SENTIMENTOS E EMOÇÕES…
SENTIMENTOS E EMOÇÕES…
Somos seres emotivos. Os sentimentos guiam nossos passos a todo momento. Claro que nem sempre esses sentimentos são positivos. Somos humanos… e reagimos de acordo com a situação vivenciada. Se estamos em um ambiente positivo, com certeza seremos um doce de pessoa. Porém, se estivermos inseridas em um ambiente belicoso, destilaremos veneno como se fossemos um poço sem fundo…
Muitas vezes confundimos sentimentos com emoções. São
semelhantes, porém há uma diferença entre os dois. Enquanto uma emoção é algo
instantâneo, passageiro, um sentimento é uma sensação que perdura por muito
tempo. Enquanto uma emoção acontece como se fosse uma explosão… a ira, por
exemplo… é uma emoção forte, que domina todo o recinto quando aflora à pele de
alguém… o sentimento vem manso, vai se instalando na alma da pessoa e, não
importa se é positivo ou negativo, fica gravado na alma de forma tão intensa
que não é possível deixá-lo de lado…
E o que faz com que tal sentimento nasça e fique fixado em
nós? Bem, diferente da emoção, que nasce e desaparece quase que
instantaneamente, o sentimento é cultivado pouco a pouco em nosso ser. Uma sementinha
é plantada em nosso coração e aos poucos vai germinando. Não importa se é bom
ou mau. De acordo com aquilo que ocorre a nossa volta, passamos a agir como
esperam de nós. Se estamos em um ambiente tranquilo, seremos pessoas
tranquilas. Se, ao contrário, esse ambiente for um pouco agitado…
Na verdade, a emoção é a semente que fará germinar o
sentimento que, quando desabrochar, ficará fixado na psique da pessoa por muito
tempo. Como nasce o Amor, por exemplo? Bem, você está passando por uma rua,
toda descabelada, chinelo de dedo, com uma sacola a tiracolo, se dirigindo à
feira… ou ao mercado. Não está pensando em nada, a não ser comprar um ingrediente
que falta para que a receita de seu almoço fique completa. Então seu olhar se
cruza com o de alguém interessante… foi apenas um lampejo… mas…
Outros encontros ocorrerão. E aquela emoção que você sentiu
na primeira vez que seus caminhos se cruzaram é revivida. E, ao
poucos, aquela pessoa se torna importante para sua vida. Você começa a pensar
nela mais tempo do que gostaria. Começa a sentir falta desta. De repente sente
que seu mundo só está completo quando ela está presente… a emoção se
transformou em um sentimento bom…
E o Ódio, como surge? Por mais que digamos que muitas vezes
ele nasce “de graça”, isso nunca corresponde à verdade. O Ódio é um sentimento.
E, como o Amor, necessita ser plantado para germinar e crescer… e como isso se
dá? De várias maneiras, é claro. Mas vamos pegar um exemplo simples e
cristalino….
Seu vizinho, um belo de um dia, descarta lixo em sua porta.
Você, com toda a paciência do mundo, recolhe a sujeira e conversa com o mesmo,
pedindo para que tal situação não ocorra novamente. Mas ele continua, por dias
a fio, com a mesma atitude. Você vai perdendo a paciência, até que uma hora
parte para o ataque, que na verdade é a sua defesa. Mas não é assim que sua
atitude é vista. E de rusga em rusga, de discussão em discussão, você começa a
pegar antipatia por aquela pessoa. Até que uma hora não suporta ouvir nem o
nome da mesma… e sabe o que é engraçado, nessa situação? Provavelmente, se você
não tivesse interpelado seu vizinho na primeira vez que tal fato ocorreu, seria
bem possível que nada acontecesse posteriormente… não haveria provocação da
parte dele nem raiva de sua parte…
Claro que os dois exemplos apresentados são extremados. O
sentimento de Amor e de Ódio nem sempre podem ser explicados de uma forma tão
simplista quanto essa. Assim como a maioria dos sentimentos. Não é porque eles surgiram
segundo algum acontecimento do qual não nos lembramos que as coisas são sempre
tão fáceis de entender quanto os fatos ocorridos acima…
Um exemplo? A xenofobia. Ela não se enquadra nem no primeiro
nem no segundo exemplo apresentados. E o que vem a ser “xenofobia”? Palavrinha
estranha… e ela quer dizer, simplesmente, que você tem medo ou aversão a
qualquer coisa estranha para você. Uma pessoa xenófoba está, em um primeiro
momento, se “defendendo” de uma ameaça externa ao seu meio…
Quando você tem uma reação belicosa contra alguém que nunca
viu em sua vida pelo simples fato desta pertencer a outra região que não a sua, é o medo
atávico de perder seu lugar para essa estrangeira que ousou colocar os pés em
seu Paraíso Particular… não por outro motivo, esta será recepcionada de forma
agressiva e, não raro, poderá sofrer violência por parte daqueles que tem medo
de perder seu lugar…
Sim, medo e violência estão mais interligados do que podemos
esperar… como eu disse, quando uma pessoa… ou uma comunidade… é atacada, é
porque seus atacantes acreditam piamente que se tal não for feito, no futuro
terão que pagar um preço bem mais alto do que a atitude que tomaram naquele momento…
Como dá para perceber, emoções não são assim tão simples de
se entender… há muitas variantes que as direcionam para um ou outro destino.
Tal não fosse, não viveríamos em uma miscelânea onde muitas vezes nos sentimos
perdidas, sem rumo. Então, que atitude tomar, para que possamos viver em paz,
não apenas com nossa própria consciência, mas também com o mundo ao nosso
redor? Bem, acredito que há apenas um caminho viável…
Sentimentos negativos dominam nosso ser, disso não há
dúvidas. E é contra estes que necessitamos lutar, mesmo porque ainda que para
nós pareça que as ações desencadeadas são para nossa proteção, tal não
corresponde a verdade. Quando deixamos um sentimento negativo dominar nossas
ações estamos destruindo não só o suposto “inimigo” mas também a nós mesmos.
Porque estamos todos interligados e quando cometemos uma ação contra nosso semelhante,
mais cedo ou mais tarde essa reverberá contra nós…
Tentemos cultivar apenas os bons sentimentos… que nossa
caminhada seja sempre em direção a Luz, jamais trilhemos o caminho da Escuridão…
pois se cairmos no Precipício, até poderemos ser salvos por Almas abnegadas,
mas com certeza nosso caminho será muito mais pedregoso…
Que a semente do Amor germine em nossos corações e que
vejamos nosso semelhante como um igual, jamais como alguém que está competindo
conosco… Vamos nos dar as mãos para seguir nossa Jornada rumo ao Nirvana… a
terra onde o Sol sempre resplandece e a Felicidade estará sempre presente em
nossas vidas…
=========================================================================
We are emotional beings. Feelings guide our steps at all times. Of course, these feelings aren't always positive. We are human… and we react according to the situation we're experiencing. If we're in a positive environment, we're sure to be a sweetheart. However, if we're in a warlike environment, we'll spew venom as if we were a bottomless pit…
We often confuse feelings with emotions. They're similar, but there's a difference between the two. While an emotion is something instantaneous and fleeting, a feeling is a sensation that lasts for a long time. While an emotion happens like an explosion… anger, for example… is a strong emotion that dominates the entire room when it surfaces… the feeling comes gently, gradually settling into the person's soul, and, whether positive or negative, it remains engraved in our soul so intensely that it's impossible to let go…
And what causes such a feeling to arise and become fixed within us? Well, unlike emotion, which arises and disappears almost instantly, feeling is cultivated little by little within us. A seed is planted in our heart and gradually germinates. It doesn't matter if it's good or bad. Depending on what's happening around us, we begin to act as expected of us. If we're in a calm environment, we'll be calm people. If, on the contrary, that environment is a bit hectic...
In truth, emotion is the seed that will make the feeling germinate, which, once it blossoms, will remain fixed in the person's psyche for a long time. How does love arise, for example? Well, you're walking down the street, disheveled, wearing flip-flops, with a bag slung over your shoulder, heading to the market... or the supermarket. You're not thinking about anything except buying a missing ingredient to complete your lunch recipe. Then your gaze meets that of someone interesting... it was just a glimpse... but...
Other encounters will occur. And that emotion you felt the first time your paths crossed is rekindled. And, little by little, that person becomes important in your life. You start thinking about them more than you'd like. You start missing them. Suddenly, you feel like your world is only complete when they're present... the emotion has transformed into a good feeling...
And how does hate arise? As much as we say it often arises "for free," that's never the truth. Hatred is a feeling. And, like love, it needs to be planted to germinate and grow... and how does that happen? In many ways, of course. But let's take a simple and clear example...
Your neighbor, one day, throws trash on your doorstep. You, with all the patience in the world, pick up the trash and talk to him, asking him not to let it happen again. But he continues, for days on end, with the same attitude. You lose patience, until eventually you launch into an attack, which is actually your defense. But that's not how your attitude is perceived. And from quarrel to quarrel, from argument to argument, you begin to dislike that person. Until eventually, you can't even bear to hear their name... and you know what's funny about this situation? Chances are, if you hadn't challenged your neighbor the first time something like this happened, it's quite possible nothing would have happened later... there wouldn't have been any provocation on their part, nor any anger on yours...
Of course, the two examples presented are extreme. The feelings of love and hate can't always be explained as simply as this. Like most feelings. Just because they arose from some event we don't remember doesn't mean things are always as easy to understand as the events above...
One example? Xenophobia. It doesn't fit into either the first or second example presented. And what exactly is "xenophobia"? A strange little word... and it simply means that you fear or aversion to anything unfamiliar to you. A xenophobic person is, at first, "defending" themselves against an external threat to their environment...
When you react belligerently against someone you've never met in your life simply because they belong to a region other than your own, it's the atavistic fear of losing your place to this foreigner who dared to set foot in your Private Paradise... for no other reason than that, they will be received aggressively and, not infrequently, may suffer violence from those who fear losing their place...
Yes, fear and violence are more interconnected than we might expect... as I said, when a person... or a community... is attacked, it's because their attackers firmly believe that if they don't do something, they will have to pay a much higher price in the future than the action they took at that moment...
As you can see, emotions aren't so simple to understand… there are many variations that direct them toward one destination or another. If this weren't the case, we wouldn't live in a hodgepodge where we often feel lost and directionless. So, what action should we take so we can live in peace, not only with our own conscience, but also with the world around us? Well, I believe there is only one viable path…
Negative feelings dominate our being, there's no doubt about that. And it's against these that we need to fight, because even though it may seem to us that the actions we take are for our own protection, that's not the truth. When we let a negative feeling dominate our actions, we're destroying not only the supposed "enemy" but also ourselves. Because we are all interconnected, and when we commit an act against our fellow man, sooner or later it will reverberate against us...
Let us try to cultivate only good feelings... may our journey always be toward the Light, never the path of Darkness... for if we fall into the Precipice, we may even be saved by selfless Souls, but our path will certainly be much rockier...
May the seed of Love germinate in our hearts and may we see our fellow man as an equal, never as someone in competition with us... Let us join hands to continue our Journey toward Nirvana... the land where the Sun always shines and Happiness will always be present in our lives...
Tania Miranda - Brazil - September 19, 2025
=========================================================================
SENTIMIENTOS Y EMOCIONES…
Somos seres emocionales. Los sentimientos guían nuestros pasos en todo momento. Claro que estos sentimientos no siempre son positivos. Somos humanos… y reaccionamos según la situación que vivimos. Si nos encontramos en un entorno positivo, seguro que seremos cariñosos. Sin embargo, si estamos en un entorno bélico, escupiremos veneno como si fuéramos un pozo sin fondo…
A menudo confundimos sentimientos con emociones. Son similares, pero hay una diferencia entre ambos. Mientras que una emoción es algo instantáneo y fugaz, un sentimiento es una sensación que dura mucho tiempo. Mientras que una emoción ocurre como una explosión… la ira, por ejemplo… es una emoción fuerte que domina toda la habitación cuando surge… el sentimiento llega suavemente, instalándose gradualmente en el alma de la persona, y, ya sea positivo o negativo, se graba en nuestra alma con tanta intensidad que es imposible soltarlo…
¿Y qué hace que un sentimiento así surja y se fije en nosotros? Bueno, a diferencia de la emoción, que surge y desaparece casi al instante, el sentimiento se cultiva poco a poco en nuestro interior. Se planta una semilla en nuestro corazón y germina gradualmente. No importa si es buena o mala. Dependiendo de lo que suceda a nuestro alrededor, empezamos a actuar como se espera de nosotros. Si estamos en un entorno tranquilo, seremos personas tranquilas. Si, por el contrario, ese entorno es un poco agitado...
En realidad, la emoción es la semilla que hará germinar el sentimiento, que, una vez que florece, permanecerá fijado en la psique de la persona durante mucho tiempo. ¿Cómo surge el amor, por ejemplo? Bueno, vas por la calle, despeinado, en chanclas, con una bolsa al hombro, camino al mercado... o al supermercado. No piensas en nada más que en comprar un ingrediente que te falta para completar la receta de tu almuerzo. De repente, tu mirada se cruza con la de alguien interesante... fue solo un vistazo... pero...
Otros encuentros ocurrirán. Y esa emoción que sentiste la primera vez que se cruzaron se reaviva. Y, poco a poco, esa persona se vuelve importante en tu vida. Empiezas a pensar en ella más de lo que quisieras. Empiezas a extrañarla. De repente, sientes que tu mundo solo está completo cuando está presente... la emoción se transforma en una buena sensación...
¿Y cómo surge el odio? Por mucho que digamos que a menudo surge "gratis", eso nunca es cierto. El odio es un sentimiento. Y, como el amor, necesita ser plantado para germinar y crecer... ¿Y cómo sucede eso? De muchas maneras, por supuesto. Pero veamos un ejemplo simple y claro...
Tu vecino, un día, tira basura en tu puerta. Tú, con toda la paciencia del mundo, recoges la basura y le hablas, pidiéndole que no vuelva a suceder. Pero él continúa, durante días y días, con la misma actitud. Pierdes la paciencia, hasta que finalmente te lanzas al ataque, que en realidad es tu defensa. Pero no es así como se percibe tu actitud. Y de pelea en pelea, de discusión en discusión, empiezas a sentir antipatía por esa persona. Hasta que, al final, ni siquiera soportas oír su nombre... ¿Y sabes qué tiene de gracioso esta situación? Lo más probable es que, si no hubieras desafiado a tu vecino la primera vez que ocurrió algo así, es muy posible que no hubiera pasado nada después... no habría habido ninguna provocación por su parte, ni ningún enfado por tu parte...
Claro, los dos ejemplos presentados son extremos. Los sentimientos de amor y odio no siempre se pueden explicar de esta forma tan sencilla. Como la mayoría de los sentimientos. Que surjan de un acontecimiento que no recordamos no significa que las cosas sean siempre tan fáciles de entender como los sucesos mencionados...
¿Un ejemplo? Xenofobia. No encaja ni en el primer ni en el segundo ejemplo presentado. ¿Y qué es exactamente la "xenofobia"? Una palabrita rara... y simplemente significa miedo o aversión a algo desconocido. Una persona xenófoba, en primer lugar, se "defiende" de una amenaza externa a su entorno...
Cuando reaccionas con beligerancia contra alguien que no conoces en tu vida simplemente porque pertenece a una región distinta a la tuya, es el miedo atávico a perder tu lugar ante este extranjero que se atrevió a poner un pie en tu Paraíso Privado... sin otra razón que la de ser recibidos con agresividad y, con frecuencia, sufrir violencia por parte de quienes temen perder su lugar...
Sí, el miedo y la violencia están más interconectados de lo que podríamos pensar... como dije, cuando una persona... o una comunidad... es atacada, es porque sus agresores creen firmemente que si no hacen algo, tendrán que pagar un precio mucho mayor en el futuro que la acción que tomaron en ese momento...
Como pueden ver, las emociones no son tan fáciles de entender… existen muchas variaciones que las dirigen hacia un destino u otro. Si no fuera así, no viviríamos en una mezcolanza donde a menudo nos sentimos perdidos y sin rumbo. Entonces, ¿qué debemos hacer para vivir en paz, no solo con nuestra propia conciencia, sino también con el mundo que nos rodea? Bueno, creo que solo hay un camino viable…
Los sentimientos negativos dominan nuestro ser, de eso no hay duda. Y es contra ellos que debemos luchar, porque aunque nos parezca que actuamos para nuestra propia protección, no es así. Cuando permitimos que un sentimiento negativo domine nuestras acciones, estamos destruyendo no solo al supuesto "enemigo", sino también a nosotros mismos. Porque todos estamos interconectados, y cuando cometemos un acto contra nuestro prójimo, tarde o temprano repercutirá en nuestra contra...
Procuremos cultivar solo buenos sentimientos... que nuestro camino sea siempre hacia la Luz, nunca hacia el camino de la Oscuridad... pues si caemos en el Precipicio, incluso almas altruistas podrían salvarnos, pero nuestro camino sin duda será mucho más pedregoso...
Que la semilla del Amor germine en nuestros corazones y que veamos al prójimo como un igual, nunca como alguien que compite con nosotros... Unamos nuestras manos para continuar nuestro viaje hacia el Nirvana... la tierra donde el Sol siempre brilla y la Felicidad siempre estará presente en nuestras vidas...
Tania Miranda - Brasil - 19 de septiembre de 2025
=======================================================================
SENTIMENTI ED EMOZIONI…
Siamo esseri emotivi. I sentimenti guidano i nostri passi in ogni momento. Certo, questi sentimenti non sono sempre positivi. Siamo umani… e reagiamo in base alla situazione che stiamo vivendo. Se ci troviamo in un ambiente positivo, siamo sicuramente dei buoni amici. Tuttavia, se ci troviamo in un ambiente bellicoso, vomiteremo veleno come se fossimo un pozzo senza fondo…
Spesso confondiamo i sentimenti con le emozioni. Sono simili, ma c'è una differenza tra i due. Mentre un'emozione è qualcosa di istantaneo e fugace, un sentimento è una sensazione che dura a lungo. Mentre un'emozione si manifesta come un'esplosione… la rabbia, per esempio… è un'emozione forte che domina l'intera stanza quando emerge… il sentimento arriva dolcemente, depositandosi gradualmente nell'anima della persona e, positivo o negativo che sia, rimane impresso nella nostra anima così intensamente che è impossibile lasciarlo andare…
E cosa fa sì che un tale sentimento nasca e si fissi dentro di noi? Ebbene, a differenza dell'emozione, che nasce e scompare quasi istantaneamente, il sentimento si coltiva a poco a poco dentro di noi. Un seme viene piantato nel nostro cuore e germoglia gradualmente. Non importa se è buono o cattivo. A seconda di ciò che accade intorno a noi, iniziamo ad agire come ci si aspetta da noi. Se ci troviamo in un ambiente tranquillo, saremo persone tranquille. Se, al contrario, quell'ambiente è un po' frenetico...
In realtà, l'emozione è il seme che farà germogliare il sentimento, che, una volta sbocciato, rimarrà impresso a lungo nella psiche della persona. Come nasce l'amore, per esempio? Beh, stai camminando per strada, spettinato, con le infradito, una borsa a tracolla, diretto al mercato... o al supermercato. Non stai pensando a niente se non a comprare un ingrediente mancante per completare la ricetta del tuo pranzo. Poi il tuo sguardo incontra quello di qualcuno di interessante... è stato solo un lampo... ma...
Si verificheranno altri incontri. E quell'emozione che hai provato la prima volta che vi siete incrociati si riaccende. E, a poco a poco, quella persona diventa importante nella tua vita. Inizi a pensarci più di quanto vorresti. Inizi a sentire la sua mancanza. Improvvisamente, senti che il tuo mondo è completo solo quando è presente... l'emozione si è trasformata in una bella sensazione...
E come nasce l'odio? Per quanto diciamo che spesso nasce "gratuitamente", non è mai vero. L'odio è un sentimento. E, come l'amore, ha bisogno di essere piantato per germogliare e crescere... e come avviene? In molti modi, ovviamente. Ma facciamo un esempio semplice e chiaro...
Un giorno, il tuo vicino di casa ti butta la spazzatura davanti alla porta. Tu, con tutta la pazienza del mondo, raccogli la spazzatura e gli parli, chiedendogli di non permettere che accada di nuovo. Ma lui continua, per giorni interi, con lo stesso atteggiamento. Perdi la pazienza, finché alla fine non ti lanci in un attacco, che in realtà è la tua difesa. Ma non è così che il tuo atteggiamento viene percepito. E di litigio in litigio, di discussione in discussione, inizi a provare antipatia per quella persona. Finché, alla fine, non riesci nemmeno a sopportare di sentire il loro nome... e sai cosa c'è di divertente in questa situazione? Probabilmente, se non avessi sfidato il tuo vicino la prima volta che è successa una cosa del genere, è molto probabile che non sarebbe successo nulla in seguito... non ci sarebbe stata alcuna provocazione da parte sua, né alcuna rabbia da parte tua...
Certo, i due esempi presentati sono estremi. I sentimenti di amore e odio non possono sempre essere spiegati in modo così semplice. Come la maggior parte dei sentimenti. Solo perché sono nati da un evento che non ricordiamo non significa che le cose siano sempre facili da capire come gli eventi di cui sopra...
Un esempio? Xenofobia. Non rientra né nel primo né nel secondo esempio presentato. E cos'è esattamente la "xenofobia"? Una strana parolina... e significa semplicemente paura o avversione per qualsiasi cosa non ti sia familiare. Una persona xenofoba, in primo luogo, si "difende" da una minaccia esterna al suo ambiente...
Quando reagisci in modo bellicoso contro qualcuno che non hai mai incontrato in vita tua semplicemente perché appartiene a una regione diversa dalla tua, è la paura atavica di perdere il tuo posto a causa di questo straniero che ha osato mettere piede nel tuo Paradiso Privato... per nessun altro motivo se non questo, verrà accolto in modo aggressivo e, non di rado, potrebbe subire violenza da parte di coloro che temono di perdere il loro posto...
Sì, paura e violenza sono più interconnesse di quanto potremmo aspettarci... come ho detto, quando una persona... o una comunità... viene attaccata, è perché i suoi aggressori credono fermamente che se non fanno qualcosa, dovranno pagare un prezzo molto più alto in futuro rispetto alle azioni che hanno intrapreso in quel momento...
Come potete vedere, le emozioni non sono così semplici da comprendere... ci sono molte varianti che le indirizzano verso una destinazione o l'altra. Se così non fosse, non vivremmo in un miscuglio in cui spesso ci sentiamo persi e senza direzione. Quindi, cosa dovremmo fare per vivere in pace, non solo con la nostra coscienza, ma anche con il mondo che ci circonda? Beh, credo che ci sia una sola strada percorribile...
I sentimenti negativi dominano il nostro essere, non c'è dubbio. Ed è contro questi che dobbiamo combattere, perché anche se può sembrare che le azioni che compiamo siano per la nostra protezione, non è così. Quando lasciamo che un sentimento negativo domini le nostre azioni, stiamo distruggendo non solo il presunto "nemico", ma anche noi stessi. Perché siamo tutti interconnessi e quando commettiamo un atto contro il nostro prossimo, prima o poi si ripercuoterà su di noi...
Cerchiamo di coltivare solo buoni sentimenti... che il nostro cammino sia sempre verso la Luce, mai verso l'Oscurità... perché se cadiamo nel Precipizio, potremmo anche essere salvati da Anime altruiste, ma il nostro cammino sarà certamente molto più accidentato...
Che il seme dell'Amore germogli nei nostri cuori e che possiamo vedere il nostro prossimo come un pari, mai come qualcuno in competizione con noi... Uniamo le nostre mani per continuare il nostro Viaggio verso il Nirvana... la terra dove il Sole splende sempre e la Felicità sarà sempre presente nelle nostre vite...
Tania Miranda - Brasile - 19 settembre 2025
=======================================================================
TUNTEET JA AJATUSKOHTAISET ...
Sydämeemme kylvetään siemen, joka vähitellen itää. Sillä ei ole väliä, onko se hyvä vai paha. Riippuen siitä, mitä ympärillämme tapahtuu, alamme toimia odotetusti. Jos olemme rauhallisessa ympäristössä, olemme rauhallisia ihmisiä. Jos taas ympäristö on hieman hektinen...
Todellisuudessa tunne on siemen, joka saa tunteen itämään, ja kun se kukkii, se pysyy ihmisen psyykessä pitkään. Miten esimerkiksi rakkaus syntyy? No, kävelet kadulla epäsiistinä, varvassandaalit jalassa, kassi olallasi, matkalla markkinoille... tai supermarkettiin. Et ajattele mitään muuta kuin puuttuvan ainesosan ostamista lounasreseptisi täydentämiseksi. Sitten katseesi kohtaa jonkun mielenkiintoisen... se oli vain vilaus... mutta...
Muita kohtaamisia tapahtuu. Ja se tunne, jonka tunsit ensimmäisen kerran, kun tiemme kohtasivat, syttyy uudelleen. Ja vähitellen tuosta ihmisestä tulee tärkeä elämässäsi. Alat ajatella häntä enemmän kuin haluaisit. Alat kaipata häntä. Yhtäkkiä sinusta tuntuu, että maailmasi on täydellinen vasta, kun he ovat läsnä... tunne on muuttunut hyväksi tunteeksi...
Ja miten viha syntyy? Vaikka usein sanommekin, että se syntyy "ilmaiseksi", se ei koskaan pidä paikkaansa. Viha on tunne. Ja kuten rakkaus, se täytyy kylvää itämään ja kasvamaan... ja miten se tapahtuu? Monella tapaa, tietenkin. Mutta otetaan yksinkertainen ja selkeä esimerkki...
Naapurisi heittää eräänä päivänä roskia ovesi eteen. Sinä, kaikella maailman kärsivällisyydellä, keräät roskat ja puhut hänen kanssaan pyytäen, ettei se toistuisi. Mutta hän jatkaa, päiväkausia, samalla asenteella. Menetät kärsivällisyytesi, kunnes lopulta hyökkäät, mikä on itse asiassa puolustuskeinosi. Mutta asenteesi ei ole sellainen. Ja riidasta riitaan, väittelystä väittelyyn, alat pitää kyseisestä henkilöstä. Kunnes lopulta et kestä edes kuulla hänen nimeään... ja tiedätkö mikä tässä tilanteessa on hauskaa? On hyvin mahdollista, että jos et olisi haastanut naapuriasi ensimmäisellä kerralla, kun tällaista tapahtui, on täysin mahdollista, ettei mitään olisi tapahtunut myöhemmin... he eivät olisi provosoineet sinua, etkä sinäkään olisi tuntenut vihaa...
Tietenkin nämä kaksi esimerkkiä ovat äärimmäisiä. Rakkauden ja vihan tunteita ei voida aina selittää näin yksinkertaisesti. Kuten useimpia tunteita. Se, että ne syntyivät jostakin tapahtumasta, jota emme muista, ei tarkoita, että asiat olisivat aina yhtä helppoja ymmärtää kuin yllä olevat tapahtumat...
Yksi esimerkki? Muukalaisviha. Se ei sovi ensimmäiseen eikä toiseen esitettyyn esimerkkiin. Ja mitä "muukalaisviha" tarkalleen ottaen on? Outo pieni sana... ja se tarkoittaa yksinkertaisesti sitä, että pelkäät tai inhoat jotain sinulle vierasta. Muukalaisvihamielinen henkilö "puolustaa" aluksi itseään ympäristöönsä kohdistuvaa ulkoista uhkaa vastaan...
Kun reagoit aggressiivisesti johonkuhun, jota et ole koskaan tavannut elämässäsi, vain siksi, että hän kuuluu eri alueelle kuin omaasi, kyse on atavistisesta pelosta menettää paikkasi tälle ulkomaalaiselle, joka uskalsi astua jalallaan yksityiseen paratiisi... eikä mistään muusta syystä heidät otetaan vastaan aggressiivisesti ja he saattavat usein kärsiä väkivaltaa niiltä, jotka pelkäävät menettävänsä paikkansa...
Kyllä, pelko ja väkivalta ovat enemmän yhteydessä toisiinsa kuin voisimme odottaa... kuten sanoin, kun henkilöä... tai yhteisöä... vastaan hyökätään, se johtuu siitä, että hyökkääjät uskovat vakaasti, että jos he eivät tee jotain, heidän on maksettava tulevaisuudessa paljon korkeampi hinta kuin teko, jonka he tekivät sillä hetkellä...
Kuten näette, tunteita ei ole niin helppo ymmärtää… on monia muunnelmia, jotka ohjaavat niitä kohti tiettyä määränpäätä. Jos näin ei olisi, emme eläisi sekamelskassa, jossa tunnemme itsemme usein eksyneiksi ja suunnattomiksi. Mitä meidän siis pitäisi tehdä, jotta voimme elää rauhassa paitsi oman omatuntomme myös ympäröivän maailman kanssa? No, uskon, että on vain yksi toimiva tie…
Negatiiviset tunteet hallitsevat olemustamme, siitä ei ole epäilystäkään. Ja juuri näitä vastaan meidän on taisteltava, sillä vaikka meille saattaa vaikuttaa siltä, että tekomme ovat omaksi suojelemiseksi, se ei ole totta. Kun annamme negatiivisen tunteen hallita tekojamme, tuhoamme paitsi oletettua "vihollista" myös itsemme. Koska olemme kaikki yhteydessä toisiinsa, ja kun teemme teon lähimmäistämme vastaan, se ennemmin tai myöhemmin heijastuu meihin...
Yrittäkäämme vaalia vain hyviä tunteita... olkoon matkamme aina kohti valoa, ei koskaan pimeyden polkua... sillä jos putoamme jyrkänteeseen, epäitsekkäät sielut saattavat jopa pelastaa meidät, mutta polkumme on varmasti paljon kivisempi...
Itäköön rakkauden siemen sydämissämme ja näkköön lähimmäisemme tasavertaisena, ei koskaan kilpailijana kanssamme... Yhdistetään kätemme jatkaaksemme matkaamme kohti Nirvanaa... maata, jossa aurinko aina paistaa ja onnellisuus on aina läsnä elämässämme...
Tania Miranda - Brasilia - 19. syyskuuta 2025

Comentários
Postar um comentário