - Brasilia - 29. tammikuuta 2026
==========================================================
NESSUN REGNO TERRENO È ETERNO... NÉ LO È LA NOSTRA VITA...
È strano pensare a quanto sia volatile la vita, non è vero? Dopotutto, se siamo qui in questo momento, potremmo non esserci più il giorno dopo. Vivere è un'avventura... non abbiamo garanzie. Continuiamo semplicemente ad andare avanti, senza renderci conto che ogni secondo che sprechiamo in cose insignificanti potrebbe essere speso meglio con le persone che contano per noi...
Più avanziamo verso il futuro... verso il nostro futuro personale... più conoscenze ci lasciamo alle spalle. Persone che sono state importanti nella nostra vita e persone che non lo erano così tanto sono scomparse nella nebbia del tempo. In quel momento non abbiamo prestato attenzione a questo fatto... la maggior parte non ci avrebbe mai più incrociato, semplicemente perché se n'era andata per l'altro piano...
Quando una conoscenza attraversa il velo che separa le molteplici realtà dell'Universo... almeno a me piace pensarlo... ed è già scomparsa da tempo, l'impatto della sua scomparsa non è così significativo. Lo sentiamo, ovviamente. Ma non ci fa tanto male quanto se quella persona fosse più vicina a noi... sì, quando la persona in questione è più vicina, lo shock si sente più intensamente...
La nostra consolazione è pensare che la vita non riguarda solo questa realtà. Non abbiamo alcuna garanzia che, quando chiuderemo gli occhi per l'ultima volta, cammineremo verso un nuovo Universo. Solo la nostra incrollabile fede nella vita ci fa credere che, contro ogni previsione, il nostro viaggio ci condurrà in un Mondo Sconosciuto...
E poi mi chiedo... se questa vita è solo un passaggio attraverso questo piano, se dopo aver compiuto la nostra missione qui saremo richiamati in un mondo che, secondo ciò che crediamo, non ha nulla a che fare con i piccoli litigi della nostra vita quotidiana, perché insistiamo così tanto nel prestare attenzione a qualcosa che in realtà non significherà nulla quando inizieremo il nostro viaggio verso l'aldilà?...
Il nostro peccato più grande è, senza dubbio, questo inspiegabile bisogno di essere al centro dell'attenzione. Più alto è il nostro status nella scala sociale, più desideriamo controllare il gruppo a cui apparteniamo. Ci sentiamo importanti, più grandi di coloro che gravitano intorno a noi. E, per questo motivo, queste povere anime dovrebbero venerarci...
Parlare in questo modo sembra un'esagerazione, non è vero? Ma... se ci fermiamo a riflettere un po'... e se osserviamo la maggior parte dei leader dei vari gruppi sparsi su questo piano... cosa troveremo, oltre a leader carismatici e seguaci fanatici? E non importa in quale nicchia siano inseriti questi gruppi. Non è importante. Ciò che conta è che ci sia qualcuno al comando e che ci sia un gruppo che lo segue incondizionatamente. Per ragioni inspiegabili, questa persona è unta da una forza spirituale ed è scelta per guidare il suo popolo. Potrebbero essere una mezza dozzina di anime o migliaia di accoliti pronti a dare la vita per il loro leader, se lui glielo chiede...
Eppure... ogni vittoria in questa vita è effimera... niente dura più di una o due generazioni... e l'impero che un tale leader ha costruito... non importa quanto grande... gradualmente si sgretola e la vita torna al suo ciclo naturale...
Okay, ci sono gruppi che durano da secoli e i loro seguaci rimangono saldi nell'adorare coloro che sono in cima alla piramide. Ma questa non è un'eccezione alla regola, per niente. In parole povere, per l'Universo, il nostro modo di spiegare il passare del tempo non significa nulla. È come quella barzelletta in cui, dopo aver camminato a lungo, un uomo si trova faccia a faccia con il Creatore e iniziano una conversazione...
"—Signore, è vero che il tempo non significa nulla per te? Che non fai differenza tra un secondo e un millennio, che per te hanno tutti la stessa durata?
—Ti sembra strano, figlio mio? Sì, ho il controllo totale sul Tempo e, per me, un secondo o un millennio sono la stessa cosa...
Continuarono a parlare per un po', finché l'uomo non iniziò a districare i suoi problemi economici e, per concludere, decise di fare una richiesta...
—Signore, so che può sembrare molto audace da parte mia. Ma sai... ho davvero bisogno di aiuto economico. Ti dispiacerebbe concedermi un milione di reais?
—Assolutamente no, figlio mio... aspetta un attimo..."
Tutti i regni cadranno, prima o poi. Perché tutto su questo piano è finito. E, come nella barzelletta di cui sopra, può sembrare ai nostri occhi che il dominio di un certo regno sia duraturo e non crollerà mai... ma, come ho detto, tutto su questo piano è finito. Tutto ciò che è nato un giorno perirà. E coloro che hanno calpestato i loro simili nella loro brama di mostrarsi superiori ai loro simili, se esiste Giustizia oltre questa vita, dovranno rispondere delle loro azioni...
Continuiamo il nostro viaggio verso la nostra destinazione finale. Perché non c'è scampo. Potremmo rimanere a lungo o solo per pochi fugaci secondi... e tutto ciò che lasceremo a coloro che rimarranno qui sarà il ricordo della nostra vita... che potrebbe essere un dolce ricordo, pieno di desiderio della nostra compagnia, o un sollievo, perché abbiamo cessato di essere un incubo nelle loro vite... come vorreste essere ricordati? Vivete secondo questa visione...
Tania Miranda - Brasile - 29/01/2026
==========================================================
Aucun royaume terrestre n'est éternel… pas plus que notre vie…
Il est étrange de penser à la fragilité de la vie, n'est-ce pas ? Après tout, si nous sommes là aujourd'hui, nous ne serons peut-être plus là demain. Vivre est une aventure… rien n'est garanti. Nous avançons sans cesse, sans réaliser que chaque seconde gaspillée en futilités pourrait être mieux employée avec ceux qui comptent pour nous…
Plus nous avançons vers l'avenir… vers notre propre avenir… plus nous laissons derrière nous de connaissances. Des personnes importantes dans nos vies, d'autres moins, disparaissent dans les brumes du temps. Sur le moment, nous n'y prêtons pas attention… la plupart ne croiseront plus jamais notre chemin, tout simplement parce qu'elles sont parties pour l'autre monde…
Lorsqu'une connaissance franchit le voile qui sépare les multiples réalités de l'Univers… du moins, j'aime à le croire… et qu'elle est déjà partie depuis longtemps, l'impact de sa disparition est moins profond. Nous le ressentons, bien sûr. Mais cela ne nous blesse pas autant que si cette personne était plus proche de nous… oui, quand la personne en question est plus proche, le choc est plus intense…
Notre consolation est de penser que la vie ne se résume pas à cette réalité. Rien ne nous garantit qu’au moment de fermer les yeux pour la dernière fois, nous nous dirigerons vers un nouvel Univers. Seule notre foi inébranlable en la vie nous fait croire que, contre toute attente, notre voyage nous mènera vers un Monde Inconnu…
Et alors je me demande… si cette vie n’est qu’un passage sur ce plan, si, après avoir accompli notre mission ici-bas, nous serons rappelés dans un monde qui, selon nos croyances, n’a rien à voir avec les mesquines querelles de notre quotidien, pourquoi nous obstinons-nous à accorder tant d’importance à quelque chose qui, en réalité, n’aura aucune signification lorsque nous entamerons notre voyage vers l’autre côté ?…
Notre plus grand péché est, sans aucun doute, ce besoin inexplicable d’être sous les feux de la rampe. Plus notre statut social est élevé, plus nous désirons contrôler le groupe auquel nous appartenons. Nous nous sentons importants, supérieurs à ceux qui gravitent autour de nous. Et, pour cette raison, ces pauvres âmes devraient nous vénérer…
Dire cela paraît exagéré, n'est-ce pas ? Mais… si l'on y réfléchit un instant… et si l'on observe la plupart des chefs des différents groupes disséminés sur ce plan… que trouverons-nous, outre des leaders charismatiques et des adeptes fanatiques ? Et peu importe la place qu'occupent ces groupes. Cela n'a aucune importance. Ce qui compte, c'est qu'il y ait quelqu'un à la tête et un groupe qui le suit aveuglément. Pour des raisons inexpliquées, cette personne est investie d'une mission par une force spirituelle et choisie pour guider son peuple. Il pourrait s'agir d'une poignée d'âmes ou de milliers d'acolytes prêts à donner leur vie pour leur chef, s'il le leur demande…
Et pourtant… chaque victoire dans cette vie est éphémère… rien ne dure plus d'une ou deux générations… et l'empire qu'un tel chef a bâti… quelle que soit son ampleur… s'effrite peu à peu et la vie reprend son cours naturel…
Certes, il existe des groupes qui perdurent depuis des siècles et dont les adeptes restent fidèles à vénérer ceux qui sont au sommet de la pyramide. Mais il ne s'agit pas d'une exception à la règle, loin de là. En clair, pour l'Univers, notre façon de mesurer le passage du temps n'a aucune importance. C'est comme cette blague où, après une longue marche, un homme se retrouve face à face avec le Créateur et ils entament une conversation…
« — Seigneur, est-il vrai que le temps n'a aucune importance pour toi ? Que tu ne fais aucune différence entre une seconde et un millénaire, que pour toi, ils ont tous la même durée ?
— Cela te paraît étrange, mon fils ? Oui, j'ai un contrôle total sur le Temps et, pour moi, une seconde ou un millénaire, c'est la même chose… »
Ils continuèrent à parler un moment, jusqu'à ce que l'homme commence à lui confier ses difficultés financières et, pour conclure, décide de lui faire une demande…
— Seigneur, je sais que cela peut paraître très audacieux de ma part. Mais tu sais… j'ai vraiment besoin d'aide financière. Pourrais-tu m'accorder un million de réaux ?
— Pas du tout, mon fils… attends un instant…
Tous les royaumes s'effondreront, tôt ou tard. Car tout sur ce plan est fini. Et, comme dans la plaisanterie ci-dessus, il peut nous sembler que le règne d'un certain royaume est éternel et ne s'effondrera jamais… mais, comme je l'ai dit, tout sur cette terre est éphémère. Tout ce qui naît périra un jour. Et ceux qui, dans leur empressement à se croire supérieurs à leurs semblables, ont piétiné leurs semblables, s'il existe une justice après la mort, devront répondre de leurs actes…
Poursuivons notre voyage vers notre destination finale. Car il n'y a pas d'échappatoire. Nous resterons peut-être longtemps ou seulement quelques instants fugaces… et tout ce que nous laisserons à ceux qui demeureront ici sera le souvenir de notre vie… un doux souvenir, empreint de nostalgie, ou un soulagement, car nous aurons cessé d'être un cauchemar dans leur existence… Comment aimeriez-vous qu'on se souvienne de vous ? Vivez selon cette vision…
Tania Miranda - Brésil - 29/01/2026
===========================================================
Kein irdisches Reich ist ewig … und auch unser Leben nicht.
Es ist schon seltsam, wie vergänglich das Leben ist, nicht wahr? Denn wenn wir jetzt hier sind, können wir morgen schon fort sein. Das Leben ist ein Abenteuer … es gibt keine Garantien. Wir bewegen uns einfach weiter, ohne zu merken, dass wir jede Sekunde, die wir mit Belanglosigkeiten verschwenden, besser mit den Menschen verbringen könnten, die uns wichtig sind.
Je weiter wir in die Zukunft schreiten … in unsere persönliche Zukunft … desto mehr Bekannte lassen wir zurück. Menschen, die wichtig waren, und solche, die weniger wichtig waren, sind im Nebel der Zeit verschwunden. Damals haben wir das nicht bemerkt … die meisten würden unseren Weg nie wieder kreuzen, einfach weil sie in eine andere Welt gegangen waren.
Wenn ein Bekannter den Schleier zwischen den verschiedenen Realitäten des Universums durchschreitet … zumindest stelle ich mir das gern vor … und schon lange fort ist, ist der Verlust nicht mehr so schmerzlich. Wir spüren ihn natürlich. Aber es schmerzt uns nicht so sehr, als wäre uns diese Person näher … ja, je näher die betreffende Person ist, desto intensiver ist der Schock …
Unser Trost liegt in dem Gedanken, dass das Leben nicht nur aus dieser Realität besteht. Wir haben keine Garantie, dass wir, wenn wir zum letzten Mal die Augen schließen, in ein neues Universum gehen werden. Nur unser unerschütterlicher Glaube an das Leben lässt uns glauben, dass unsere Reise entgegen aller Wahrscheinlichkeit in eine unbekannte Welt führen wird …
Und dann frage ich mich … wenn dieses Leben nur eine Passage durch diese Ebene ist, wenn wir, nachdem wir unsere Aufgabe hier erfüllt haben, in eine Welt zurückgerufen werden, die, so glauben wir, nichts mit den kleinlichen Streitereien unseres Alltags zu tun hat, warum beharren wir dann so sehr darauf, etwas Aufmerksamkeit zu schenken, das letztendlich bedeutungslos sein wird, wenn wir unsere Reise auf die andere Seite antreten? …
Unsere größte Sünde ist zweifellos dieses unerklärliche Bedürfnis, im Mittelpunkt zu stehen. Je höher unser Status auf der sozialen Leiter ist, desto mehr wollen wir die Gruppe, der wir angehören, kontrollieren. Wir fühlen uns wichtig, überlegen gegenüber denen, die uns umgeben. Und deshalb sollten uns diese armen Seelen verehren…
So zu sprechen klingt übertrieben, nicht wahr? Aber… wenn wir einen Moment innehalten und nachdenken… und uns die meisten Anführer der verschiedenen Gruppen auf dieser Ebene ansehen… was finden wir dann außer charismatischen Führern und fanatischen Anhängern? Dabei spielt es keine Rolle, in welcher Nische diese Gruppen angesiedelt sind. Das ist unwichtig. Wichtig ist, dass es jemanden an der Spitze gibt und eine Gruppe, die ihm bedingungslos folgt. Aus unerklärlichen Gründen ist diese Person von einer spirituellen Macht auserwählt und dazu bestimmt, ihr Volk zu führen. Es könnten ein halbes Dutzend Seelen oder Tausende von Anhängern sein, die bereit sind, ihr Leben für ihren Anführer zu geben, wenn er sie darum bittet …
Und doch … jeder Sieg in diesem Leben ist vergänglich … nichts währt länger als ein oder zwei Generationen … und das Reich, das ein solcher Anführer errichtet hat … egal wie groß es ist … zerfällt allmählich, und das Leben kehrt zu seinem natürlichen Kreislauf zurück …
Zwar gibt es Gruppen, die Jahrhunderte überdauert haben, und ihre Anhänger verehren die Anführer der Pyramide weiterhin treu. Doch das ist keine Ausnahme, ganz und gar nicht. Kurz gesagt: Für das Universum bedeutet unsere Art, den Lauf der Zeit zu messen, nichts. Es ist wie in dem Witz, wo ein Mann nach langem Gehen dem Schöpfer gegenübersteht und sie ein Gespräch beginnen …
„Herr, stimmt es, dass Zeit für dich bedeutungslos ist? Dass du keinen Unterschied zwischen einer Sekunde und einem Jahrtausend machst, dass sie für dich alle gleich lang dauern?
Kommt dir das seltsam vor, mein Sohn? Ja, ich habe die Zeit vollkommen unter meiner Kontrolle, und für mich sind eine Sekunde und ein Jahrtausend ein und dasselbe …“
Sie sprachen eine Weile weiter, bis der Mann seine finanziellen Sorgen schilderte und schließlich eine Bitte äußerte …
„Herr, ich weiß, es mag sehr kühn von mir klingen. Aber du weißt … ich brauche wirklich finanzielle Hilfe. Würdest du mir eine Million Reais gewähren?“
„Aber natürlich, mein Sohn … warte nur einen Augenblick …“
Alle Reiche werden früher oder später untergehen. Denn alles auf dieser Ebene ist endlich. Und wie im obigen Witz mag es uns so vorkommen, als sei die Herrschaft eines bestimmten Reiches von Dauer und unvergänglich … doch wie gesagt, alles auf dieser Ebene ist endlich. Alles, was geboren wurde, wird eines Tages vergehen. Und jene, die in ihrem Eifer, sich über ihre Mitmenschen zu erheben, diese unterdrückt haben, werden – sofern es jenseits dieses Lebens Gerechtigkeit gibt – für ihre Taten zur Rechenschaft gezogen werden.
Lasst uns unsere Reise zu unserem endgültigen Ziel fortsetzen. Denn es gibt kein Entrinnen. Wir mögen lange verweilen oder nur wenige flüchtige Augenblicke … und alles, was wir denen hinterlassen, die hier bleiben, ist die Erinnerung an unser Leben … eine schöne Erinnerung, erfüllt von Sehnsucht nach unserer Gesellschaft, oder eine Erleichterung, weil wir kein Albtraum mehr in ihrem Leben sind … Wie möchtest du in Erinnerung bleiben? Lebe nach dieser Vision …
Tania Miranda – Brasilien – 29.01.2026
===========================================================

Comentários
Postar um comentário