E, NOVAMENTE… O MEDO...
E, NOVAMENTE… O MEDO
Vivemos em uma Sociedade doente, onde tudo parece
sombrio, assustador… ao acessarmos as notícias do dia a dia tudo o que nos
informam são notícias sobre violência em vários graus… desde um incidente no
trânsito até situações mais graves, algumas vezes em seios familiares…
Algumas pessoas chegam mesmo a cair em estado depressivo,
tanto é a influência do mundo externo em seu mundo particular. Sim, porque não
podemos esquecer que cada pessoa vive inserida em seu próprio Universo… o que
não a livra das influências positivas e negativas do mundo em seu entorno…
Logicamente, se recebermos coisas positivas iremos ver o
mundo com outros olhos, onde tudo será belo e o mundo estará sorrindo para nós…
tudo se encaixará perfeitamente, nada de errado irá nos acontecer. Porém, se
nossa visão somente vislumbrar negativismo, a própria Luz do dia se tornará
escura… seria como se o sol simplesmente não existisse, e a Luz pálida e gélida
da Lua fosse nossa única referência quanto ao caminho a seguir…
Ao tomar ciência da violência que ocorre do outro lado do
mundo, podemos até ficar chocadas… mas é algo que acontece distante de nós… não
interfere em nossa vida diretamente. Então, não há por que se preocupar, não é
mesmo? Porém… infelizmente, não é bem assim que a vida segue. Qualquer coisa que
ocorra em qualquer ponto deste plano pode, sim, interferir em nossa vidinha
fútil e feliz… por mais que desejemos fugir da realidade, ela estará sempre a
um passo de nós… algumas vezes, atrás… mas em grande parte do tempo ou está de
nosso lado ou nos aguarda na próxima esquina…
A violência se espalha como uma onda no mar… começa
fraquinha em algum ponto do oceano e vai aumentando sua intensidade conforme se
aproxima da praia… não há como escapar desta. Claro, nem todo mundo irá receber
o impacto dela da mesma forma… alguns serão agraciados com uma ressaca, outros
com um tsunami… mas todos receberão seu quinhão de violência diária…
Uma das causas da violência é a desigualdade social, dizem…
mas… isso poderia explicar tal fenômeno? Algumas vezes, talvez.
Mas, nem sempre. Isso porque temos vários mecanismos de controle de massa, e
a maioria das pessoas da base seguem suas orientações primárias religiosamente…
O medo está sempre à espreita, pronto para dar seu bote,
como um felino a caçar. Segue nossos passos silenciosamente, tão discreto que
nem percebemos sua presença. Espera nosso menor vacilo para poder pular sobre
nós, dando o ar de sua graça. Qualquer coisa… mas qualquer coisa mesmo… pode fazer com que o
pavor nos domine por completo… será sempre aquele terror atávico que irá nos
torturar… e nem sempre o agente causador do medo estará presente. Na verdade, a
expectativa é a nossa maior inimiga…
Nas maioria das vezes o antes do acontecimento é pior que a
situação ocorrendo em si. Porque estaremos aguardando algo além de nossa força…
ou pelo menos assim pensamos. E aí está a raiz do problema… antecipar algo que
poderá ou não acontecer. E mesmo que venha a ocorrer, será que irá impactar
tanto assim em nossa vida? Ou, ao enfrentarmos a situação, podemos descobrir
que o diabo não era tão feio quanto imaginávamos?...
Claro, existe violência e violência. O grau de intensidade
de cada uma depende de vários fatores, entre eles o quanto o agente causador da
ação está condicionado em seu papel de verdugo. Afinal, todos nós agimos
replicando uma ação já cometida por alguém anteriormente e a ação de um Agente
do Caos também é baseada nesse princípio. Há aqueles que estão se iniciando
nessa senda e, por tal motivo, ainda não chegaram ao ápice de seu instinto
destruidor. Outros sentem prazer em infligir o medo em suas vítimas, antes do
bote final. Como o gato do exemplo anterior, lembra? Se há algo que os felinos
adoram, é brincar com suas vítimas antes de concluírem suas ações…
Devemos nos lembrar que somos todos controlados pelo medo.
Basicamente temos medo de tudo… se duvidar, temos medo até mesmo de levantar da
cama quando acordamos… vai que pisamos no chão em falso e caímos?...
Muitas vezes o medo irracional que nos acomete não tem uma
base real. Vou dar um exemplo, de algo que já ocorreu a não muito tempo… você
está tranquila na sua casa e, de repente, seu telefone soa insistentemente. É
de um número desconhecido mas, levada pela curiosidade, você atende… do outro
lado alguém profere ameaças contra sua integridade física e exige uma
compensação em dinheiro para não te fazer nenhum mal… no mesmo instante você
processa a ameaça e, sem se ater para o detalhe de que seu algoz não faz a
menor ideia de quem você é realmente, acaba por sucumbir a ameaça do
desconhecido e lhe entrega a importância exigida… não houve violência física,
apenas psicológica. Mas funcionou…
O Medo, de certa forma é bom para nós… pois apenas esse
sentimento nos permite manter nossa integridade física e, quiçá, mental… mas
para isso devemos desprezar certos gatilhos e procurar visualizar apenas o lado
bom da vida… como diz a letra de certa música de Martinho da Vila…”canta,
canta, minha gente… deixa a tristeza pra lá…”
Quando nos esforçamos para ficar no lado iluminado, estamos
prontas para vencer o Medo e seguir em frente… rumo ao Sol Nascente, símbolo da
vida…
Mas para isso temos que nos desligar do Lado Sombrio, procurar ver sempre
o lado bom das pessoas… e perder o medo do desconhecido. Afinal, aquilo que já passou, passou… viver o presente em toda a sua plenitude, estender a mão para
aqueles que necessitam, e se preocupar com o amanhã apenas quando tal hora
chegar… se nos focarmos apenas no lado positivo da vida, com certeza o Medo não
fará morada em nosso coração… não com muita intensidade, é claro…
Tania Miranda - Brasil - 28/08/2025
=========================================================================
AND, AGAIN… FEAR
We live in a sick society, where everything seems dark and frightening… when we read the daily news, all we hear is news about violence of varying degrees… from a traffic incident to more serious situations, sometimes within families…
Some people even fall into a state of depression, such is the influence of the outside world on their personal world. Yes, because we cannot forget that each person lives within their own Universe… which does not free them from the positive and negative influences of the world around them…
Logically, if we receive positive things, we will see the world with different eyes, where everything will be beautiful and the world will smile upon us… everything will fall into place perfectly, nothing bad will happen to us. However, if our vision only glimpses negativity, the very light of day will become dark… it would be as if the sun simply didn't exist, and the pale, icy light of the moon were our only reference as to which path to follow…
Upon learning of the violence occurring on the other side of the world, we might even be shocked… but it's something that happens far away from us… it doesn't directly interfere with our lives. So, there's no reason to worry, is there? However… unfortunately, that's not quite how life goes. Anything that occurs anywhere on this plane can, yes, interfere with our futile and happy little lives… no matter how much we want to escape reality, it will always be just a step away from us… sometimes behind… but most of the time, it's either on our side or waiting for us around the next corner…
Violence spreads like a wave in the sea… it starts weakly somewhere in the ocean and increases in intensity as it approaches the shore… there's no escaping it. Of course, not everyone will be impacted equally… some will be blessed with a hangover, others with a tsunami… but everyone will experience their fair share of daily violence…
One of the causes of violence is social inequality, they say… but… could that explain such a phenomenon? Sometimes, perhaps. But not always. This is because we have various mechanisms of mass control, and most people at the base follow their primary guidelines religiously…
Fear is always lurking, ready to pounce, like a feline on the hunt. It stalks our steps silently, so discreetly that we don't even notice its presence. It waits for our slightest hesitation so it can pounce on us, making an appearance. Anything… absolutely anything… can cause dread to completely overwhelm us… it will always be that atavistic terror that will torture us… and the agent causing the fear will not always be present. In truth, expectation is our greatest enemy…
Most of the time, what happens before the event is worse than the situation itself. Because we'll be waiting for something beyond our power... or so we think. And therein lies the root of the problem... anticipating something that may or may not happen. And even if it does happen, will it really impact our lives? Or, when we face the situation, might we discover that the devil wasn't as ugly as we imagined?...
Of course, there is violence and violence. The degree of intensity of each depends on several factors, including how much the perpetrator is conditioned by their role as executioner. After all, we all act by replicating an action already committed by someone else, and the actions of an Agent of Chaos are also based on this principle. There are those who are just beginning this path and, for this reason, have not yet reached the peak of their destructive instinct. Others take pleasure in inflicting fear on their victims before the final strike. Like the cat in the previous example, remember? If there's one thing felines love, it's playing with their victims before concluding their actions...
We must remember that we are all controlled by fear. Basically, we're afraid of everything... if in doubt, we're even afraid to get out of bed when we wake up... what if we step on the wrong floor and fall?...
Often, the irrational fear that strikes us has no real basis. Let me give you an example, from something that happened not long ago... you're peacefully at home and, suddenly, your phone rings insistently. It's from an unknown number, but out of curiosity, you answer... on the other end, someone threatens your physical safety and demands monetary compensation for not harming you... you instantly process the threat and, without considering the fact that your tormentor has no idea who you really are, you succumb to the unknown threat and give him the money he demands... there was no physical violence, only psychological. But it worked...
Fear, in a way, is good for us... because only this feeling allows us to maintain our physical and, perhaps, mental integrity... but to do so, we must ignore certain triggers and seek to see only the good side of life... as the lyrics of a certain song by Martinho da Vila say... "sing, sing, my people... leave sadness behind..."
When we strive to stay on the bright side, we are ready to overcome Fear and move forward... towards the Rising Sun, the symbol of life...
But to do so, we must disconnect from the Dark Side, always seek to see the good side of people... and lose our fear of the unknown. After all, what's past is past... live the present to its fullest, extend a hand to those in need, and worry about tomorrow only when that time comes... if we focus only on the positive side of life, Fear will certainly not take up residence in our hearts... not with much intensity, of course...
Tania Miranda - Brazil - August 28, 2025
=========================================================================
Y, DE NUEVO… MIEDO
Vivimos en una sociedad enferma, donde todo parece oscuro y aterrador… cuando leemos las noticias a diario, solo oímos noticias sobre violencia de diversos grados… desde un incidente de tráfico hasta situaciones más graves, a veces dentro de las familias…
Algunas personas incluso caen en un estado de depresión, tal es la influencia del mundo exterior en su mundo personal. Sí, porque no podemos olvidar que cada persona vive en su propio universo… lo cual no la libera de las influencias positivas y negativas del mundo que la rodea…
Lógicamente, si recibimos cosas positivas, veremos el mundo con otros ojos, donde todo será hermoso y el mundo nos sonreirá… todo encajará a la perfección, nada malo nos sucederá. Sin embargo, si nuestra visión solo vislumbra negatividad, la luz misma del día se oscurecerá… sería como si el sol simplemente no existiera, y la pálida y gélida luz de la luna fuera nuestra única referencia para saber qué camino seguir…
Al enterarnos de la violencia que ocurre al otro lado del mundo, incluso podríamos sorprendernos… pero es algo que ocurre muy lejos de nosotros… no interfiere directamente con nuestras vidas. Así que no hay razón para preocuparse, ¿verdad? Sin embargo… desafortunadamente, la vida no es así. Cualquier cosa que ocurra en cualquier lugar de este plano puede, sí, interferir con nuestras fútiles y felices vidas… por mucho que queramos escapar de la realidad, siempre estará a un paso de nosotros… a veces detrás… pero la mayoría de las veces, está de nuestro lado o esperándonos a la vuelta de la esquina…
La violencia se extiende como una ola en el mar… comienza débilmente en algún lugar del océano y aumenta en intensidad a medida que se acerca a la orilla… no hay escapatoria. Claro, no todos se verán afectados por igual… algunos tendrán resaca, otros un tsunami… pero todos experimentarán su dosis justa de violencia diaria…
Una de las causas de la violencia es la desigualdad social, dicen… pero… ¿podría eso explicar tal fenómeno? A veces, quizás. Pero no siempre. Esto se debe a que contamos con diversos mecanismos de control de masas, y la mayoría de la gente en la base sigue sus directrices primarias religiosamente…
El miedo siempre acecha, listo para abalanzarse, como un felino a la caza. Acecha nuestros pasos en silencio, tan discretamente que ni siquiera notamos su presencia. Espera la más mínima vacilación para abalanzarse sobre nosotros, haciendo acto de presencia. Cualquier cosa… absolutamente cualquier cosa… puede hacer que el miedo nos abrume por completo… siempre será ese terror atávico el que nos torturará… y el agente que causa el miedo no siempre estará presente. En realidad, la expectativa es nuestro mayor enemigo…
La mayoría de las veces, lo que sucede antes del evento es peor que la situación misma. Porque estaremos esperando algo que escapa a nuestro poder... o eso creemos. Y ahí reside la raíz del problema: anticipar algo que puede o no suceder. E incluso si sucede, ¿realmente impactará nuestras vidas? ¿O, al enfrentarnos a la situación, descubriremos que el diablo no era tan feo como imaginábamos?...
Por supuesto, existe la violencia. La intensidad de cada una depende de varios factores, incluyendo el grado de influencia del perpetrador en su rol de verdugo. Al fin y al cabo, todos actuamos replicando una acción ya cometida por otra persona, y las acciones de un Agente del Caos también se basan en este principio. Hay quienes apenas comienzan este camino y, por esta razón, aún no han alcanzado la cima de su instinto destructivo. Otros disfrutan infundiendo miedo en sus víctimas antes del golpe final. Como el gato del ejemplo anterior, ¿recuerdan? Si algo les encanta a los felinos, es jugar con sus víctimas antes de concluir sus actos...
Debemos recordar que todos estamos controlados por el miedo. Básicamente, le tenemos miedo a todo... si dudamos, incluso nos da miedo levantarnos de la cama al despertar... ¿y si pisamos el suelo equivocado y nos caemos?...
A menudo, el miedo irracional que nos asalta no tiene fundamento. Les pongo un ejemplo de algo que ocurrió hace poco: estás tranquilo en casa y, de repente, tu teléfono suena insistentemente. Es de un número desconocido, pero por curiosidad, contestas... al otro lado, alguien amenaza tu integridad física y exige una compensación económica por no hacerte daño... procesas la amenaza al instante y, sin considerar que tu agresor no tiene ni idea de quién eres realmente, sucumbes a la amenaza desconocida y le das el dinero que exige... no hubo violencia física, solo psicológica. Pero funcionó...
El miedo, en cierto modo, nos beneficia... porque solo este sentimiento nos permite mantener nuestra integridad física y, quizás, mental... pero para ello, debemos ignorar ciertos desencadenantes y buscar ver solo el lado bueno de la vida... como dice la letra de una canción de Martinho da Vila: "Canta, canta, mi gente... deja atrás la tristeza...".
Cuando nos esforzamos por mantenernos en el lado positivo, estamos listos para superar el miedo y avanzar... hacia el Sol Naciente, símbolo de la vida...
Pero para ello, debemos desconectarnos del lado oscuro, buscar siempre ver el lado bueno de las personas... y perder el miedo a lo desconocido. Después de todo, lo pasado, pasado está... vive el presente al máximo, extiende una mano a los necesitados y preocúpate por el mañana solo cuando llegue ese momento... si nos centramos solo en el lado positivo de la vida, el miedo no se instalará en nuestros corazones... no con mucha intensidad, por supuesto...
Tania Miranda - Brasil - 28 de agosto de 2025
========================================================================
E, ANCORA… PAURA
Viviamo in una società malata, dove tutto sembra buio e spaventoso… quando leggiamo le notizie quotidiane, sentiamo solo notizie di violenza di vario grado… da un incidente stradale a situazioni più gravi, a volte all'interno delle famiglie…
Alcune persone cadono persino in uno stato di depressione, tale è l'influenza del mondo esterno sul loro mondo personale. Sì, perché non possiamo dimenticare che ogni persona vive nel proprio Universo… che non la libera dalle influenze positive e negative del mondo che la circonda…
Logicamente, se riceviamo cose positive, vedremo il mondo con occhi diversi, dove tutto sarà bello e il mondo ci sorriderà… tutto andrà a posto perfettamente, non ci accadrà nulla di male. Tuttavia, se la nostra vista intravede solo la negatività, la luce stessa del giorno si oscurerà... sarebbe come se il sole semplicemente non esistesse, e la pallida e gelida luce della luna fosse il nostro unico riferimento per la strada da seguire...
Apprendendo della violenza che si sta verificando dall'altra parte del mondo, potremmo persino rimanere scioccati... ma è qualcosa che accade lontano da noi... non interferisce direttamente con le nostre vite. Quindi, non c'è motivo di preoccuparsi, vero? Tuttavia... purtroppo, la vita non va proprio così. Qualsiasi cosa accada in qualsiasi punto di questo piano può, sì, interferire con le nostre piccole vite inutili e felici... non importa quanto vogliamo sfuggire alla realtà, sarà sempre a un passo da noi... a volte dietro... ma il più delle volte, è dalla nostra parte o ci aspetta dietro l'angolo...
La violenza si diffonde come un'onda nel mare... inizia debolmente da qualche parte nell'oceano e aumenta di intensità man mano che si avvicina alla riva... non c'è modo di sfuggirle. Certo, non tutti saranno colpiti allo stesso modo... alcuni saranno fortunati con i postumi della sbornia, altri con uno tsunami... ma tutti sperimenteranno la loro giusta dose di violenza quotidiana...
Una delle cause della violenza è la disuguaglianza sociale, dicono... ma... potrebbe spiegare un fenomeno del genere? A volte, forse. Ma non sempre. Questo perché abbiamo vari meccanismi di controllo di massa, e la maggior parte delle persone alla base segue religiosamente le proprie linee guida primarie...
La paura è sempre in agguato, pronta a balzare, come un felino a caccia. Segue silenziosamente i nostri passi, così discretamente che non ci accorgiamo nemmeno della sua presenza. Aspetta la nostra minima esitazione per poterci piombare addosso, facendo la sua comparsa. Qualsiasi cosa... assolutamente qualsiasi cosa... può farci sopraffare completamente dal terrore... sarà sempre quel terrore atavico a torturarci... e l'agente che causa la paura non sarà sempre presente. In verità, l'aspettativa è il nostro peggior nemico...
Il più delle volte, ciò che accade prima dell'evento è peggiore della situazione stessa. Perché aspetteremo qualcosa che va oltre il nostro potere... o almeno così pensiamo. E qui sta la radice del problema... anticipare qualcosa che potrebbe accadere o meno. E anche se accadesse, avrebbe davvero un impatto sulle nostre vite? Oppure, quando ci troveremo di fronte alla situazione, potremmo scoprire che il diavolo non era così brutto come immaginavamo?...
Certo, c'è violenza e violenza. Il grado di intensità di ciascuna dipende da diversi fattori, tra cui quanto l'autore sia condizionato dal suo ruolo di carnefice. Dopotutto, tutti agiamo replicando un'azione già commessa da qualcun altro, e anche le azioni di un Agente del Caos si basano su questo principio. C'è chi ha appena iniziato questo percorso e, per questo motivo, non ha ancora raggiunto l'apice del suo istinto distruttivo. Altri provano piacere nell'infliggere paura alle loro vittime prima del colpo finale. Come il gatto nell'esempio precedente, ricordate? Se c'è una cosa che i felini amano, è giocare con le loro vittime prima di concludere le loro azioni...
Dobbiamo ricordare che siamo tutti controllati dalla paura. In pratica, abbiamo paura di tutto... nel dubbio, abbiamo persino paura di alzarci dal letto quando ci svegliamo... e se mettiamo il piede sul pavimento sbagliato e cadiamo?...
Spesso, la paura irrazionale che ci assale non ha alcun fondamento. Lasciate che vi faccia un esempio, tratto da un fatto accaduto non molto tempo fa... siete tranquillamente a casa e, all'improvviso, il telefono squilla insistentemente. È un numero sconosciuto, ma per curiosità rispondete... dall'altra parte, qualcuno minaccia la vostra incolumità fisica e chiede un risarcimento economico per non avervi fatto del male... elaborate immediatamente la minaccia e, senza considerare il fatto che il vostro aguzzino non ha idea di chi siate veramente, soccombete alla minaccia sconosciuta e gli date i soldi che chiede... non c'è stata violenza fisica, solo psicologica. Ma ha funzionato...
La paura, in un certo senso, ci fa bene... perché solo questa sensazione ci permette di mantenere la nostra integrità fisica e, forse, mentale... ma per farlo, dobbiamo ignorare certi stimoli e cercare di vedere solo il lato positivo della vita... come dice il testo di una canzone di Martinho da Vila... "canta, canta, popolo mio... lascia la tristezza alle spalle..."
Quando ci sforziamo di rimanere dal lato positivo, siamo pronti a superare la Paura e ad andare avanti... verso il Sole Nascente, simbolo della vita...
Ma per farlo, dobbiamo disconnetterci dal Lato Oscuro, cercare sempre di vedere il lato positivo delle persone... e perdere la paura dell'ignoto. Dopotutto, il passato è passato... viviamo il presente al massimo, tendiamo la mano a chi è nel bisogno e preoccupiamoci del domani solo quando arriverà quel momento... se ci concentriamo solo sul lato positivo della vita, la Paura non prenderà certamente dimora nei nostri cuori... non con molta intensità, ovviamente...
Tania Miranda - Brasile - 28 agosto 2025
=========================================================================
JA TAAS… PELKO
Elämme sairaassa yhteiskunnassa, jossa kaikki tuntuu synkältä ja pelottavalta… kun luemme päivittäisiä uutisia, kuulemme vain uutisia eriasteisesta väkivallasta… liikenneonnettomuuksista vakavampiin tilanteisiin, joskus perheiden sisällä…
Jotkut ihmiset jopa vaipuvat masennukseen, niin suuri on ulkomaailman vaikutus heidän henkilökohtaiseen maailmaansa. Kyllä, koska emme voi unohtaa, että jokainen ihminen elää omassa universumissaan… mikä ei vapauta heitä ympäröivän maailman positiivisista ja negatiivisista vaikutuksista…
Loogisesti ajatellen, jos otamme vastaan positiivisia asioita, näemme maailman eri silmin, jossa kaikki on kaunista ja maailma hymyilee meille… kaikki loksahtaa paikoilleen täydellisesti, meille ei tapahdu mitään pahaa. Jos näkökenttämme kuitenkin vain vilaukselta negatiivisuutta, päivänvalokin pimenee… aivan kuin aurinkoa ei olisi olemassa, ja kuun kalpea, jäinen valo olisi ainoa viitteenämme sille, mitä polkua seurata…
Kun kuulemme toisella puolella maapalloa tapahtuvasta väkivallasta, saatamme jopa järkyttyä… mutta se tapahtuu kaukana meistä… se ei suoraan häiritse elämäämme. Joten ei ole mitään syytä huoleen, eihän? Kuitenkin… valitettavasti elämä ei aivan mene niin. Mikä tahansa, mitä tapahtuu missä tahansa tällä tasolla, voi kyllä häiritä turhaa ja onnellista pientä elämäämme… vaikka kuinka haluaisimme paeta todellisuutta, se on aina vain askeleen päässä meistä… joskus takana… mutta useimmiten se on joko meidän puolellamme tai odottaa meitä seuraavan kulman takana…
Väkivalta leviää kuin aalto meressä… se alkaa heikosti jostain merestä ja voimistuu lähestyessään rantaa… siltä ei pääse pakoon. Tietenkään kaikki eivät kärsi tasaisesti… jotkut kokevat krapulan, toiset tsunamin… mutta kaikki kokevat oman osansa päivittäisestä väkivallasta…
Yksi väkivallan syistä on sosiaalinen eriarvoisuus, sanotaan… mutta… voisiko se selittää tällaisen ilmiön? Ehkä joskus. Mutta ei aina. Tämä johtuu siitä, että meillä on erilaisia joukkokontrollin mekanismeja, ja useimmat tukikohdassa olevat ihmiset noudattavat uskonnollisesti ensisijaisia ohjeitaan…
Pelko vaanii aina, valmiina hyökkäämään, kuin kissa metsästysretkellä. Se vaeltaa askeleissamme hiljaa, niin huomaamattomasti, ettemme edes huomaa sen läsnäoloa. Se odottaa pienintäkään epäröintiämme, jotta se voi hyökätä kimppuumme ja ilmestyä. Mikä tahansa… aivan mikä tahansa… voi saada kauhun valtaamaan meidät täysin… aina kiduttaa meitä tuo atavistinen kauhu… eikä pelon aiheuttaja ole aina läsnä. Totuus on, että odotus on suurin vihollisemme…
Useimmiten se, mitä tapahtuu ennen tapahtumaa, on pahempaa kuin itse tilanne. Koska odotamme jotain, mikä on voimamme ulkopuolella… tai niin me luulemme. Ja siinä piilee ongelman ydin... ennakoida jotain, mikä saattaa tapahtua tai olla tapahtumatta. Ja vaikka se tapahtuisikin, vaikuttaako se todella elämäämme? Tai saatammeko tilanteen edessä huomata, ettei paholainen ollutkaan niin ruma kuin kuvittelimme?...
Tietenkin on olemassa väkivaltaa ja väkivaltaa. Molempien voimakkuus riippuu useista tekijöistä, mukaan lukien siitä, kuinka paljon tekijä on ehdollistunut roolistaan teloittajana. Loppujen lopuksi me kaikki toimimme toistamalla jonkun toisen jo tekemää tekoa, ja kaaoksen agentin teot perustuvat myös tälle periaatteelle. On niitä, jotka ovat vasta aloittamassa tätä polkua eivätkä tästä syystä ole vielä saavuttaneet tuhoavan vaistonsa huippua. Toiset nauttivat uhriensa pelottamisesta ennen viimeistä iskua. Kuten kissa edellisessä esimerkissä, muistatko? Jos on yksi asia, jota kissat rakastavat, se on leikkiminen uhriensa kanssa ennen tekojensa päättämistä...
Meidän on muistettava, että pelko hallitsee meitä kaikkia. Pohjimmiltaan pelkäämme kaikkea... jos olemme epävarmoja, pelkäämme jopa nousta sängystä herätessämme... entä jos astumme väärälle kerrokselle ja kaadumme?...
Usein irrationaalinen pelko, joka iskee meihin, ei ole todellista pohjaa. Annan esimerkin jostain, joka tapahtui äskettäin... olet rauhallisesti kotona ja yhtäkkiä puhelimesi soi jatkuvasti. Se tulee tuntemattomasta numerosta, mutta uteliaisuudesta vastaat... toisessa päässä joku uhkaa fyysistä turvallisuuttasi ja vaatii rahallista korvausta siitä, ettet vahingoittanut sinua... käsittelet uhkauksen välittömästi ja ottamatta huomioon sitä tosiasiaa, että kiusaajallasi ei ole aavistustakaan kuka todella olet, annat periksi tuntemattomalle uhkalle ja annat hänelle hänen vaatimansa rahat... ei ollut fyysistä väkivaltaa, vain psykologista. Mutta se toimi...
Pelko on tavallaan meille hyväksi... koska vain tämä tunne antaa meille mahdollisuuden säilyttää fyysisen ja kenties henkisen eheytemme... mutta tehdäksemme niin meidän on jätettävä tietyt laukaisevat tekijät huomiotta ja pyrittävä näkemään vain elämän hyvä puoli... kuten Martinho da Vilan laulun sanoissa sanotaan... "laulakaa, laulakaa, kansani... jättäkää suru taaksenne..."
Kun pyrimme pysymään valoisalla puolella, olemme valmiita voittamaan pelon ja siirtymään eteenpäin... kohti nousevaa aurinkoa, elämän symbolia...
Mutta tehdäksemme niin meidän on irtauduttava pimeästä puolesta, pyrittävä aina näkemään ihmisten hyvä puoli... ja menetettävä pelkomme tuntematonta kohtaan. Loppujen lopuksi menneisyys on mennyttä... eläkää nykyisyyttä täysillä, ojentakaa käsi apua tarvitseville ja murehtikaa huomisesta vasta, kun se aika koittaa... jos keskitymme vain elämän positiiviseen puoleen, pelko ei varmasti valtaa sydämiämme... ei tietenkään kovin voimakkaasti...
Tania Miranda - Brasilia - 28. elokuuta 2025
=======================================================================
ET, ENCORE… LA PEUR
Nous vivons dans une société malade, où tout semble sombre et effrayant… Quand nous lisons les nouvelles, nous n'entendons que des informations sur la violence à divers degrés… d'un accident de la route à des situations plus graves, parfois au sein de la famille…
Certaines personnes sombrent même dans la dépression, tant l'influence du monde extérieur sur leur vie personnelle est forte. Oui, car il ne faut pas oublier que chacun vit dans son propre univers… ce qui ne le libère pas des influences positives et négatives du monde qui l'entoure…
Logiquement, si nous recevons des choses positives, nous verrons le monde sous un autre angle, où tout sera beau et nous sourira… tout se mettra parfaitement en place, rien de mal ne nous arrivera. Cependant, si notre vision n'entrevoit que la négativité, la lumière du jour s'obscurcira… ce serait comme si le soleil n'existait tout simplement pas, et que la pâle lumière glacée de la lune était notre seule référence pour savoir quel chemin suivre…
En apprenant la violence qui sévit à l'autre bout du monde, nous pourrions même être choqués… mais c'est quelque chose qui se produit loin de nous… cela n'interfère pas directement avec nos vies. Alors, il n'y a aucune raison de s'inquiéter, n'est-ce pas ? Cependant… malheureusement, la vie ne se déroule pas ainsi. Tout ce qui se produit n'importe où sur cette planète peut, oui, perturber nos petites vies futiles et heureuses… peu importe à quel point nous voulons fuir la réalité, elle sera toujours à deux pas de nous… parfois derrière… mais la plupart du temps, elle est soit de notre côté, soit à l'affût au prochain tournant…
La violence se propage comme une vague dans la mer… elle commence faiblement quelque part dans l'océan et s'intensifie à mesure qu'elle s'approche du rivage… impossible d'y échapper. Bien sûr, tout le monde ne sera pas touché de la même manière… certains auront la gueule de bois, d’autres un tsunami… mais chacun connaîtra sa part de violence quotidienne…
L’une des causes de la violence est l’inégalité sociale, dit-on… mais… cela pourrait-il expliquer un tel phénomène ? Parfois, peut-être. Mais pas toujours. C’est parce que nous disposons de divers mécanismes de contrôle de masse, et que la plupart des gens, à la base, suivent religieusement leurs directives principales…
La peur est toujours aux aguets, prête à bondir, tel un félin en chasse. Elle traque nos pas silencieusement, si discrètement que nous ne remarquons même pas sa présence. Elle guette notre moindre hésitation pour bondir sur nous et faire son apparition. N’importe quoi… absolument n’importe quoi… peut nous submerger d’effroi… ce sera toujours cette terreur atavique qui nous torturera… et l’agent à l’origine de la peur ne sera pas toujours présent. En vérité, l’attente est notre plus grand ennemi…
La plupart du temps, ce qui précède l’événement est pire que la situation elle-même. Parce que nous attendons quelque chose qui dépasse nos forces… du moins, c'est ce que nous pensons. Et c'est là que réside le problème… anticiper quelque chose qui pourrait ou non se produire. Et même si cela se produit, cela aura-t-il vraiment un impact sur nos vies ? Ou, face à la situation, pourrions-nous découvrir que le diable n'était pas aussi laid que nous l'imaginions ?…
Bien sûr, il y a violence et violence. Le degré d'intensité de chacune dépend de plusieurs facteurs, notamment du degré de conditionnement de l'agresseur par son rôle de bourreau. Après tout, nous agissons tous en reproduisant une action déjà commise par quelqu'un d'autre, et les actions d'un Agent du Chaos reposent également sur ce principe. Certains débutent sur ce chemin et, de ce fait, n'ont pas encore atteint le sommet de leur instinct destructeur. D'autres prennent plaisir à infliger la peur à leurs victimes avant de porter le coup final. Comme le chat dans l'exemple précédent, vous vous souvenez ? S'il y a une chose que les félins adorent, c'est jouer avec leurs victimes avant de conclure leurs actes…
N'oublions pas que nous sommes tous dominés par la peur. En fait, on a peur de tout… dans le doute, on a même peur de sortir du lit au réveil… et si on se trompait de sol et qu'on tombait…
Souvent, cette peur irrationnelle qui nous envahit est sans fondement. Prenons un exemple récent : vous êtes tranquillement chez vous et soudain, votre téléphone sonne avec insistance. Il s'agit d'un numéro inconnu, mais par curiosité, vous répondez… à l'autre bout du fil, quelqu'un menace votre sécurité physique et exige une compensation financière pour ne pas vous avoir fait de mal… vous assimilez instantanément la menace et, sans tenir compte du fait que votre bourreau ignore qui vous êtes vraiment, vous cédez à cette menace inconnue et lui donnez l'argent qu'il exige… Il n'y a pas eu de violence physique, seulement psychologique. Mais ça a fonctionné…
La peur, d'une certaine manière, est bénéfique… car seul ce sentiment nous permet de préserver notre intégrité physique et, peut-être, mentale… mais pour cela, il faut ignorer certains déclencheurs et ne voir que le bon côté de la vie… comme le dit une chanson de Martinho da Vila… « Chantez, chantez, mon peuple… laissez la tristesse derrière vous… »
En nous efforçant de rester optimistes, nous sommes prêts à surmonter la peur et à avancer… vers le soleil levant, symbole de la vie…
Mais pour cela, il faut se déconnecter du côté obscur, toujours chercher à voir le bon côté des autres… et perdre notre peur de l'inconnu. Après tout, le passé est le passé… vivons pleinement le présent, tendons la main à ceux qui sont dans le besoin et ne nous soucions de demain que lorsque ce moment viendra… Si nous nous concentrons uniquement sur le côté positif de la vie, la peur ne s'installera certainement pas dans nos cœurs… pas avec beaucoup d'intensité, bien sûr…
Tania Miranda - Brésil - 28 août 2025
========================================================================
UND WIEDER … ANGST
Wir leben in einer kranken Gesellschaft, in der alles düster und beängstigend erscheint … Wenn wir die täglichen Nachrichten lesen, hören wir nur von Gewalt unterschiedlichen Ausmaßes … von Verkehrsunfällen bis hin zu ernsteren Situationen, manchmal innerhalb der Familie …
Manche Menschen verfallen sogar in Depressionen, so stark ist der Einfluss der Außenwelt auf ihre persönliche Welt. Ja, denn wir dürfen nicht vergessen, dass jeder Mensch in seinem eigenen Universum lebt … das ihn nicht von den positiven und negativen Einflüssen seiner Umgebung befreit …
Wenn wir Positives erfahren, sehen wir die Welt logischerweise mit anderen Augen, alles ist schön und die Welt lächelt uns an … alles fügt sich perfekt zusammen, nichts Schlimmes passiert uns. Wenn unser Blick jedoch nur auf Negativität gerichtet ist, wird selbst das Tageslicht dunkel … es wäre, als gäbe es die Sonne einfach nicht und das fahle, eisige Licht des Mondes wäre unsere einzige Orientierung, welchen Weg wir einschlagen sollen …
Wenn wir von der Gewalt am anderen Ende der Welt erfahren, sind wir vielleicht sogar schockiert … aber sie geschieht weit weg von uns … sie beeinträchtigt unser Leben nicht direkt. Also gibt es keinen Grund zur Sorge, oder? Doch … leider läuft das Leben nicht ganz so. Alles, was irgendwo auf dieser Ebene geschieht, kann unser sinnloses und glückliches Leben beeinträchtigen … egal, wie sehr wir der Realität entfliehen wollen, sie ist immer nur einen Schritt von uns entfernt … manchmal hinter uns … aber meistens ist sie entweder auf unserer Seite oder lauert hinter der nächsten Ecke auf uns …
Gewalt breitet sich aus wie eine Welle im Meer … sie beginnt schwach irgendwo im Ozean und nimmt an Intensität zu, je näher sie der Küste kommt … man kann ihr nicht entkommen. Natürlich trifft es nicht alle gleichermaßen … manche werden mit einem Kater gesegnet sein, andere mit einem Tsunami … aber jeder wird täglich seinen Anteil an Gewalt erleben …
Eine der Ursachen von Gewalt sei soziale Ungleichheit, heißt es … aber … könnte das ein solches Phänomen erklären? Manchmal vielleicht. Aber nicht immer. Das liegt daran, dass wir über verschiedene Mechanismen der Massenkontrolle verfügen und die meisten Menschen an der Basis ihre primären Richtlinien strikt befolgen …
Angst lauert immer, bereit zum Sprung, wie eine Raubkatze auf der Jagd. Sie verfolgt unsere Schritte lautlos, so diskret, dass wir ihre Anwesenheit nicht einmal bemerken. Sie wartet auf unser kleinstes Zögern, um sich auf uns zu stürzen und aufzutauchen. Alles … absolut alles … kann dazu führen, dass uns die Angst völlig überwältigt … es wird immer dieser atavistische Terror sein, der uns quält … und der Auslöser der Angst wird nicht immer anwesend sein. In Wahrheit ist die Erwartung unser größter Feind …
Meistens ist das, was vor dem Ereignis passiert, schlimmer als die Situation selbst. Denn wir warten auf etwas, das jenseits unserer Macht liegt ... oder das denken wir zumindest. Und genau darin liegt die Wurzel des Problems ... wir erwarten etwas, das passieren kann oder auch nicht. Und selbst wenn es passiert, wird es unser Leben wirklich beeinflussen? Oder stellen wir vielleicht, wenn wir der Situation gegenüberstehen, fest, dass der Teufel doch nicht so hässlich war, wie wir es uns vorgestellt haben? ...
Natürlich gibt es Gewalt und Gewalt. Der Grad der Intensität hängt von mehreren Faktoren ab, unter anderem davon, wie sehr der Täter durch seine Rolle als Henker geprägt ist. Schließlich handeln wir alle, indem wir eine bereits von jemand anderem begangene Handlung nachahmen, und auch die Handlungen eines Agenten des Chaos basieren auf diesem Prinzip. Manche stehen noch ganz am Anfang dieses Weges und haben deshalb den Höhepunkt ihres Zerstörungsinstinkts noch nicht erreicht. Andere haben Freude daran, ihren Opfern vor dem finalen Schlag Angst einzujagen. Wie die Katze im vorherigen Beispiel, erinnern Sie sich? Wenn Katzen etwas lieben, dann ist es, mit ihren Opfern zu spielen, bevor sie ihre Taten vollenden ...
Wir dürfen nicht vergessen, dass wir alle von Angst beherrscht werden. Im Grunde haben wir vor allem Angst ... im Zweifelsfall haben wir sogar Angst, nach dem Aufwachen aus dem Bett zu steigen ... Was, wenn wir den falschen Boden betreten und stürzen? ...
Oft hat die irrationale Angst, die uns befällt, keine wirkliche Grundlage. Lassen Sie mich Ihnen ein Beispiel geben, das sich vor kurzem ereignet hat ... Sie sind friedlich zu Hause, und plötzlich klingelt Ihr Telefon unaufhörlich. Es ist von einer unbekannten Nummer, aber aus Neugier gehen Sie ran ... Am anderen Ende bedroht jemand Ihre körperliche Unversehrtheit und verlangt eine finanzielle Entschädigung dafür, dass er Ihnen nichts angetan hat ... Sie verarbeiten die Drohung sofort und ohne zu bedenken, dass Ihr Peiniger keine Ahnung hat, wer Sie wirklich sind, geben Sie der unbekannten Drohung nach und geben ihm das Geld, das er verlangt ... Es gab keine körperliche Gewalt, nur psychische. Aber es hat funktioniert ...
Angst ist in gewisser Weise gut für uns, denn nur dieses Gefühl ermöglicht es uns, unsere körperliche und vielleicht auch geistige Integrität zu bewahren. Doch dazu müssen wir bestimmte Auslöser ignorieren und versuchen, nur die guten Seiten des Lebens zu sehen. Wie es in einem Lied von Martinho da Vila heißt: „Singt, singt, mein Volk … lasst die Traurigkeit hinter euch.“
Wenn wir uns bemühen, die positive Seite des Lebens zu sehen, sind wir bereit, die Angst zu überwinden und voranzuschreiten … der aufgehenden Sonne entgegen, dem Symbol des Lebens.
Dazu müssen wir uns jedoch von der dunklen Seite lösen, stets versuchen, die guten Seiten der Menschen zu sehen und unsere Angst vor dem Unbekannten verlieren. Denn Vergangenes ist Vergangenheit. Lebt die Gegenwart in vollen Zügen, reicht den Bedürftigen die Hand und sorgt euch erst dann um morgen, wenn es so weit ist. Wenn wir uns nur auf die positiven Seiten des Lebens konzentrieren, wird die Angst sicherlich nicht in unseren Herzen Einzug halten – natürlich nicht mit großer Intensität.
Tania Miranda – Brasilien – 28. August 2025
=========================================================================

Comentários
Postar um comentário