LEMBRANÇAS
LEMBRANÇAS
Nossa memória afetiva é algo fantástico. Qualquer coisa... qualquer coisa, mesmo, aciona um gatilho lá nos recônditos de nossa alma e nos traz recordações do passado, de um tempo em que tudo parecia bem mais simples em nossa vida, mesmo que não o fosse...
Uma canção, uma frase dita inconscientemente... e pronto! Imagens, cheiros... visões do passado retornam com força total, nos transportando através das brumas do tempo até aquele momento mágico que nos faz sonhar de olhos abertos...
Recordamos de pessoas, de fatos acontecidos... de momentos que, de uma forma ou de outra, foram marcantes em nossa vida. E... olha só... não estou falando de romances ou qualquer conotação desse naipe... estou falando simplesmente da vida cotidiana... aquela que em alguns momentos consideramos sem sal, uma existência sem graça...
Mas todos os nossos momentos são marcantes em nossas vidas. Por mais simples que pareçam, todas as nossas ações nos marcam de tal forma que, em dado momento, as recordações retornam à nossa memória com força tal que até momentos que não foram vividos por nós parecem fazer parte de nossa vida... porque realmente o fazem...
Na minha adolescência eu amava ir ao cinema. Não era algo que fizesse constantemente, visto que minha relação com o vil metal nunca foi das melhores. E o passar de anos não fez que tal condição melhorasse. Quando sobrava algum dinheiro, que eu tinha certeza de que não me faria falta no dia seguinte ( geralmente fazia, mas ai, como se costuma dizer, eu dava meus pulos) lá ia assistir alguma história que me chamasse a atenção. Um de meus atores favoritos era Mazzaropi. Acredito que a maioria das pessoas de minha geração era fã desse ator excepcional, que por muito tempo foi referência do cinema brasileiro. Na verdade, o cinema brasileiro só resistiu graças às películas desse que foi, na minha opinião, o grande pioneiro da sétima arte em terras brasileiras...
Sendo sincera e franca, a produção cinematográfica tupiniquim era paupérrima nessa época. Mas, como eu disse, essa é a minha opinião, ninguém é obrigado a concordar com esta que vos fala...
Haviam alguns artistas que acabavam por me levar às salas de projeção, uma vez que, de certa forma, me sentia ligada a estes. Normalmente saia decepcionada com o produto apresentado, pois realmente as histórias, por melhor que fosse a intenção dos produtores, geralmente sofriam por ser mal contadas, mal interpretadas...
Assisti a muitas películas nacionais. Algumas razoáveis, outras ruins, mesmo. E as do Mazzaropi. Nunca em suas estreias, pois nunca tive uma vida muito agitada. Mas costumava assistir a ele sempre que conseguia. No geral, além dos filme desse artista, também gostava das películas estrangeiras. Meu tema favorito eram os faroestes e os filmes do Zorro...
Do Mazzaropi, um dos filmes que mais me marcou foi "Portugal, minha saudade". Como sempre, alguém tenta desapropriar o Jeca de seu pequeno sítio. Ele e sua esposa então são acolhidos por seu irmão gêmeo, que mora em Portugal. A saída do Jeca e sua esposa no carro de boi com seus pertences, ao som de "Adeus Guacyra", foi um dos momentos mais marcantes em minha vida. Era apenas uma cena cinematográfica, mas tinha tal carga emocional que era impossível não deixar as lágrimas rolarem durante a projeção...
Como eu disse, a gente se lembra de momentos que, para nós, foram importantes. Mesmo que para a grande massa tal instante não tenha peso algum. Mas essa é a vida... nossos pequenos momentos são nossos, apenas... e esses, não há como compartilhar com ninguém...
Tania Miranda - Brasil - 15/02/2026
===========================================================
MEMORIES
Our emotional memory is something fantastic. Anything... anything at all, triggers something deep within our soul and brings back memories of the past, of a time when everything seemed much simpler in our lives, even if it wasn't...
A song, a phrase uttered unconsciously... and that's it! Images, smells... visions of the past return with full force, transporting us through the mists of time to that magical moment that makes us dream with our eyes open...
We remember people, events that happened... moments that, in one way or another, were significant in our lives. And... look... I'm not talking about romances or anything of that sort... I'm simply talking about everyday life... the kind that at times we consider bland, a dull existence...
But all our moments are significant in our lives. However simple they may seem, all our actions mark us in such a way that, at a certain point, the memories return to our minds with such force that even moments we didn't experience seem to be part of our lives... because they truly are...
In my adolescence, I loved going to the movies. It wasn't something I did constantly, since my relationship with money was never the best. And the passing years didn't improve that situation. When I had some extra money, which I was sure I wouldn't need the next day (usually I did, but then, as they say, I'd find a way around it), I'd go see some story that caught my attention. One of my favorite actors was Mazzaropi. I believe that most people of my generation were fans of this exceptional actor, who for a long time was a reference in Brazilian cinema. In truth, Brazilian cinema only survived thanks to the films of this man who was, in my opinion, the great pioneer of the seventh art in Brazilian lands...
To be honest and frank, Brazilian film production was extremely poor at that time. But, as I said, this is my opinion, no one is obliged to agree with mine...
There were some artists who ended up taking me to the movie theaters, since, in a way, I felt connected to them. I usually left disappointed with the product presented, because the stories, however good the producers' intentions, generally suffered from being poorly told, poorly acted...
I watched many national films. Some reasonable, others bad, really. And Mazzaropi's. Never at their premieres, because I never had a very busy life. But I used to watch him whenever I could. In general, besides this artist's films, I also liked foreign films. My favorite genres were Westerns and Zorro movies...
From Mazzaropi, one of the films that most marked me was "Portugal, minha saudade" (Portugal, My Longing). As always, someone tries to dispossess Jeca of his small farm. He and his wife are then taken in by his twin brother, who lives in Portugal. Jeca and his wife leaving in an oxcart with their belongings, to the sound of "Adeus Guacyra" (Goodbye Guacyra), was one of the most memorable moments in my life. It was just a cinematic scene, but it had such an emotional charge that it was impossible not to let the tears flow during the screening...
As I said, we remember moments that were important to us. Even if, for the masses, such a moment has no weight whatsoever. But that's life... our little moments are ours alone... and these, there's no way to share them with anyone...
Tania Miranda - Brazil - 02/15/2026
===========================================================
RECUERDOS
Nuestra memoria emocional es algo fantástico. Cualquier cosa, cualquier cosa, despierta algo profundo en nuestra alma y nos trae recuerdos del pasado, de una época en la que todo parecía mucho más sencillo, aunque no lo fuera...
Una canción, una frase pronunciada inconscientemente... ¡y ya está! Imágenes, olores... visiones del pasado regresan con fuerza, transportándonos a través de la noche de los tiempos a ese momento mágico que nos hace soñar con los ojos abiertos...
Recordamos personas, acontecimientos que sucedieron... momentos que, de una forma u otra, fueron importantes en nuestras vidas. Y... mira... no hablo de romances ni nada por el estilo... simplemente hablo de la vida cotidiana... esa que a veces consideramos insulsa, una existencia aburrida...
Pero todos nuestros momentos son importantes en nuestras vidas. Por simples que parezcan, todas nuestras acciones nos marcan de tal manera que, en cierto momento, los recuerdos regresan a nuestra mente con tanta fuerza que incluso momentos que no vivimos parecen formar parte de nuestras vidas... porque realmente lo son...
En mi adolescencia, me encantaba ir al cine. No era algo que hiciera constantemente, ya que mi relación con el dinero nunca fue la mejor. Y el paso de los años no mejoró esa situación. Cuando tenía un dinero extra, que estaba seguro de que no necesitaría al día siguiente (normalmente sí, pero luego, como dicen, encontraba la manera de evitarlo), iba a ver alguna historia que me llamara la atención. Uno de mis actores favoritos era Mazzaropi. Creo que la mayoría de la gente de mi generación era fan de este actor excepcional, quien durante mucho tiempo fue una referencia del cine brasileño. En realidad, el cine brasileño solo sobrevivió gracias a las películas de este hombre que fue, en mi opinión, el gran pionero del séptimo arte en tierras brasileñas...
Para ser honesto y franco, la producción cinematográfica brasileña era extremadamente pobre en aquella época. Pero, como dije, esta es mi opinión; nadie está obligado a estar de acuerdo con la mía...
Algunos artistas acabaron llevándome al cine, ya que, en cierto modo, me sentía conectado con ellos. Solía irme decepcionado con el producto presentado, porque las historias, por muy buenas que fueran las intenciones de los productores, generalmente adolecían de mala narración y mala actuación...
Vi muchas películas nacionales. Algunas razonables, otras malas, la verdad. Y las de Mazzaropi. Nunca en sus estrenos, porque nunca tuve una vida muy ajetreada. Pero solía verlo siempre que podía. En general, además de las películas de este artista, también me gustaban las extranjeras. Mis géneros favoritos eran el western y las películas del Zorro...
De Mazzaropi, una de las películas que más me marcó fue "Portugal, minha saudade" (Portugal, mi añoranza). Como siempre, alguien intenta despojar a Jeca de su pequeña granja. Él y su esposa son acogidos por su hermano gemelo, que vive en Portugal. Jeca y su esposa, saliendo en una carreta de bueyes con sus pertenencias, al son de "Adiós Guacyra", fue uno de los momentos más memorables de mi vida. Era solo una escena cinematográfica, pero tenía tanta carga emocional que fue imposible no llorar durante la proyección...
Como dije, recordamos momentos que fueron importantes para nosotros. Aunque, para la mayoría, un momento así no tenga ningún peso. Pero así es la vida... nuestros pequeños momentos son solo nuestros... y estos no hay forma de compartirlos con nadie...
Tania Miranda - Brasil - 15/02/2026
=========================================================
RICORDI
La nostra memoria emotiva è qualcosa di fantastico. Qualsiasi cosa... qualsiasi cosa, innesca qualcosa di profondo nella nostra anima e riporta alla mente ricordi del passato, di un tempo in cui tutto sembrava molto più semplice nelle nostre vite, anche se non lo era...
Una canzone, una frase pronunciata inconsciamente... e basta! Immagini, odori... visioni del passato tornano con tutta la loro forza, trasportandoci attraverso le nebbie del tempo fino a quel momento magico che ci fa sognare ad occhi aperti...
Ricordiamo persone, eventi accaduti... momenti che, in un modo o nell'altro, sono stati significativi nella nostra vita. E... guarda... non sto parlando di storie d'amore o cose del genere... sto semplicemente parlando della vita di tutti i giorni... quella che a volte consideriamo insipida, un'esistenza noiosa...
Ma tutti i nostri momenti sono significativi nella nostra vita. Per quanto semplici possano sembrare, tutte le nostre azioni ci segnano a tal punto che, a un certo punto, i ricordi tornano alla nostra mente con una tale forza che persino momenti che non abbiamo vissuto sembrano far parte della nostra vita... perché lo sono davvero...
Durante l'adolescenza, adoravo andare al cinema. Non era qualcosa che facevo costantemente, dato che il mio rapporto con il denaro non è mai stato dei migliori. E il passare degli anni non ha migliorato la situazione. Quando avevo qualche soldo in più, di cui ero sicuro di non aver bisogno il giorno dopo (di solito mi serviva, ma poi, come si dice, trovavo un modo per aggirarlo), andavo a vedere qualche storia che catturava la mia attenzione. Uno dei miei attori preferiti era Mazzaropi. Credo che la maggior parte delle persone della mia generazione fosse fan di questo attore eccezionale, che per lungo tempo è stato un punto di riferimento del cinema brasiliano. In realtà, il cinema brasiliano è sopravvissuto solo grazie ai film di quest'uomo che è stato, a mio avviso, il grande pioniere della settima arte in terra brasiliana...
A dire il vero, la produzione cinematografica brasiliana era estremamente scarsa a quel tempo. Ma, come ho detto, questa è la mia opinione, nessuno è obbligato a essere d'accordo con la mia...
Ci sono stati alcuni artisti che alla fine mi hanno portato al cinema, perché, in un certo senso, mi sentivo legato a loro. Di solito rimanevo deluso dal prodotto presentato, perché le storie, per quanto buone fossero le intenzioni dei produttori, in genere soffrivano di una narrazione e di una recitazione scadenti...
Ho visto molti film nazionali. Alcuni discreti, altri pessimi, davvero. E quelli di Mazzaropi. Mai alle loro anteprime, perché non ho mai avuto una vita molto impegnata. Ma lo guardavo ogni volta che potevo. In generale, oltre ai film di questo artista, mi piacevano anche i film stranieri. I miei generi preferiti erano i western e i film di Zorro...
Di Mazzaropi, uno dei film che mi ha segnato di più è stato "Portugal, minha saudade" (Portogallo, la mia nostalgia). Come sempre, qualcuno cerca di espropriare Jeca della sua piccola fattoria. Lui e sua moglie vengono poi accolti dal fratello gemello, che vive in Portogallo. La partenza di Jeca e sua moglie su un carro trainato da buoi con i loro averi, sulle note di "Adeus Guacyra" (Addio Guacyra), è stato uno dei momenti più memorabili della mia vita. Era solo una scena cinematografica, ma aveva una tale carica emotiva che era impossibile non piangere durante la proiezione...
Come ho detto, ricordiamo i momenti che sono stati importanti per noi. Anche se, per la massa, un momento del genere non ha alcun peso. Ma questa è la vita... i nostri piccoli momenti sono solo nostri... e questi, non c'è modo di condividerli con nessuno...
Tania Miranda - Brasile - 15/02/2026
===========================================================
MUISTOJA
Tunnemuistimme on fantastinen asia. Mikä tahansa... ihan mikä tahansa, laukaisee jotakin syvällä sielussamme ja tuo mieleen muistoja menneisyydestä, ajasta, jolloin kaikki tuntui paljon yksinkertaisemmalta elämässämme, vaikka se ei olisikaan...
Laulu, tiedostamatta lausuttu lause... ja siinä kaikki! Kuvat, tuoksut... näyt menneisyydestä palaavat täydellä voimalla, kuljettaen meidät ajan sumujen läpi siihen taianomaiseen hetkeen, joka saa meidät unelmoimaan silmät auki...
Muistamme ihmisiä, tapahtumia, jotka tapahtuivat... hetkiä, jotka tavalla tai toisella olivat merkittäviä elämässämme. Ja... katsokaa... en puhu romansseista tai mistään sellaisesta... Puhun vain arkielämästä... sellaisesta, jota joskus pidämme tylsänä, tylsänä olemassaolona...
Mutta kaikki hetkemme ovat merkittäviä elämässämme. Vaikka ne tuntuisivat kuinka yksinkertaisilta, kaikki tekomme jättävät meihin jälkensä siten, että jossain vaiheessa muistot palaavat mieleemme sellaisella voimalla, että jopa hetket, joita emme kokeneet, tuntuvat olevan osa elämäämme... koska ne todellakin ovat...
Teini-ikäisenä rakastin elokuvissa käymistä. En tehnyt sitä jatkuvasti, koska suhteeni rahaan ei ollut koskaan paras mahdollinen. Eivätkä kuluneet vuodet parantaneet tilannetta. Kun minulla oli ylimääräistä rahaa, josta olin varma, etten tarvitsisi seuraavana päivänä (yleensä tarvitsin, mutta sitten, kuten sanotaan, löysin keinon kiertää sen), menin katsomaan jonkin tarinan, joka kiinnitti huomioni. Yksi suosikkinäyttelijöistäni oli Mazzaropi. Uskon, että useimmat sukupolveni ihmiset olivat tämän poikkeuksellisen näyttelijän faneja, joka oli pitkään brasilialaisen elokuvan esikuva. Totuus on, että brasilialainen elokuva säilyi vain tämän miehen elokuvien ansiosta, joka oli mielestäni seitsemännen taiteen suuri pioneeri Brasilian maissa...
Ollakseni rehellinen ja suora, brasilialainen elokuvatuotanto oli tuolloin erittäin heikkoa. Mutta kuten sanoin, tämä on minun mielipiteeni, kenenkään ei ole pakko olla samaa mieltä minun kanssani...
Jotkut taiteilijat veivät minut elokuvateattereihin, koska tavallaan tunsin olevani heihin yhteydessä. Yleensä lähdin pettyneenä esitettyyn tuotokseen, koska tarinat, olivatpa tuottajien aikomukset kuinka hyviä tahansa, kärsivät yleensä huonosta kerronnasta ja näyttelemisestä...
Katsoin monia kotimaisia elokuvia. Jotkut järkeviä, toiset huonoja, itse asiassa. Ja Mazzaropin elokuvia. En koskaan ensi-illoissa, koska minulla ei ole koskaan ollut kovin kiireistä elämää. Mutta katsoin häntä aina kun voin. Yleisesti ottaen tämän taiteilijan elokuvien lisäksi pidin myös ulkomaisista elokuvista. Suosikkigenrejäni olivat lännenelokuvat ja Zorro-elokuvat...
Mazzaropin elokuvista yksi eniten mieleeni jääneistä elokuvista oli "Portugal, minha saudade" (Portugali, kaipaukseni). Kuten aina, joku yrittää riistää Jecalta hänen pienen maatilansa. Sitten hänet ja hänen vaimonsa ottaa hoiviinsa hänen kaksoisveljensä, joka asuu Portugalissa. Jecan ja hänen vaimonsa lähtö härkäkärryillä tavaroineen "Adeus Guacyra" (Näkemiin Guacyra) -kappaleen säestyksellä oli yksi elämäni mieleenpainuvimmista hetkistä. Se oli vain elokuvamainen kohtaus, mutta siinä oli niin paljon tunnetta, että oli mahdotonta olla antamatta kyynelten virrata näytöksen aikana...
Kuten sanoin, muistamme hetkiä, jotka olivat meille tärkeitä. Vaikka massoille sellaisella hetkellä ei olisikaan mitään painoarvoa. Mutta sellaista on elämä... pienet hetkemme ovat vain meidän... ja näitä ei voi jakaa kenenkään kanssa...
Tania Miranda - Brasilia - 15.2.2026
==========================================================
SOUVENIRS
Notre mémoire émotionnelle est extraordinaire. Le moindre détail, absolument le moindre, réveille en nous des souvenirs du passé, d'une époque où la vie nous paraissait plus simple, même si ce n'était pas toujours le cas…
Une chanson, une phrase prononcée machinalement… et voilà ! Images, odeurs… des visions du passé ressurgissent avec force, nous transportant à travers les brumes du temps vers ce moment magique qui nous fait rêver les yeux ouverts…
Nous nous souvenons des gens, des événements… des moments qui, d'une manière ou d'une autre, ont marqué notre vie. Et… attention… je ne parle pas d'histoires d'amour ou de choses de ce genre… je parle simplement du quotidien… celui que l'on juge parfois fade, monotone…
Mais tous nos moments sont importants. Aussi anodines qu'elles puissent paraître, toutes nos actions nous marquent de telle sorte qu'à un certain moment, les souvenirs reviennent à notre esprit avec une telle force que même des moments que nous n'avons pas vécus semblent faire partie de notre vie… car ils en font bel et bien partie…
Durant mon adolescence, j'adorais aller au cinéma. Ce n'était pas une habitude, car mon rapport à l'argent n'a jamais été des plus faciles. Et les années qui passaient n'ont rien arrangé. Quand j'avais un peu d'argent de côté, dont j'étais sûr de ne pas avoir besoin le lendemain (généralement si, mais comme on dit, je trouvais toujours une solution), j'allais voir un film qui avait attiré mon attention. Un de mes acteurs préférés était Mazzaropi. Je crois que la plupart des gens de ma génération étaient fans de cet acteur exceptionnel, qui a longtemps été une référence du cinéma brésilien. À vrai dire, le cinéma brésilien n'a survécu que grâce aux films de cet homme qui fut, à mon avis, le grand pionnier du septième art au Brésil…
Pour être honnête, la production cinématographique brésilienne était extrêmement pauvre à cette époque. Mais comme je l'ai dit, ce n'est que mon avis, et personne n'est obligé de le partager…
Certains artistes m'emmenaient au cinéma, car je me sentais, d'une certaine manière, proche d'eux. J'en ressortais généralement déçu, car les histoires, malgré les bonnes intentions des producteurs, souffraient souvent d'une narration et d'un jeu d'acteur médiocres…
J'ai vu beaucoup de films portugais. Certains corrects, d'autres vraiment mauvais. Et ceux de Mazzaropi. Jamais à leurs avant-premières, car je n'avais pas une vie très chargée. Mais je les regardais dès que je le pouvais. En général, outre les films de cet artiste, j'aimais aussi les films étrangers. Mes genres préférés étaient les westerns et les films de Zorro…
De Mazzaropi, l'un des films qui m'a le plus marqué est « Portugal, minha saudade » (Portugal, mon désir). Comme toujours, quelqu'un tente de déposséder Jeca de sa petite ferme. Lui et sa femme sont alors recueillis par son frère jumeau, qui vit au Portugal. Le départ de Jeca et de sa femme en charrette à bœufs, emportant leurs affaires au son d’« Adeus Guacyra » (Au revoir Guacyra), reste l’un des moments les plus marquants de ma vie. Ce n’était qu’une scène de film, mais elle était si chargée d’émotion qu’il m’était impossible de retenir mes larmes pendant la projection…
Comme je le disais, on se souvient des moments qui comptent pour nous. Même si, pour le commun des mortels, un tel moment n’a aucune importance. Mais c’est la vie… nos petits moments nous appartiennent… et ceux-là, on ne peut les partager avec personne…
Tania Miranda - Brésil - 15/02/2026
===========================================================
ERINNERUNGEN
Unser emotionales Gedächtnis ist etwas Wunderbares. Alles Mögliche – wirklich alles – weckt tiefe Gefühle in uns und lässt Erinnerungen an die Vergangenheit aufleben, an eine Zeit, in der alles viel einfacher schien, selbst wenn es das nicht war.
Ein Lied, ein unbewusst ausgesprochener Satz – und schon sind wir wieder da! Bilder, Gerüche, Visionen der Vergangenheit kehren mit voller Wucht zurück und entführen uns durch den Nebel der Zeit in jenen magischen Moment, der uns mit offenen Augen träumen lässt.
Wir erinnern uns an Menschen, Ereignisse, Momente, die auf die eine oder andere Weise bedeutsam für unser Leben waren. Und ich meine damit nicht Romanzen oder Ähnliches, sondern einfach den Alltag, den wir manchmal als eintönig und langweilig empfinden.
Doch all diese Momente sind wichtig für unser Leben. So einfach sie auch erscheinen mögen, all unsere Handlungen prägen uns so, dass die Erinnerungen irgendwann mit solcher Wucht in unser Bewusstsein zurückkehren, dass selbst Momente, die wir nicht selbst erlebt haben, uns wie ein Teil unseres Lebens vorkommen … weil sie es ja auch sind.
In meiner Jugend ging ich unheimlich gern ins Kino. Ich ging nicht oft, da ich nie besonders gut mit Geld auskam. Und die Jahre machten es nicht besser. Wenn ich etwas Geld übrig hatte, von dem ich sicher war, dass ich es am nächsten Tag nicht brauchen würde (meistens brauchte ich es doch, aber wie man so schön sagt, ich fand immer einen Weg), ging ich in einen Film, der mich fesselte. Einer meiner Lieblingsschauspieler war Mazzaropi. Ich glaube, die meisten meiner Generation waren Fans dieses außergewöhnlichen Schauspielers, der lange Zeit eine Ikone des brasilianischen Kinos war. Tatsächlich hat das brasilianische Kino nur dank der Filme dieses Mannes überlebt, der meiner Meinung nach der große Pionier der Filmkunst in Brasilien war.
Ehrlich gesagt war die brasilianische Filmproduktion damals extrem schlecht. Aber wie gesagt, das ist meine Meinung, niemand muss mir zustimmen…
Manche Künstler nahmen mich mit ins Kino, weil ich mich ihnen irgendwie verbunden fühlte. Meistens war ich vom Ergebnis enttäuscht, denn die Geschichten, so gut die Absichten der Produzenten auch gewesen sein mögen, waren in der Regel schlecht erzählt und gespielt…
Ich habe viele japanische Filme gesehen. Manche waren okay, andere wirklich schlecht. Und die von Mazzaropi. Nie bei Premieren, weil ich nie viel zu tun hatte. Aber ich habe ihn mir immer angesehen, wenn ich konnte. Neben seinen Filmen mochte ich auch ausländische Filme. Meine Lieblingsgenres waren Western und Zorro-Filme…
Einer der Filme von Mazzaropi, der mich am meisten beeindruckt hat, war „Portugal, minha saudade“ (Portugal, meine Sehnsucht). Wie immer versucht jemand, Jeca seinen kleinen Bauernhof wegzunehmen. Er und seine Frau werden daraufhin von seinem Zwillingsbruder aufgenommen, der in Portugal lebt. Jeca und seine Frau, die mit ihrem Hab und Gut in einem Ochsenkarren unter den Klängen von „Adeus Guacyra“ (Auf Wiedersehen, Guacyra) davonfuhren, waren einer der unvergesslichsten Momente meines Lebens. Es war nur eine Filmszene, aber sie war so emotional aufgeladen, dass ich während der Vorführung einfach weinen musste.
Wie gesagt, wir erinnern uns an Momente, die uns wichtig waren. Auch wenn ein solcher Moment für die meisten Menschen völlig bedeutungslos erscheint. Aber so ist das Leben … unsere kleinen Momente gehören uns allein … und diese hier können wir mit niemandem teilen.
Tania Miranda – Brasilien – 15.02.2026

Comentários
Postar um comentário