DÊ VALOR ÀQUELES QUE TE APOIAM...
DÊ VALOR ÀQUELES QUE TE APOIAM...
A muito desisti de tentar entender a dinâmica do mundo. E o motivo é simples. Por mais que pensemos o contrário, não somos senhoras de nosso destino. Há regras que determinam como devemos viver e se não as seguirmos, simplesmente seremos colocadas à margem do grupo e mesmo aquelas pessoas que nos são caras se voltarão contra nós...
Ser feliz, nessa vida, é uma falácia. Porque você só poderá se dar ao luxo de desfrutar dessa tal felicidade se se enquadrar naquilo que é esperado. Ou seja, não lhe é permitido viver com autenticidade. Estamos em um palco, onde representamos um papel... e não é aceitável deixar de encarnar a personagem que nos foi entregue, pois isso acaba por atrapalhar toda a programação...
Certas ações, mesmo que questionáveis sob o ponto de vista ético, serão perdoadas se nos abstermos de nossa verdadeira índole. Se agirmos de acordo com aquilo que de nós é esperado, nenhuma consequência mais grave se abaterá sobre nós. Claro, se fizermos dívidas nesse plano seremos cobradas. Mas sempre com certa condescendência, pois estamos dentro do que é esperado...
Não importa que você cumpra com seu papel dentro de suas possibilidades. É exigido que você se entregue de corpo e alma àquilo que a grande plateia espera. Não se aceita menos que o máximo de sua dedicação. Afinal, quem é você, na realidade? Ninguém...
Quantas vezes não te questionaram simplesmente porque resolveu viver sua verdade? E não estou falando do grande público. Esse, graças a várias salvaguardas, muitas vezes finge te aceitar, pois não está convivendo ao seu lado. Quando muito, fica apenas por alguns momentos ao seu lado. Mas não espere que te convidem para partilhar sua mesa, esse convite jamais será formulado, pois você foge dos padrões aceitáveis pela Sociedade...
Claro, não estou dizendo que você ficará isolada de tudo e de todos. Terá sempre aquelas almas que ficarão ao seu lado, te apoiando incondicionalmente. Mas essas sofrerão as consequências por te apoiar. A pressão para que te abandonem muitas vezes será insuportável. E apenas o Amor Verdadeiro que te dedicam lhes permite seguir em frente ao seu lado, te consolando quando se fizer necessário...
Ainda assim, pessoas queridas simplesmente te darão as costas. Literal ou figurativamente. Afinal, você não se enquadra nos padrões esperados por estas. E isso, socialmente falando, é um pecado mortal. Aliás, o conceito de pecado está ligado à crença de cada um... é o controle principal, que dita as leis, dizendo o que se pode e não pode fazer... o problema é que existem mil crenças diferentes, onde cada um tem uma visão sobre o certo e o errado... como se houvessem vários deuses, e não apenas um, cujo único mandamento é "Amai ao próximo como a si mesmo", sem se importar com qualquer outra coisa além disso. Claro que existe mais um mandamento universal, que diz "Amai a Deus acima de todas as coisas"...e aí está onde tudo se torna confuso...
Em nenhum momento a frase acima diz "acima de todas as pessoas", a menos que você entenda que um ser humano é "uma coisa"... um objeto. Mas...
A crença das pessoas as faz dar mais importância em cumprir ritos do que realmente viver aquilo que pregam. Se esquecem que seguir preceitos sem se preocupar em como interagem com as outras faz com que seus "atos piedosos", sejam ações ou orações que não fazem nenhum sentido. Porque as palavras se perdem com o vento. E o que realmente conta é como você cuida daqueles que estão à sua volta. Mas você está preocupado em "salvar" as pessoas que "estão em pecado", segundo sua visão. Nem que, para isso, tenha que destruí-las. Você deseja aniquilar suas identidades e, sobre elas, construir aquilo que acha que é o correto, o esperado pelo seu "deus"...
Sim, desisti de tentar entender o mundo... esse mundo onde é proibido viver nossa verdade... nossa essência. No final das contas, é melhor viver simplesmente, sem nos importar com o que os outros pensam... pois somente nós podemos cuidar de nossa felicidade. Viver em paz com Deus e o Mundo, fazer o bem sem olhar a quem, e jamais tentar impor nossa visão aos outros. Pois cada um de nós tem a sua verdade. E somente seremos felizes se vivermos nossa verdade, não a do outro...
Oxalá um dia as pessoas compreendam essa verdade simples... cada um é senhor de seu destino. Seguir ou não determinado padrão compete apenas a quem está vivenciando tal situação. Quando o Mundo seguir essa premissa simples, poderemos alcançar a tão sonhada Paz e viver no Paraíso, que é esse plano no qual nos encontramos...
Tania Miranda - Brasil - 09/03/2026
===========================================================
VALUE THOSE WHO SUPPORT YOU...
I gave up trying to understand the dynamics of the world a long time ago. And the reason is simple. No matter what we think, we are not masters of our destiny. There are rules that determine how we should live, and if we don't follow them, we will simply be marginalized, and even those dear to us will turn against us...
Being happy in this life is a fallacy. Because you can only afford to enjoy this so-called happiness if you conform to what is expected. In other words, you are not allowed to live authentically. We are on a stage, where we play a role... and it is not acceptable to fail to embody the character that has been given to us, because this ends up disrupting the entire program...
Certain actions, even if questionable from an ethical point of view, will be forgiven if we abstain from our true nature. If we act according to what is expected of us, no serious consequences will befall us. Of course, if we incur debts in this plan, we will be charged. But always with a certain leniency, because we are within what is expected...
It doesn't matter that you fulfill your role within your possibilities. You are required to give yourself body and soul to what the large audience expects. Nothing less than your maximum dedication is accepted. After all, who are you, really? Nobody...
How many times have you been questioned simply because you decided to live your truth? And I'm not talking about the general public. Thanks to various safeguards, they often pretend to accept you because they aren't living alongside you. At most, they only stay by your side for a few moments. But don't expect to be invited to share your table; that invitation will never be extended because you deviate from the standards acceptable to Society...
Of course, I'm not saying you will be isolated from everything and everyone. You will always have those souls who will stay by your side, supporting you unconditionally. But these will suffer the consequences for supporting you. The pressure to abandon you will often be unbearable. And only the True Love they dedicate to you allows them to move forward by your side, comforting you when necessary...
Even so, loved ones will simply turn their backs on you. Literally or figuratively. After all, you don't fit the standards they expect. And that, socially speaking, is a mortal sin. In fact, the concept of sin is linked to each person's beliefs... it's the main control, dictating the laws, saying what one can and cannot do... the problem is that there are a thousand different beliefs, where each person has a vision of right and wrong... as if there were several gods, and not just one, whose only commandment is "Love your neighbor as yourself," without caring about anything else besides that. Of course, there's another universal commandment, which says "Love God above all things"... and that's where everything gets confusing...
At no point does the phrase above say "above all people," unless you understand a human being as "a thing"... an object. But...
People's beliefs lead them to prioritize fulfilling rituals over actually living what they preach. They forget that following precepts without considering how they interact with others makes their "pious acts" meaningless actions or prayers. Because words are lost with the wind. And what really counts is how you care for those around you. But you're concerned with "saving" people who "are in sin," according to your vision. Even if it means destroying them. You wish to annihilate your identities and, upon them, build what you believe is right, what your "god" expects...
Yes, I gave up trying to understand the world... this world where it's forbidden to live our truth... our essence. In the end, it's better to live simply, without caring what others think... because only we can take care of our own happiness. To live in peace with God and the world, to do good without looking at who it's for, and never try to impose our vision on others. Because each of us has our own truth. And we will only be happy if we live our truth, not someone else's...
May people one day understand this simple truth... each one is the master of their own destiny. Following or not following a certain pattern is only up to the person experiencing that situation. When the world follows this simple premise, we can achieve the long-awaited Peace and live in Paradise, which is this plane in which we find ourselves...
Tania Miranda - Brazil - 09/03/2026
===========================================================
VALORA A QUIENES TE APOYAN...
Hace mucho que dejé de intentar comprender la dinámica del mundo. Y la razón es simple. No importa lo que pensemos, no somos dueños de nuestro destino. Hay reglas que determinan cómo debemos vivir, y si no las seguimos, simplemente seremos marginados, e incluso nuestros seres queridos se volverán contra nosotros...
Ser feliz en esta vida es una falacia. Porque solo puedes permitirte disfrutar de esta supuesta felicidad si te ajustas a lo que se espera de nosotros. En otras palabras, no se te permite vivir con autenticidad. Estamos en un escenario, donde interpretamos un papel... y no es aceptable no encarnar el personaje que se nos ha dado, porque esto termina alterando todo el programa...
Ciertas acciones, aunque sean cuestionables desde un punto de vista ético, serán perdonadas si nos abstenemos de nuestra verdadera naturaleza. Si actuamos según lo que se espera de nosotros, no tendremos consecuencias graves. Por supuesto, si incurrimos en deudas en este plan, se nos cobrará. Pero siempre con cierta indulgencia, porque estamos dentro de lo esperado...
No importa que cumplas tu rol dentro de tus posibilidades. Se te exige que te entregues en cuerpo y alma a lo que el público espera. No se acepta nada menos que tu máxima dedicación. Después de todo, ¿quién eres realmente? Nadie...
¿Cuántas veces te han cuestionado simplemente por decidir vivir tu verdad? Y no me refiero al público en general. Gracias a diversas medidas de seguridad, a menudo fingen aceptarte porque no viven contigo. Como mucho, solo permanecen a tu lado unos instantes. Pero no esperes ser invitado a compartir tu mesa; esa invitación nunca se extenderá porque te desvías de los estándares aceptables para la sociedad...
Por supuesto, no digo que estarás aislado de todo y de todos. Siempre tendrás a esas almas que permanecerán a tu lado, apoyándote incondicionalmente. Pero estas sufrirán las consecuencias por apoyarte. La presión para abandonarte a menudo será insoportable. Y solo el Amor Verdadero que te dedican les permite seguir adelante a tu lado, consolándote cuando es necesario...
Aun así, sus seres queridos simplemente te darán la espalda. Literal o figurativamente. Al fin y al cabo, no encajas en los estándares que esperan. Y eso, socialmente hablando, es un pecado mortal. De hecho, el concepto de pecado está ligado a las creencias de cada persona... es el control principal, dicta las leyes, dice lo que se puede y no se puede hacer... el problema es que hay mil creencias diferentes, donde cada persona tiene una visión del bien y del mal... como si hubiera varios dioses, y no solo uno, cuyo único mandamiento es "Ama a tu prójimo como a ti mismo", sin importarle nada más. Por supuesto, hay otro mandamiento universal, que dice "Ama a Dios sobre todas las cosas"... y ahí es donde todo se vuelve confuso...
En ningún momento la frase anterior dice "sobre todas las personas", a menos que entiendas al ser humano como "una cosa"... un objeto. Pero...
Las creencias de las personas las llevan a priorizar la realización de rituales sobre vivir lo que predican. Olvidan que seguir preceptos sin considerar cómo interactúan con los demás convierte sus "actos piadosos" en acciones u oraciones sin sentido. Porque las palabras se las lleva el viento. Y lo que realmente importa es cómo cuidas a quienes te rodean. Pero te preocupas por "salvar" a quienes "están en pecado", según tu visión. Incluso si eso significa destruirlos. Deseas aniquilar tus identidades y, sobre ellas, construir lo que crees correcto, lo que tu "dios" espera...
Sí, desistí de intentar comprender el mundo... este mundo donde está prohibido vivir nuestra verdad... nuestra esencia. Al final, es mejor vivir con sencillez, sin importar lo que piensen los demás... porque solo nosotros podemos cuidar de nuestra propia felicidad. Vivir en paz con Dios y el mundo, hacer el bien sin mirar a quién beneficia, y nunca intentar imponer nuestra visión a los demás. Porque cada uno tiene su propia verdad. Y solo seremos felices si vivimos nuestra verdad, no la de otros...
Ojalá que algún día la gente comprenda esta simple verdad: cada uno es dueño de su propio destino. Seguir o no un patrón determinado depende solo de la persona que lo vive. Cuando el mundo siga esta sencilla premisa, podremos alcanzar la tan ansiada Paz y vivir en el Paraíso, que es este plano en el que nos encontramos...
Tania Miranda - Brasil - 09/03/2026
===========================================================
APPREZZA CHI TI SOSTENE...
Ho rinunciato a cercare di comprendere le dinamiche del mondo molto tempo fa. E il motivo è semplice. Non importa cosa pensiamo, non siamo padroni del nostro destino. Ci sono regole che determinano come dovremmo vivere, e se non le seguiamo, saremo semplicemente emarginati, e persino le persone a noi care si rivolteranno contro di noi...
Essere felici in questa vita è un errore. Perché puoi permetterti di godere di questa cosiddetta felicità solo se ti conformi a ciò che ci viene richiesto. In altre parole, non ti è permesso vivere autenticamente. Siamo su un palcoscenico, dove recitiamo un ruolo... e non è accettabile non riuscire a incarnare il personaggio che ci è stato assegnato, perché questo finisce per sconvolgere l'intero programma...
Certe azioni, anche se discutibili dal punto di vista etico, saranno perdonate se ci asteniamo dalla nostra vera natura. Se agiamo secondo ciò che ci si aspetta da noi, non ci saranno gravi conseguenze. Naturalmente, se contraiamo debiti in questo piano, ne saremo accusati. Ma sempre con una certa indulgenza, perché siamo entro i limiti delle aspettative...
Non importa che tu svolga il tuo ruolo nei limiti delle tue possibilità. Ti viene richiesto di dedicarti anima e corpo a ciò che il vasto pubblico si aspetta. Non è accettata nessuna dedizione inferiore alla tua massima dedizione. Dopotutto, chi sei veramente? Nessuno...
Quante volte sei stato messo in discussione semplicemente perché hai deciso di vivere la tua verità? E non mi riferisco al pubblico in generale. Grazie a varie garanzie, spesso fingono di accettarti perché non vivono al tuo fianco. Al massimo, restano al tuo fianco solo per pochi istanti. Ma non aspettarti di essere invitato a condividere la tua tavola; quell'invito non verrà mai esteso perché ti allontani dagli standard accettabili per la Società...
Certo, non sto dicendo che sarai isolato da tutto e da tutti. Avrai sempre quelle anime che ti staranno accanto, sostenendoti incondizionatamente. Ma queste ne subiranno le conseguenze. La pressione di abbandonarti sarà spesso insopportabile. E solo il Vero Amore che ti dedicano permette loro di andare avanti al tuo fianco, confortandoti quando necessario...
Eppure, i tuoi cari ti volteranno semplicemente le spalle. Letteralmente o figurativamente. Dopotutto, non rientri negli standard che si aspettano. E questo, socialmente parlando, è un peccato mortale. In effetti, il concetto di peccato è legato alle convinzioni di ogni persona... è il controllo principale, che detta le leggi, dice cosa si può e non si può fare... il problema è che ci sono mille credenze diverse, dove ogni persona ha una visione del bene e del male... come se ci fossero diversi dei, e non uno solo, il cui unico comandamento è "Ama il prossimo tuo come te stesso", senza preoccuparsi di nient'altro oltre a questo. Certo, c'è un altro comandamento universale, che dice "Ama Dio sopra ogni cosa"... ed è qui che tutto diventa confuso...
In nessun punto la frase sopra dice "sopra ogni persona", a meno che non si intenda un essere umano come "una cosa"... un oggetto. Ma...
Le convinzioni delle persone le portano a dare priorità all'adempimento dei rituali piuttosto che al vivere concretamente ciò che predicano. Dimenticano che seguire i precetti senza considerare come interagiscono con gli altri rende i loro "atti pii" azioni o preghiere prive di significato. Perché le parole si perdono nel vento. E ciò che conta davvero è come ti prendi cura di chi ti circonda. Ma ti preoccupi di "salvare" le persone che "sono nel peccato", secondo la tua visione. Anche se questo significa distruggerle. Desideri annientare le tue identità e, su di esse, costruire ciò che credi sia giusto, ciò che il tuo "dio" si aspetta...
Sì, ho rinunciato a cercare di capire il mondo... questo mondo in cui è proibito vivere la nostra verità... la nostra essenza. Alla fine, è meglio vivere semplicemente, senza preoccuparsi di ciò che pensano gli altri... perché solo noi possiamo prenderci cura della nostra felicità. Vivere in pace con Dio e il mondo, fare il bene senza guardare a chi è destinato, e non cercare mai di imporre la nostra visione agli altri. Perché ognuno di noi ha la sua verità. E saremo felici solo se vivremo la nostra verità, non quella di qualcun altro...
Che un giorno le persone comprendano questa semplice verità... ognuno è artefice del proprio destino. Seguire o meno un certo schema dipende solo dalla persona che vive quella situazione. Quando il mondo seguirà questa semplice premessa, potremo raggiungere la Pace tanto attesa e vivere in Paradiso, che è il piano in cui ci troviamo...
Tania Miranda - Brasile - 09/03/2026
===========================================================
ARVOSTAA SINUA TUKEVAT NIIT...
Luovuin jo kauan sitten yrittämästä ymmärtää maailman dynamiikkaa. Ja syy on yksinkertainen. Mitä ikinä ajattelemmekaan, emme ole kohtalomme mestareita. On olemassa sääntöjä, jotka määräävät, miten meidän tulisi elää, ja jos emme noudata niitä, meidät yksinkertaisesti syrjäytetään, ja jopa meille rakkaat kääntyvät meitä vastaan...
Onnellisuus tässä elämässä on harhaluulo. Koska voit nauttia tästä niin kutsutusta onnellisuudesta vain, jos mukaudut odotuksiin. Toisin sanoen, sinun ei sallita elää aidosti. Olemme lavalla, jossa meillä on rooli... eikä ole hyväksyttävää olla ilmentämättä meille annettua luonnetta, koska se lopulta häiritsee koko ohjelmaa...
Tietyt teot, vaikka ne olisivatkin eettisesti kyseenalaisia, annetaan anteeksi, jos pidättäydymme todellisesta luonnostamme. Jos toimimme odotusten mukaisesti, meille ei aiheudu vakavia seurauksia. Tietenkin, jos otamme velkaa tässä suunnitelmassa, meidät veloitetaan. Mutta aina tietyllä lempeydellä, koska olemme odotusten rajoissa...
Ei ole väliä, että täytät roolisi mahdollisuuksiesi rajoissa. Sinun on annettava itsesi ruumiillisesti ja sieluineen sille, mitä suuri yleisö odottaa. Mitään vähempää kuin maksimaalinen omistautumisesi ei hyväksytä. Loppujen lopuksi, kuka sinä oikeastaan olet? Ei kukaan...
Kuinka monta kertaa sinua on kyseenalaistettu vain siksi, että päätit elää totuutesi mukaan? Enkä puhu nyt suuresta yleisöstä. Erilaisten suojatoimien ansiosta he usein teeskentelevät hyväksyvänsä sinut, koska he eivät asu rinnallasi. Korkeintaan he pysyvät rinnallasi vain hetken. Mutta älä odota, että sinut kutsutaan jakamaan pöytääsi; tätä kutsua ei koskaan esitetä, koska poikkeat yhteiskunnan hyväksymistä standardeista...
En tietenkään sano, että olet eristyksissä kaikesta ja kaikista. Sinulla on aina sieluja, jotka pysyvät rinnallasi ja tukevat sinua ehdoitta. Mutta he kärsivät seurauksista tukemalla sinua. Paine hylätä sinut on usein sietämätön. Ja vain heidän sinulle omistamansa Tosi Rakkaus antaa heille mahdollisuuden kulkea rinnallasi eteenpäin ja lohduttaa sinua tarvittaessa...
Silti rakkaat ihmiset kääntävät sinulle selkänsä. Kirjaimellisesti tai kuvaannollisesti. Ethän sinä sovi heidän odottamiinsa standardeihin. Ja se on sosiaalisesti ottaen kuolemansynti. Itse asiassa synnin käsite liittyy jokaisen ihmisen uskomuksiin... se on pääasiallinen kontrollin antaja, joka sanelee lait, sanoo, mitä voi ja mitä ei voi tehdä... ongelmana on, että on olemassa tuhansia erilaisia uskomuksia, joissa jokaisella on näkemys oikeasta ja väärästä... ikään kuin jumalia olisi useita, eikä vain yksi, jonka ainoa käsky on "Rakasta lähimmäistäsi niin kuin itseäsi", välittämättä mistään muusta. Tietenkin on olemassa toinenkin universaali käsky, joka sanoo "Rakasta Jumalaa yli kaiken"... ja siinä kaikki menee sekaisin...
Yllä oleva lause ei missään vaiheessa sano "ennen kaikkia ihmisiä", ellet ymmärrä ihmistä "esineenä"... objektina. Mutta...
Ihmisten uskomukset saavat heidät asettamaan rituaalien täyttämisen etusijalle sen sijaan, että eläisivät sen mukaan, mitä he saarnaavat. He unohtavat, että käskyjen noudattaminen ottamatta huomioon, miten ne ovat vuorovaikutuksessa muiden kanssa, tekee heidän "hurskaista teoistaan" merkityksettömiä tekoja tai rukouksia. Koska sanat katoavat tuuleen. Ja se, mikä todella merkitsee, on se, miten välität ympärilläsi olevista. Mutta olet kiinnostunut "pelastamaan" ihmisiä, jotka "ovat synnissä", oman näkemyksesi mukaan. Vaikka se merkitsisi heidän tuhoamistaan. Haluat tuhota identiteettisi ja rakentaa niiden päälle sen, minkä uskot olevan oikein, mitä "jumalasi" odottaa...
Kyllä, luovuin yrityksistäni ymmärtää maailmaa... tätä maailmaa, jossa on kiellettyä elää totuuttamme... olemustamme. Loppujen lopuksi on parempi elää yksinkertaisesti, välittämättä siitä, mitä muut ajattelevat... koska vain me voimme huolehtia omasta onnestamme. Elää rauhassa Jumalan ja maailman kanssa, tehdä hyvää katsomatta, kenelle se on tarkoitettu, ja olla koskaan yrittämättä tuputtaa näkemystämme muille. Koska jokaisella meistä on oma totuutemme. Ja olemme onnellisia vain, jos elämme omaa totuuttamme, emme jonkun toisen...
Toivoisin, että ihmiset jonain päivänä ymmärtäisivät tämän yksinkertaisen totuuden... jokainen on oman kohtalonsa mestari. Tietyn kaavan noudattaminen tai noudattamatta jättäminen riippuu vain tilanteen kokevasta henkilöstä. Kun maailma noudattaa tätä yksinkertaista lähtökohtaa, voimme saavuttaa kauan odotetun Rauhan ja elää Paratiisissa, joka on tämä taso, jossa olemme...
Tania Miranda - Brasilia - 09.03.2026
===========================================================
Chérissez ceux qui vous soutiennent…
J'ai renoncé depuis longtemps à comprendre les rouages du monde. La raison est simple : quoi que nous en pensions, nous ne sommes pas maîtres de notre destin. Des règles dictent notre façon de vivre, et si nous ne les suivons pas, nous serons marginalisés, et même nos proches se retourneront contre nous…
Croire au bonheur est illusoire. On ne peut jouir de ce prétendu bonheur qu'en se conformant aux attentes. Autrement dit, vivre authentiquement est interdit. Nous sommes sur une scène, où nous jouons un rôle… et il est inacceptable de ne pas incarner le personnage qui nous a été attribué, car cela finit par perturber tout le système…
Certaines actions, même discutables d'un point de vue éthique, seront pardonnées si nous agissons à l'encontre de notre véritable nature. Si nous nous conformons aux attentes, nous n'en subirons aucune conséquence grave. Bien sûr, si nous nous engageons dans cette voie, nous en paierons le prix. Mais toujours avec une certaine indulgence, car nous restons dans les limites de ce qu'on attend de nous…
Peu importe que vous remplissiez votre rôle dans la mesure de vos possibilités. On exige de vous que vous vous donniez corps et âme à ce que le grand public attend. Seul un dévouement maximal est toléré. Après tout, qui êtes-vous vraiment ? Personne…
Combien de fois avez-vous été remis en question simplement parce que vous avez décidé de vivre selon vos convictions ? Et je ne parle pas du grand public. Grâce à divers mécanismes de défense, on fait souvent semblant de vous accepter car on ne vit pas à vos côtés. Tout au plus, on ne fait que vous observer quelques instants. Mais n'espérez pas être invité à partager votre table ; cette invitation ne vous sera jamais adressée car vous vous écartez des normes acceptables par la société…
Bien sûr, je ne dis pas que vous serez isolé de tout et de tous. Vous aurez toujours ces âmes qui resteront à vos côtés, vous soutenant inconditionnellement. Mais celles-ci en subiront les conséquences. La pression pour vous abandonner sera souvent insupportable. Et seul le véritable amour qu'ils vous portent leur permet d'avancer à vos côtés, vous réconfortant quand c'est nécessaire…
Malgré tout, vos proches vous tourneront le dos. Au sens propre comme au figuré. Après tout, vous ne correspondez pas à leurs attentes. Et cela, socialement parlant, est considéré comme un péché mortel. En réalité, la notion de péché est liée aux croyances de chacun… c'est le principal critère, dictant les lois, définissant ce qui est permis et ce qui ne l'est pas… Le problème, c'est qu'il existe mille croyances différentes, où chacun a sa propre vision du bien et du mal… comme s'il y avait plusieurs dieux, et non un seul, dont le seul commandement serait « Aime ton prochain comme toi-même », sans se soucier de rien d'autre. Bien sûr, il existe un autre commandement universel, qui dit « Aime Dieu par-dessus tout »… et c'est là que tout se complique…
À aucun moment, la phrase ci-dessus ne dit « par-dessus tous les hommes », à moins de considérer un être humain comme une chose… un objet. Mais…
Les croyances des gens les poussent à privilégier l’accomplissement des rituels plutôt que de vivre selon leurs propres préceptes. Ils oublient que suivre des préceptes sans se soucier de leurs interactions avec autrui rend leurs « actes pieux » vains, de simples prières vides de sens. Car les mots s’envolent avec le vent. Et ce qui compte vraiment, c’est la façon dont on prend soin de ceux qui nous entourent. Mais vous vous préoccupez de « sauver » ceux qui, selon votre vision, « sont dans le péché ». Quitte à les détruire. Vous souhaitez anéantir votre identité et, par-dessus, bâtir ce que vous croyez juste, ce que votre « dieu » attend…
Oui, j’ai renoncé à essayer de comprendre le monde… ce monde où il est interdit de vivre notre vérité… notre essence. Au final, il vaut mieux vivre simplement, sans se soucier du regard des autres… car nous seuls pouvons veiller à notre propre bonheur. Vivre en paix avec Dieu et le monde, faire le bien sans se soucier de qui le reçoit, et ne jamais chercher à imposer sa vision aux autres. Car chacun de nous possède sa propre vérité. Et nous ne serons heureux que si nous vivons notre propre vérité, et non celle de quelqu'un d'autre…
Puisse un jour chacun comprendre cette simple vérité : chacun est maître de son destin. Suivre ou non un schéma donné ne dépend que de la personne qui vit la situation. Lorsque le monde adhérera à ce principe fondamental, nous pourrons enfin atteindre la paix tant attendue et vivre au paradis, ce plan d'existence même…
Tania Miranda - Brésil - 09/03/2026
===========================================================
SCHÄTZE DIE, DIE DICH UNTERSTÜTZEN...
Ich habe vor langer Zeit aufgegeben, die Dynamik der Welt verstehen zu wollen. Der Grund ist einfach: Egal, was wir denken, wir sind nicht die Herren unseres Schicksals. Es gibt Regeln, die unser Leben bestimmen, und wenn wir uns nicht daran halten, werden wir ausgegrenzt, und selbst die, die uns nahestehen, wenden sich gegen uns...
Glücklichsein ist eine Illusion. Denn dieses sogenannte Glück kann man sich nur leisten, wenn man den Erwartungen entspricht. Anders gesagt: Man darf nicht authentisch leben. Wir befinden uns auf einer Bühne, auf der wir eine Rolle spielen... und es ist nicht akzeptabel, die uns zugewiesene Rolle nicht zu verkörpern, denn das bringt das gesamte Programm durcheinander...
Bestimmte Handlungen, selbst wenn sie ethisch fragwürdig sind, werden uns verziehen, wenn wir unserer wahren Natur entsagen. Wenn wir so handeln, wie es von uns erwartet wird, wird uns nichts Ernstes widerfahren. Natürlich werden wir zur Kasse gebeten, wenn wir im Rahmen dieses Plans Schulden machen. Aber immer mit einer gewissen Nachsicht, denn wir bewegen uns im Rahmen der Erwartungen…
Es spielt keine Rolle, ob du deine Rolle im Rahmen deiner Möglichkeiten erfüllst. Du musst dich mit Leib und Seele dem widmen, was die breite Masse erwartet. Nichts Geringeres als dein maximaler Einsatz wird akzeptiert. Denn wer bist du schon wirklich? Niemand…
Wie oft wurdest du schon infrage gestellt, nur weil du dich entschieden hast, deine Wahrheit zu leben? Und ich spreche nicht von der breiten Öffentlichkeit. Dank diverser Schutzmechanismen geben sie oft vor, dich zu akzeptieren, weil sie nicht mit dir zusammenleben. Höchstens verweilen sie nur kurz an deiner Seite. Aber erwarte nicht, an deinen Tisch eingeladen zu werden; diese Einladung wird dir niemals ausgesprochen, weil du von den gesellschaftlich akzeptierten Normen abweichst…
Natürlich sage ich nicht, dass du von allem und jedem isoliert sein wirst. Es wird immer Menschen geben, die dir bedingungslos zur Seite stehen. Aber auch sie werden die Konsequenzen für ihre Unterstützung tragen. Der Druck, dich zu verlassen, wird oft unerträglich sein. Und nur die wahre Liebe, die sie dir entgegenbringen, erlaubt es ihnen, an deiner Seite weiterzugehen und dich zu trösten, wenn nötig.
Dennoch werden geliebte Menschen dir einfach den Rücken kehren. Im wahrsten Sinne des Wortes oder im übertragenen. Schließlich entsprichst du nicht ihren Erwartungen. Und das ist, gesellschaftlich gesehen, eine Todsünde. Tatsächlich ist der Begriff der Sünde mit den Überzeugungen jedes Einzelnen verbunden. Er ist die zentrale Instanz, die die Gesetze diktiert und festlegt, was man tun darf und was nicht. Das Problem ist, dass es unzählige verschiedene Glaubensrichtungen gibt, in denen jeder Mensch seine eigene Vorstellung von Richtig und Falsch hat – als gäbe es mehrere Götter und nicht nur einen, dessen einziges Gebot lautet: „Liebe deinen Nächsten wie dich selbst“, ohne sich um irgendetwas anderes zu kümmern. Natürlich gibt es noch ein anderes universelles Gebot: „Liebe Gott über alles“ … und genau da wird alles kompliziert.
Nirgends heißt es „über alle Menschen“, es sei denn, man betrachtet den Menschen als „Ding“, als Objekt. Aber …
Der Glaube der Menschen führt dazu, dass sie Rituale höher bewerten als das, was sie predigen. Sie vergessen, dass das Befolgen von Geboten ohne Rücksicht auf die Auswirkungen auf andere ihre „frommen Handlungen“ zu bedeutungslosen Taten oder Gebeten macht. Denn Worte verhallen im Wind. Und was wirklich zählt, ist, wie man sich um seine Mitmenschen kümmert. Doch du bist damit beschäftigt, Menschen zu „retten“, die deiner Ansicht nach „in Sünde leben“. Selbst wenn es bedeutet, sie zu vernichten. Du willst deine Identität auslöschen und darauf aufbauen, was du für richtig hältst, was dein „Gott“ von dir erwartet.
Ja, ich habe aufgegeben, die Welt verstehen zu wollen … diese Welt, in der es verboten ist, unsere Wahrheit zu leben … unser wahres Wesen. Letztendlich ist es besser, einfach zu leben, ohne sich darum zu kümmern, was andere denken … denn nur wir selbst können für unser Glück sorgen. In Frieden mit Gott und der Welt zu leben, Gutes zu tun, ohne darauf zu achten, wem es dient, und niemals zu versuchen, anderen unsere Sichtweise aufzuzwingen. Denn jeder von uns hat seine eigene Wahrheit. Und wir werden nur glücklich sein, wenn wir unsere Wahrheit leben, nicht die eines anderen …
Mögen die Menschen eines Tages diese einfache Wahrheit verstehen … jeder ist seines eigenen Schicksals Schmied. Ob man einem bestimmten Muster folgt oder nicht, liegt allein an demjenigen, der die jeweilige Situation erlebt. Wenn die Welt diesem einfachen Grundsatz folgt, können wir den lang ersehnten Frieden erreichen und im Paradies leben, dieser Ebene, auf der wir uns befinden …
Tania Miranda – Brasilien – 09.03.2026

Comentários
Postar um comentário